«Underground: The Julian Assange Story» ֆիլմում, երբ ոստիկանը գալիս ա իրենց տուն, խօսում ա մօր հետ, մայրն իրան ասում ա մօտաւորապէս՝ «նա կարող էր ով ուզենար՝ լինել, բայց նա որոշեց լինել ով կայ, այն արժէքների պատճառով որ ստացել ա ինձնից»։

ուզում եմ ասել, որ նա չէր կարող դառնալ «ով ուզէնար», զի նա նախ պիտի ուզէր, իսկ ցանկութիւնները սահմանափակ են հնարաւորութիւններով եւ հորիզոններով, նաեւ պիտի հնարաւորութիւն ունենար։

արդե՞օք ասանժը կարող էր դառնալ գիտնական֊հետազօտող։ դժուար թէ, ինձ թւում ա։ նախ նա պիտի հնարաւորութիւն ունենար համալսարան ընդունուելու։ յետոյ պիտի զգար համն այդ գործի, այդ շրջանում լինէր։

նա աղքատ ընտանիքից տաղանդաւոր տղայ էր, եւ միշտ հասնում էր, իմ կարծիքով, իր հնարաւորութիւնների սահմանին։ եւ իր հնարաւորութիւնների սահմանն էր՝ ինքնուս հաքեր լինելը։

ոնց որ վատ թաղամասից իտալացու հնարաւորութինների եւ ցանկութիւնների սահմանում կարող էր լինել գողական֊մաֆիոզ լինելը։ սա լաւ համեմատութիւն չի, իհարկէ, որովհետեւ ասանժը հարստանալու կամ լաւ մեքենայ ունենալու համար չի ջանացել, արել էն գործերն ինչ արել ա, եւ աշխատել, կրթել իրան։

աշխատել, ինքնակրթուել ա՝ զի հետաքրքիր էր, ինչ կարողացել ա անել՝ իսկապէս շատ կապ ունի իր ընտանիքի բեքգրաունդի, իր պատմութեան հետ։

բայց ով ուզէր՝ չէր կարող դառնալ, չէր կարող դառնալ զի հնարաւորութիւններ չունէր։

#մարդիկ #ասանժ #ֆիլմ #պատմութիւն #քաղաքականութիւն #ազատութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

երէկ social dilemma֊ն եմ դիտել։ հիմնականում անդրադառնում ա մարդու՝ կախուածութիւն ձեռք բերելուն, եւ սոց․ ցանցերի ալգորիթմներին եւ արհեստական բանականութեանը, որը նախագծուած ա էդ կախուածութիւնը ստեղծելու, եւ ներգրաւուածութիւնն աւելացնելու համար։

դրանից մի օֆթոփ միտք՝ միշիկը մինասեանը իմ հասկանալով՝ AI էր աշխատում։ մտածում էր՝ եկէք մեդիայում դիցուք էմօների մասին քննարկում սկսենք։ ու բոլորը վազեցին էմօներից խօսելու՝ մի մասը թէ «վտանգաւոր են հանրութեան եւ իրենք իրենց համար»՝ մի մասն էլ թէ՝ «թողէք խեղճ էրեխեքին հանգիստ»։

ի դէպ, այդ մասին՝ յիշո՞ւմ էք մեր հանրութիւնը ինչ էժան կտեր ա կերել ընդամէնը մի քանի տարի առաջ։ ահա՝ զարգացում։ էսօր արդէն խօսում են էն մասին, թէ արթուր մանուկեանը՝ իմ քայլի պատգամաւորն՝ իրեն տուն ա առել։ ու դէ պարզւում ա որ ժառանգութիւն ստացած տունը վաճառել ա՝ աւելի էժան տուն ա առել, եւ ոչ մի յանցանք՝ բայց երեւի թէ՝ քննարկումների այլ մակարդակ։ էլի էժան ա, անշուշտ, բայց էմօների կամ լգբտ֊ի հետ համեմատելի չի՝ գոնէ կոռուպցիոն ռիսկերի մասին ա։

ու հիմնական միտքս՝ վերջերս habr֊ում յօդուած եմ կարդացել այն մասին որ/ինչու ազատ ծա֊ն սովորաբար զիջում ա ux֊ով եւ ui֊ով՝ սեփականատիրական նախագծերին։

ու social dilemma֊ն դիտելուց յետոյ մտածեցի որ եւ դիասպորան, եւ մաստոդոնը, եւ ջաբերը՝ մարդկանց բարդ են։ մի քանի օր առաջ մէկը գրանցուել ա թթում՝ ու էսօր գրել ա՝ ափսոս, երեւում ա ստեղ միայն դու ես գրում։ որովհետեւ միայն ինձ էր հետեւում, ու չի նկատել որ տեղական եւ համաշխարհային հոսքեր կան՝ առաջադէմ ինտերֆէյսը լռելեայն անջատուած ա։ ես երկար ժամանակ եմ ծախսում, ուղեկցում եմ մարդկանց, երբ հրաւիրում եմ՝ «հիմա տես էստեղ սէնց բան կայ, իսկ սա այսպէս ա աշխատում», ու իրենք շատ հարցեր են ունենում։

ընդհանուր առմամբ՝ նկատեցի որ մեր այլընտրանքային սոցիալական ցանցերն էնպէս են դիզայն արուած, որ չես էլ հասկանում ոնց օգտուել՝ ուր մնաց՝ կպնես։

#դիասպորա #մաստոդոն #սփիւռք #թութ #դիզայն #նախագծում #համացանց #ֆիլմ #անկապ #քաղաքականութիւն #հանրութիւն #պատմութիւն #ծրագրակազմ #ազատ_ծա #ազատութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ժամանակին գտել էի թաուբին ու լիզա քադիին մի ֆիլմում։

էսօր՝ զայնֆելդ, հինգերորդ սեզոն, առաջին էպիզոդ։ (:

#լիզա_էդելսթէյն #լիզա_քադի #զայնֆելդ #սայնֆելդ #կինօ #ֆիլմ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

«բագատիե տոժէ պլաչուտ» ինչպէս արեց տրան ան հունգը։

սփոյլեր ալերտ՝ կունենաք, գրառման իմաստն էն ա որ սփոյլուէք ու էլ չգիտէք ֆիլմը։ զի ես համարում եմ որ անիմաստ երկու ժամ ծասխել եմ, ու ինձ ցաւում ա էդ երկու ժամը աւելի օգտակար չօգտագործելու համար։

երեւի ֆիլմի ռեժիսորը ուզում էր մենք յուզուենք էն սիրոյ ուժից, էն մարդկանց նուիրուածութիւնից, որոնց շնորհիւ նաեւ, ինչպէս պարզաբանեց վերջում՝ մենք հիմա կանք։

փոխարէնը ես մտածում եմ՝ վտֆ։ էս ի՞նչ ա։ ոչ մի բժշկութիւն։ ձեւի համար մի հատ բժիշկ չէին կանչել։ մեռնում՝ մեռնում ա։ արդէն տաս երեխայ ունէր, գիտէր վտանգաւոր ա իր տարիքում՝ պիտի էլի՞ ունենար։ ի դէպ մեռնելու մասին՝ ես չեմ սիրում, երբ ֆիլմերում մեռնում են։ ոչ թէ որովհետեւ տխուր ա, այլ որովհետեւ էժան ա մահը օգտագործւում։ կերպարի մահը ուժեղ հարուած ա հանդիսատէսին, եթէ էդ են օգտագործել, գուցէ աւելի լաւ զարգացում, լուծում չեն կարողացել գտնել, ու դէ որոշեցին տէնց էժան ձեւով ազդել։

ու իհարկէ սարսափելի ա որ նոյնիսկ էս հարուստ ապահով մարդիկ էսպէս են ապրել։ այո, մենք էսօր, ամենահասարակ մարդիկ, ապրում ենք աւելի լաւ, քան էն ժամանակ՝ թագաւորները։

բայց իթ էդ սարսափը չէր ուզում փոխանցել ռեժիսորը։ ուզում էր յուզել էն ձեւի սիրային պատմութիւններով։

ամէնը ներկայացրել ա կեղծ՝ երեխաները չափազանց լաւն են, շորերը մեծերի մօտ էլ միշտ մաքուր, կոկիկ, նոյնիսկ տանը։ սեքսը՝ երբեք ոչ rough, միայն բարի ու փափուկ։ երբ էն դուստրը ուզում ա գնալ միանձնուհի դառնալ՝ ինչը բաւական սելֆիշ էր իր կողմից, զի հասկանում էր որ մօրը հարուած ա լինելու, էդ խեղճ մայրը ոչ մի ձայն չհանեց, չնեարդայնացաւ, չդիմադրեց։ որոշել ես՝ որոշել ես։

ու առհասարակ՝ բոլորը ժպիտով, բոլորն իրար յարգելով, հասկանալով։ ոչ մէկ չզայրացաւ, չնեարդայնացաւ, բոլորի նեարդերը ամուր էին։ տէնց չի լինում։

էնպէս որ, ֆիլմը չհաւանեցի, երեխաներ, ու տէնց։ #ֆիլմ #յաւէրժութիւն #օդրի_տոտու

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)