ժամանակին մենք վախեցած էինք ատամնանիւներից։ տարբեր մեքանիկական վիճակներից։

հիմա՝ փառք ենք տալիս, զի ատամնանիւային մեքանիզմներում ամէնն, ընդհանուր առմամբ պարզ ա, դրանք բաւական թափանցիկ են եւ նորոգելի։

այդպէս էր եւ էլեկտրական սքեմաների դէպքում մինչ միկրոսքեմաների եւ սեփականատիրական դիզայնների եւ ծրագրակազմի յայտնուելը։

#արուեստ #մարդիկ #տեքնոլոգիաներ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

մտածեցի, որ դէ պարզ ա, #սենսէյթ ֆիլմը տարօրինակ, «ուիրդօ» մարդկանց մասին ա։ լիբերալ հանրութեան արդիւնք ա, որը նոյնիսկ այդ լիբերալ հանրութիւնը չմարսեց։ չուզեց դիտել, հետեւաբար նախագիծը փակեցին։

ու ուղերձ որ անցնում ա սերիալի միջով, ուղերձ որ դէ «ուիրդօ» են, բայց ուզում են ընդունուած լինել, ու «ուիրդօ» ու ոչ այնքան մարդիկ կարող են կապեր ունենալ ու հոգալ իրար մասին ու համագործակցել։

ու մտածեցի՝ արդե՞օք նման հայկական ֆիլմ կար, ուր ուղերձ կայ՝ տարօրինակ ա, բայց ոչինչ։ դէ ես հայկական կինօ համարեա գրեթէ չգիտեմ, բայց վերջին երեսուն տարուայ մէջ մտածեցի՝ ու յիշեցի։

կայ՝ «մեր բակը»։ կարծեմ երկրորդ ֆիլմում բակի «հանրութիւնը» պաշտպանում ա նկարիչ դօդօյին, որ ապրում ա նկուղում։ իրեն կապիտալը հանում էր նկուղից, բայց բոլորով պաշտպանեցին, ով ինչպէս կարող էր։

ու նաեւ «մար բակը» ցոյց էր տալիս, որ չնայած միայն դօդօն ա պաշտօնապէս համարւում տարօրինակ, բայց բոլորն էլ իրենց ձեւով տարօրինակ են։

նաեւ մտածեցի՝ որ բնական ա, որ այդ մեր բակը նկարուած էր իննսունականներին, երբ կարճատեւ յոյս կար, որ անցում ա լինելու դէպի լիբերալիզմ, ու ազատութեան շունչ կար օդում։

վերադառնալով սենսէյթին՝ հետաքրքիր ա, ինչքան պոպ են այդ «ուիրդօ» մարդիկ։ ու ինչքան «պօպ» ցանկութիւններ ունեն։ ինչքա՛ն քաղցր են բոլորը։ ու նոյնիսկ կորէացի աղջիկը, որը բոլորից չքաղցր ա, միեւնոյն ա, քաղցր բաներ ունի՝ ոստիկանի հետ խօսում ա, ասում ա՝ «ինչո՞ւմ սա արիք, օֆիսըր», կամ յուզւում արցունկոտւում ա։

աւարտւում ա՝ էյֆելեանում հարսանիքով։ ուր բոլոր ուիրդօները ճանաչուեցին, ընդունուեցին։ օրինակ՝ մօտիկների կողմից։ այնտեղ մի տրանսի մայր կար, որ չէր ճանաչում, բայց դէ եկաւ իրենց այդ հարսանիքին, ու թէկուզ կարծես հաշիշի օգնութեամբ, բայց դէ ճանաչեց, ընդունեց, ու ուրախացան բոլորը։

մարկ թուէնն էր կարծես գրում, որ երբ աւարտում ես գիրք մեծերի մասին՝ պարզ ա՝ աւարտում ես ամուսնութեամբ։ երբ աւարտում ես երեխաների մասին՝ չգիտես էլ ինչ անել։ մարկ թուէնը, բայց, կարծում եմ յաճախ էր հեգնում, ու բնաւ նկատի չունէր որ էդ լաւ ձեւ ա՝ ամուսնութեամբ աւարտելը, փոխարէնը նկատի ունէր, որ շաբլոն ա։

ու նոյնիսկ բագի ասած՝ «ես միշտ լացում եմ հարսանիքների ժամանակ»֊ը հէնց այդ մասին ա, վերջում հանդիսատեսին նուիրեցին այդ հարսանիքը, որ յուզուեն ու ուրախանան։ սպասելի, ոչ անակնկալ, շաբլոն սցենար՝ շաբլոն մարդկանց համա՞ր։

պօպի մասին ա նաեւ էյֆելեանը։ նկատե՞լ էք, սեւերի ցածրորակ հոլովակներում կայ շիկ։ դէ հայկական հոլովակներում էլ՝ գիտեմ, զի էդ ինդուստրիայի մէջ որոշ ժամանակ թաթախուել եմ։ շեշտում եմ, որ այլապէս կարող ա եւ չիմանայի, զի ժամանակ չեմ ծախսում նրա վրայ, ինչ չի ձգում։

այդ սեւական հոլովակներում կան շիկ աւտոներ։ ոսկէ շղթաներ։ շեշտւում ա շքեղ կեանքը։ ու էյֆելեան աշտարակում հարսանիքն ինձ համար շատ նման ա։ շիկ ա, շքեղ ա, էն տեղում ա, որի մասին կը երազէին լիքը մարդ, որ գիտեն յայտնի բաների մասին, բայց չգիտեն՝ ոչ յայտնի։

ու թւում ա թէ «ուիրդօ»֊ները նրանով են տարօրինակ, որ այլ բաներ գիտեն, աւելի խորացած են այլ տեղ, աւելի այլ, իրենց նախասիրութիւնները պիտի որ ունենան, ու անշուշտ, գնահատելով էյֆելեանը, որովհետեւ դէ բան չասի՝ էյֆելեանը գլուխգործոց ա, բայց կարող ա երազէին, եթէ հարսանիք, ապա գոնէ այլ վայրում։ ու եթէ իրական կեանքում դա լոգիստիկական խնդիրներ էր առաջացնելու, դէ կինօյում՝ կարելի էր։ նաեւ, ինձ թւում ա, իրական կեանքում էյֆելեանը վարձով չի տրւում հարսանիքների համար, բայց դա այնքան էլ էական չի։

ու ես չգիտեմ, վանչովսկիները ո՞նց են սցենար գրել։ մտածում էին՝ տանք, նետենք սա, թող յուզուեն ժողովուրդը։ թէ՞ մտածում էին՝ վոյ, արի սէնց յուզիչ բան անենք։

#արուեստ #կինօ #վանչովսկիներ #ազատականութիւն #մեր_բակը #սենսէյթ #սցենար #ֆիլմ #տարօրինակ #մարդիկ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

այստեղ ասում ա՝

For some time, I held an opinion that images, or my images in particular, should be able to convey the message I intend to send to the viewer, even if the message is to ask questions about what is portrayed or what the story is behind the photograph.

ու էդպէս յաճախ մարդիկ շատ դատող են նրանց հանդէպ, ով այլ դրդապատճառներ ունի լուսանկարելու, ասենք, քան իրենք։ ու դա կոտրում ա սկսնակների։

And generally, I have come across a similar view in camera clubs, where appeasing to judges is more important than straying away from the norm and creating something different

ինձ կոնկրետ մի ֆոտո դասընթաց մի քանի տարի հետ էր գցել։ ամէնը, ինչ ես սիրում էի անել՝ ահաւոր դուր չէր գալիս իմ դասատուին։ ու քանի որ նա ինձ համար համ հեղինակութիւն էր, համ հաւէս շփուելու մարդ, ես համոզուած էի, որ «լաւ» նկարներ չեմ անում։

դա նաեւ արուեստից թոյլ բեքգրաունդ ունենալու պատճառով էր։ չնայած, կարծես թէ հետաքրքրւում, էի ու կարծես թէ լրիւ անգրագէտ չէի, բայց մէկ ա լիքը բան չէի հասկանում։

ու նաեւ նրանից էր, որ լիբերալ ուղերձը՝ լինելու դու, ոնց կաս, բարդ էր ինձ հասնում։ բայց կարո՞ղ ա ես դեբիլ եմ։ բայց ես տեսնում եմ չէ՞, նրան, որ համոզուած ա, որ նիւտոնի օրէնքը սխալ ա, ու ես գիտեմ որ նա չի ջոկում։ ես գիտեմ, չէ՞, որ մարդիկ կան, տափակ երկրին են հաւատում։ ես ի՞նչ իմանամ, որ ես իրենցից տարբեր եմ, որ ես ինչ֊որ սխալ չեմ անում։

ինչեւէ, շարունակեմ կարդալ։ #լուսանկարչութիւն #ֆոտո #արուեստ #յօդուած


Avatar @{ fstoppers (unofficial) ; fstoppers@spyurk.am} 12/16/2019, 10:03:36 PM

Do Pictures Always Need to Speak a Thousand Words?

image

#fstoppersoriginals posted by pod_feeder_v2


բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ստեղ սա դնելու չի, բայց քանի որ շատերդ թթում չկաք, ստեղ գցեմ՝ https://www.youtube.com/watch?v=PamLrC1MKRU , կլանուած լսել եմ, շնորհակ քամուն կիսուելու համար։ #երաժշտութիւն #արուեստ #պատմութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)