ես համարեա գրեթէ միշտ նուէրների հետ խնդիրներ ունեմ։ ու մինչեւ վերջ չեմ հասկանում՝ ինչ են։ նաեւ յաճախ գտնում եմ դրանց մէջ էն, ինչ ինձ դուրս չի գալիս՝ օրինակ, նուէրներով ցոյց են տալիս, ինչ ձեւ են։ դէ ֆէյսբուքն ա լաւ ձեւ ցոյց տալու ինչ ձեւ ես, ու ինձ թւում ա՝ շատ աւելի անվնաս, լաւ, ու առանց այլ մարդու կեանքի մէջ մտնելու, կամ այլ մարդու աչքը խցկելու, ձեւ ա։ ֆէյսբուքը չի պարտադրում։

նոյն ձեւ ես՝ որ նախընտրում եմ անձնական կայքեր, ոչ թէ ֆէյսբուք, չեմ կարծում որ անձնական կայք մարդուն տալը՝ էթիկապէս նորմալ բան ա։ կուզի՝ կը հարցնի։

գուցէ, կարելի ա, բայց երեւի էլի բաւական յուսահատ ա՝ մէյլի, կամ ֆորումի ստորագրութեան մէջ ունենալ։ իմ ստորագրութեան մէջ գրուած ա՝ սաթուրէյշնը զրօ սարքի՝ զի դա ամենավերջ ուղերձն ա, ինչ գիտեմ։ իսկ ամենավերջ ուղերձները պէտք ա տարածել։

իսկ կայքիս յղել՝ ինչի՞։

բայց ես միշտ համարում էի, որ լաւ նուէր ա՝ ցոյց տալ ինչ֊որ հետաքրքիր տեղ։ կամ տեղ, որից հետաքրքիր տեսարան ա։ ինձ աւելի հետաքրքիր ա հէնց տեղը, ոչ թէ տեսարանը՝ միջավայրը։

ու ցոյց տալ՝ չի նշանակում՝ գնալ եւ քո ներկայութեամբ ցոյց տալ։ կարելի ա պատմել այդ տեղի մասին։ նկարներ տալ։

հիմա շրջում էի համացանցում, ու մտածեցի՝ երեւի պարզապէս հետաքրքիր կայքի յղելը՝ նոյնպէս լաւ նուէր ա։ հետաքրքիր ցանցային ռեսուրսով կիսուելը՝ լաւ նուէր ա։

եւ երեւի այդ հետաքրքիր ռեսուրս պատրաստելը՝ կարման բարձրացնող, բարի գործ ա։

#նուէր #համացանց #անկապ #չգիտեմ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

այսօր մէկը գրում էր՝ միջավայրից ազդուելու մասին, մէկն էլ՝ միջավայրը չընդունելու, հարազատ չզգալու մասին։ միւսն էլ գրում էր թէ սէնց բան ա բացայայտել, եւ իրան արձագանքի մէջ կար՝ հա, ես դա մի տաս տարի առաջ եմ բացայայտել։ զի աշխարհ մտնելու ու բացայայտելու տարիքն ա, մէկի մօտ տաս տարի առաջ էր, մէկի մօտ էլ՝ հիմա ա։ մէկի համար թարմ զգացմունք ա, մէկի համար՝ անցած փուլ։

մէկն էլ լուծում էր առաջարկում՝ պիտակէ՛ք, որ կրկին ու կրկին նոյն թեմաները չքննարկենք, նոյն նկարները չտարածենք, նոր բան աւելացնենք, ու զգացուի զարգացումը։

ես էլ էսօր մեկնաբանել եմ, կրկին, թէ ինչ լաւն եմ համարում մեզ՝ բացայայտող, խորացող, կարդացող, նայող, լսող, մտածող, ոգեշնչուող, տխրող՝ ու տեսնում եմ որ մարդիկ իրենց քթից էն կողմ բաներով են տարւում։ ահաւոր հաւէս ա երբ մարդու՝ իր իսկ կենդանի մնալու համար ձեռք բերուած խելքն արտայայտում ա կողմնակի էֆեկտներ՝ հետաքրքրասիրութիւն, օրինակ։

ինչի՞ եմ այս ամէնը գրում՝ զի սա լրիւ իմ միջավայրից ազդուած գրառում ա։ ու ուզում եմ ասել՝ անկախ նրանից, արդե՞օք դժգոհ էք երեւանից, թէ դաշնեզերքի ընկալումից՝ կարեւոր եմ համարում սովորել ընդունել, գնահատել ու սիրել ձեր միջավայրը։

ես ունեմ երեւանը ատող գրառումներ։ դրանցից իհարկէ հպարտ չեմ, բայց չեմ էլ ամաչում։ վանօն տեքստ ունի՝ հայրենիքի մեծն ա լաւը։ ասում ա՝ հա, գուցէ եւ ճիշտ էք, սա ու սա ա լաւը, բայց ունենք ինչ ունենք։

ու պայմանական թիֆլիս սիրելը հեշտ ա։ այ պայմանական երեւան սիրելն ա բարդ։ իսկ իրականում պայմանական երեւանն ա աւելի հարազատ, ինչքան էլ չուզենք էդ հարազատը չսիրել։ չսիրելը՝ հեշտ ա։ սիրելն ա դժուար։ սիրելը՝ աւելի սիրողի մասին ա, քան սիրուածի։

#անկապ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

այս վիդեօյի այս կէտում երեւում ա մի նշան, որ ինձ մինչեւ ցաւը ահաւոր ծանօթ էր։

յիշեցի որ նման ա ութսունականներին մոսկուայում անց կացուած երիտասարդական փառատօնի լոգօյին։ փնտրեցի «երիտ փառատօն մոսկուա» ու գտայ սա՝

աղբիւր

էն ժամանակ շատ փիառուած միջոցառում էր, մեծ աղմուկ կար այդ մասին մամուլում, բայց եւ զգում էի որ ինձ օտար ա, ինչ֊որ ռեժիմի կողմից կազմակերպուած ու կեղծ բան կայ այդ միջոցառման մէջ։

տեսնես վիդօեյի լոգո՞ն ինչ էր։ չլինի՞ փհենեանի լոգոն ա։ զի արդէն գիտէի որ թբիլիսիի լոգօն «ոգեշնչուած» ա մելբուրնի լոգօյից։ (այս մասին պիտի որ գրած լինէի բայց լինկ չգտայ :/ ) ու եթէ փհենեանի լոգո ա, ապա ո՞վ ա ումից թխել տեսնես։

սկսեցի փհենեանի լոգոներ փնտրել՝ ոնց որ նման բան չգտայ։ գուգլն էլ ի դէպ այս գրառման նկարը չգտաւ, չնոյնականացրեց։

կարդացի փառատօնի մասին

Initially pluralist, the event became an outlet for Soviet propaganda for foreign audiences during the Cold War

բնականաբար։

այնտեղ նաեւ ցանկ կայ լոգոների։ էս տիպի՝ ծաղիկ/մոլորակ/ծիտիկ լոգոյի դիզայնն առաջին անգամ արձանագրուել ա 57 թուին, ու առհասարակ հետաքրքիր ա դիտել դիզայնի էւոլիւցիան եւ ինչպիսին էր այն տարբեր երկրներում։

օրինակ՝ մոսկուայի ու փհենեանի լոգոների թռչունների տարբերութիւնը։ կամ որ բնականաբար՝ 2017֊ի ռուսաստանում պիտի վերադառնային 85֊ի մոսկուայի դիզայնին, զի վաճառում են կայունութիւն եւ սովէտի նոստալգիա։

նաեւ հետաքրքիր են վերջին միջոցառումների վայրերը՝ հիւսիսային կորէայից յետոյ՝ կուբա, ալժիր, վենեսուէլա, հարաւային աֆրիկա, էկուադոր, ռդ։

ու տէնց։

#մոսկուա #փհենեան #լոգո #լոգօ #դիզայն #պատմութիւն #փառատօն #անկապ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

պատմեմ ձեզ ինչ ահաւոր սխալ եմ արել վերջերս։

ուրեմն, մեծ ընկերութիւնները հակուած են պահել իրենց դատա֊սենթրները, ուր պիտի տարբեր խնդիրներ լուծեն՝ հովացման, սնուցման կայուն լինելու, նաեւ պիտի անձնակազմ ունենան, որ էդ ամէնի հետ կարողանայ աշխատել։ հաճոյքը թանկ ա, ու միտում կայ հնարաւորը տանել ամպեր, աութսորս անել, եւ գլխացաւանքից ազատուել։ սակայն ամէն֊ամէնը չի լինի տանել, բացի գաղտնիութիւնից կան նաեւ ֆիզիկայի եւ տարածութեան սահմանափակումներ՝ օրինակ mount արածդ հեռակայ դիսկի հետ չես ուզում դանդաղ աշխատել։

ինչեւէ, էդ մեծ սերուերնոցները պահելիս ժամանակ առ ժամանակ լինում ա որ պէտք ա դրանք անջատուեն։ լրիւ։ ու գործը կանգնի։ կարելի ա, իհարկէ, եւ առանց անջատուելու, բայց անհամեմատ աւելի թանկ ա որ նոյնիսկ այդ մեծ ընկերութիւններն իրենց թոյլ տալ չեն կարող։ իսկ անջատելը բովանդակալից ու ժամանակատար պրոցես ա, ու այդ մասին չեմ ուզում գրել, այլ իմ սխալի մասին։

սերուերնոցից դուրս կան մարդկանց workstation մեքենաներ, որոնց վրայ լինուքս ա եւ մասնագիտական ծրագրակազմ։ տան պանակը, ինչպէս եւ այլ գործ անելու պանակները՝ հեռակայ են, կպնում են աւտոմատ, ըստ անհրաժեշտութեան։ մո՞ւտք ես գործում օհ՝ քեզ տան պանակ ա պէտք՝ այդ պահին էլ օհ֊ն այն կը կպցնի հեռաւոր ռեսուրսից։

հիմա, եթէ դատա ցենտրը, եւ storage անջատելու հարց ա լինում՝ user workstation֊ները, մեծ հաւանականութեամբ, կախուած վիճակում են լինելու՝ nfs share֊եր չգտնելու պատճառով։ ու չի էլ լինի դրանք հեռավար վերամեկնարկել, զի դրանց վրայ reboot մեծ մասամբ չի աշխատի։ օհը֊ կը փորձի անջատել սերուիսներ, բայց կան պրոցեսներ, որ հնարաւոր չի լինի անջատել՝ ըստ դիզայնի։

այդ պատճառով մտածեցի էս անգամ սէնց բան անել՝ սիրում եմ at հրամանը։ կարող ես ասել՝ վաղը, էս ժամին, սէնց բան արա։ մտածեցի՝ պատրաստեմ վաղը, էս ժամին, երբ ենթակառուցուածքների ծառայութիւնները վերադարձուած լինեն՝ մեքենաները վերբեռնելու հրաման։

հարցն այն ա, որ ինչպէս ասացի՝ վերբեռելու սովորական հրամանը, որ համակարգի տարբեր ծառայութիւնները կանգնեցնում ա՝ դժուար աշխատէր մեքենաների մեծ մասի վրայ՝ համարեա գրեթէ անջատուած վիճակում էին մնալու։ ու ապա պէտք կը լինէր հատ հատ մօտենալ, ձեռքով վերբեռնել։

այդ պատճառով մտածեցի օգտագործել լինուքս միջուկի հնարաւորութիւնը՝ /proc ֊ն օգտագործելով ստիպել միջուկին անջատել եւ միացնել համակարգիչը, ինչպէս կանէիք «ռիսեթի» կոճակը սեղմելով։ էդ կոպտութիւնը մեղմելու համար նաեւ կարելի ա միջուկին նոյն միջոցներով ստիպել ֆայլային համակարգի բուֆերները նախապէս գրել, որ այդ ֆայլային համակարգը մինիմալ վնասուածքներ ստանայ, կամ չստանայ։

այսպէս, ես մտածեցի որ at֊ն կը կանչի էդ լինուքսի հնարաւորուիթւը՝ հարդուեր ռիսեթ անելու։

ինչ եղաւ իրականում՝ շատ բան չփոխեց, բայց աւելի հետաքրքիր դարձրեց եղածը՝ թիմից մէկը անտեղեակ լինելով իմ լուծման մասին, որոշեց անջատել բոլոր workstation֊ները ձեռքով։ քայլեց, բոլորը֊բոլորը գտաւ եւ անջատեց։ մինչեւ սերուերնոց անջատելը։ ու պատրաստւում էր յետոյ հատ հատ միացնել։

իսկ միացրեց աւելի ուշ, քան իմ at֊ին ասած ժամանակն էր։ ես ենթադրել էի, որ at֊ն ստարտ լինի, կը մտածի՝ լաւ, ժամն անցել ա, երեւի էլ չանեմ, էն ժամին պիտի անէի։

բայց պարզուեց, մեքենաների ուղիղ կէսը (հետաքրքիր ա, որ էդպէս եղաւ բաշխումը), ընկան ռեբութ լուփի մէջ։ միանում էին, միանում էր at դեմոնը, at֊ն տեսնում էր որ քանի ժամ առաջ թասկ ունի դրուած, ու այն դե՛ռ չի կատարուել, պանիկո՛ւմ էր, ու սկսում էր շտապ էդ թասքը կատարել։

իսկ թասքը՝ իմ մեղքի մասը՝ կտրուկ թասք ա՝ անջատում էր կարգիչն աւելի արագ, քան at֊ն հասցնում էր իր մատեանում գրել, որ գործն արուած ա։ յաջորդ անգամ միանում էր՝ տեսնում էր՝ ուշ ա, ժամը ժաիցմ անցել ա, իսկ գործն արուած չի՝ պանիկած էլի ընկնում էր կատարելուն՝ իսկ կատարելով չէր հասցնում նշել որպէս կատարուած։ (:

էսպէս, անասելու տառապել եմ 80 մեքենայի մօտենալով, եւ at֊ի հերթը մաքրելով։ հիւանդ գլխից, ինչպէս ասում են ռուսները՝ ոտքերն են ցաւում։ ինձ մօտ այդ ամէնից ոտքերը չցաւեցին, բայց գլուխը ցաւաց։

ինչպէս գիտենք, ճգնաժամային վիճակներում ամէնն ա աւելի բարդանում։ օրինակ՝ համավարակի պարագայում։

ու յիշեցի, որ նախկինում էլ ես կամ ինչ֊որ մէկը սխալներ անում էինք, ու տաս տարուայ մէջ մի երկու անգամ յիշում եմ, որ պէտք էր եղել բոլոր workstation֊ներին մօտենալ, մի երկու տող բան գրել։ ու դա ինձ նախկինում թւում էր շաաատ բարդ։

իսկ էսօր՝ գրեթէ ոչ մի մեքենայի մոնիտոր միացուած չէր։ ընդհանրապէս, գործի տեղը բաւական հետապոկալիպտիկ տպաւորութիւն էր թողնում։ մարդիկ կտրուկ վերցրել են մոնիտորները, ու թողելով ամէնը, ոնց կայ՝ հեռացել։ սեղաններին կային մարտ ցոյց տուող օրացոյցներ։ սեղաններին եւ լքուած ստեղնաշարերին փոշի էր նստել։ իսկ երբ դու չունես մոնիտոր՝ դա էն չի, որ մօտենում ես կարգչին, նստում բազկաթոռի մէջ, խելացի տեսքով գրում երկու հրաման, կարգիչը սկսում ա աշխատել, եւ շուրջդ ծապահարութիւններ են՝ փրկեցիր մարդկանց եւ վայելում ես փառքը։

չէ, մոնիտոր չկայ, եւ օգտատէր չկայ՝ քարշ տաս մոնիտորը հետդ, մի հատ էլ ստեղնաշար, եւ լարեր՝ այդ մոնիտորը միացնելու համար։ նաեւ տարբեր կարգիչներ ունեն տարբեր ձեւի վիդեօ քարտերի ելքեր՝ հետեւաբար՝ նաեւ մի քանի լար։ յետոյ մտնել սեղանի տակ, նայել ինչ ելքեր են, փոխել մոնիտորի լարը, միացնել այն, յետոյ անել գործդ, անջատել, անցնել յաջորդին։ առանց ծափահարութիւնների։

այդ ամէնը, ի դէպ, մի ուիք֊էնդ, որը… էս բարդ տարին ընկերութիւնը որոշեց մեղմել իր աշխատողներին պարգեւելով ազատ մի օր։ եւ փաստացի՝ լոնգ ուիքէնդ։ իսկ թարսի պէս, հէնց այդ գործը, մինչեւ նուիրատւութիւնն արդէն նախատեսուել էր անց կացնել հէնց այդ ուրբաթ օրուանից սկսած։ այսպիսով, երբ ողջ անձնակազմը ոչ միայն տանն էր, այլեւ վայելում էր երկար ուիքէնդ, երբ ընկերներս հաւաքուեցին դարգէթում պուտին ուտելու (դէ we bare bears֊ն եմ բացայայտել, իսկ էնտեղից իմացել կանադական պուտին ուտելիքի մասին, նաեւ կարճ հետազօտութիւնը բացայայտել ա որ այն կարելի ա պատուիրել դարգէթում), ես անց եմ կացրել փոշոտ սեղանների տակ։

իհարկէ, իմ խելքից։ բայց եւ նման սխալներ գրեթէ անխուսափելի են մեր գործում։ իսկ երբ երեւակում ես ժապաւէն՝ երբեմն կը սխալուես։ իսկ երբ կոդ ես գրում՝ երբեմն կը պայթեցնես։ կարճ ասած, ահա ձեզ իմ սխալը, որ իմանաք, ինչ ձեւ սխալներից կարելի ա խուսափել։

#սխալ #իւնիքս #ծրագրաւորում #տեքնոլոգիաներ #օպերացիոն_համակարգեր #պատմութիւն #անկապ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

https://www.youtube.com/watch?v=MH4hGhDf26E

էս ժամանակներն անուանում էին վեգետարեան։ զի արդէն, ընդհանուր առմամբ, չէին սպանում։ ու որ չէին սպանում՝ մարդիկ խօսում էին։

երբ նիւթն էի դիտում, մտածեցի, որ էն ժամանակ, երբ պաշտօնական աղբիւրներին ոչ մի վստահութիւն չկար՝ մնում էր շշուկների միջից կարողանալ հասկանալ, ո՞րն ա ճիշտ տեղակատւութիւնը։

իսկ դա բարդ ա, մանաւանդ սովետի հանրութեան մարդուն։

ու էդպէս էլ մենք մնում ենք դաւադրութիւններին հաւատող հանրութիւն։

նաեւ, երեւի էն որ մեզ մօտ էս պատերազմի ժամանակ տեղեկատուական սահմանափակումներ կային, ու ինձ թւում էր, ես հասկանում եմ, որ գուցէ պէտք ա։ գուցէ իսկապէ՞ս անձնակազմի վրայ ազդէր։ միւս կողմից՝ ես չեմ պատկերացնում՝ ինչի՞ պիտի ազդէր։ կամ արդե՞օք իրենք մեզնից լաւ տեղեակ չէին ինչ ա կատարւում։ ու էդ «մենք հետ ենք շպրտում»֊ներն են նպաստել, որ մարդիկ էսօր հակուեն չհաւատալուն պաշտօնական տուեալներին։ իսկ դա շատ կարեւոր ա, զի հէնց այդ պաշտօնական տուեալներն են, ինտիտուտներին հանրային վստահութիւնն ա, որ անհրաժեշտ ա պետականութեան համար։ իմ հասկանալով՝ նիկոլն ա ասել, թէ եթէ իր կամքը լինէր՝ ամէնը կը պատմէր, բայց ասում են որ պէտք չի։ ու ինձ թւում ա՝ պէտք էր։ թող մեծանար հանրութիւնը, մարսէր լուրերը։ մէկ ա ահա, վերջում ստիպուած ա։ դէ հասկանում եմ որ այլ պատճառներ էին, որ ռազմաճակատի մասին էին մտածում։ նաեւ՝ նիկոլը լինէր, թէ յիսուսը, ակնյայտ ա որ մենք ենք էս մարդիկ, եւ էն մարդիկ, որ կարող ա չմարսեն ճիշտ բայց ոչ ցանկալի լուրերը, եւ էն մարդիկ որ մէկ ա միշտ պաշտօնների են եւ խորհուրդ չեն տալիս ճիշտ լուրեր տալ։ ու ի՞նչ ա նշանակում՝ «ես կասէի», նշանակում ա որ ուրիշ ոչ մէկը չէր ասի։ կրկին՝ նիկոլն ա թէ յիսուսը, մեքենան ջանում ա աշխատել իր ձեւով։ եւ դա սերժի ձեւը չի, դա մեր ձեւն ա, մեր հայլապատկերումն ա։

շատ անկապ ստացուեց, ինչպէս իմ մատեանի անունն ա։

#անկապ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ընկերներիցս մէկը դրսում էր սովորում, իր մօտ էնտեղ յարաբերութիւն ստացուեց ռդ֊ից աղջկայ հետ, միասին էին ապրում, ու տէնց։ երբ նա պիտի վերադառնար հայաստան, վիզան սպառուել էր, մնալու ձեւ չունէր, աղջկան առաջարկեց գալ իր հետ։ աղջիկը դէ հազիւ պրծել էր սովէտի վիճակներից, ու յոյսեր ունէր մնալ եւրոպայում, գուցէ տեղափոխուել աւելի հարուստ երկիր, ոչ թէ գնալ նոյն, իր համար, հետխորհրդային տեղերից մէկը։

ու այդ տղան չնայած շատ տխուր էր այդ պատմութիւնից, բայց եւ ինձ ասում էր՝ հասկանում եմ, էշ երկիր ա, մեզ համար նշանակութիւն ունի, նա ո՞ւր գար։

պատերազմի առաջին թէ երկրորդ օրը գնաց կամաւոր։ մի քանի օր առաջ վերադարձել ա, ողջ առողջ ա, ինչի պատճառով շատ ուրախ եմ։ ցուցակները թարմացնելիս իր անունն էլ էի փնտրում, էլ չեմ փնտրի։

բայց ասածս այն ա, որ ինձ թւում ա շատ բնութագրող որ «էշ երկիր» ասողն ա առաջին օրը գնում այն պաշտպանելու, ոչ թէ նա ով «մենք ամենավերջն ենք» վիճակներով ա։

ու որ «հայրենասիրութիւնը» աճում ա ռազմաճակատից հեռանալու չափով։

#պատերազմ #խաղաղութիւն #սէր #յարաբերութիւն #յարաբերութիւններ #քաղաքականութիւն #հայրենասիրութիւն #ռազմաճակատ #սովետ #հայաստան #պատմութիւն #անկապ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ուրեմն, վերջերս համակարգերս թարմացրի, mixxx֊ն աշխատեցրի, որ խաղ անեմ, պարապեմ, տեսնեմ՝ մեռնում ա։

փնտրեցի, կարդացի, գտայ որ մեռնում ա portaudio գրադարանի պատճառով, գտայ քննարկում, եւ տեսայ որ mixxx֊ի նախագծողներից մէկը արդէն փաթչ ա առաջարկել portaudio֊ի գիտհաբում։ ըստ որում առաջարկել ա՝ 16 ժամ առաջ, ու իր փաթչը դեռ չի էլ հաստատուել, ասին՝ սէնց նէնց փոխիր։ ես փաթչը կիրառեցի առանց այդ փոփոխութիւնների՝ ոճային պահանջներ էին, ու mixxx֊ը ռեքոմփայլ արի, աշխատեցրի։

բայց ապշելուն էն ա ինչքան realtime ենք ապրում, երբ ունենում ենք գլորուող լինուքս դիստրիբուտիւ, եւ չեն բաւարարում հին, բայց ստաբիլ վարկածները, կամ հետաքրքրում են՝ նոր եւ հումերը։

#ազատ_ծա #էկոհամակարգ #նախագծում #պատմութիւն #անկապ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)