էսօր գրադարանների մասին էի 99% անտսեանելին լսում, ասում ա՝ սֆ֊ի երկրաշարժից յետոյ, երբ հինգ հարիւր հազար գիրք ընկան հատակին, գրադարանը նախ ստեղծեց սրահ ուր ամենապահանջուած գրքերը դրուած էին, յետոյ էլ սկսեց գործընթաց՝ բոլոր գրքերը նշուում էին՝ կանաչ՝ եթէ վերջին տարուայ մէջ այն վերցրած կան, դեղին՝ եթէ երկու տարուայ մէջ, ու կարմիր՝ եթէ երկու տարուայ մէջ չեն վերցրել։

ու կարմիրները հանում են գրադարանից, ռադ անում։

դա ոնց որ լինուքսի մեմորի բուֆերներ պահել լինի՝ էն որը հաւանական ա, որ կօգտագործուի, յիշողութեան մէջ ա պահում, որ դիսկին դիմումները կրճատի։

իմ լիքը մասնագիտական գրքեր որ առել եմ նահանգներից այդպէս են՝ նշած ա որ գրադարանից հանուել են։

ու ես չեմ հասկանում՝ ինձ համար գրադարանը նէնց տեղ ա, ուր կարող ես գնալ, ու գտնել անցեալ դարի սկզբի գիրք, եթէ պէտք ա։ կամ աւելի հին։ անկախ նրանից՝ պահանջուած ա թէ չէ։ կարող ա վերջին անգամ էդ գիրքը հիսունականներին են վերցրել։

հա յետոյ ինչ։ գրադարանում ըստ սահմանման պէտք ա ամէնը լինի։

ու էն որ իրենք հանում են՝ չեմ հասկանում։ ու աւելի շատ եմ սկսում գնահատել ամազոնը՝ որ հին գրքեր առնեմ, ու ռութրեքերը՝ որովհետեւ էնտեղ պահուած ա էն, ինչ էլ չի արտադրուում։ ու դա երաժշտութեանն էլ ա վերաբերում, հին մաստերինգով ձայնագրութիւններ կան։

մէկ էլ ասացին, որ 2013֊ից տպուած գրքեր աւելի ու աւելի շատ են առնում։ ու ինձ դա հոգեհարազատ ա, հետեւից լուսաւորուած էկրանից կարդալ չեմ սիրում, քինդլին եւ այլ ընթերցիչներին չեմ հարմարուում մի քանի պատճառով, եւ անհարմար ա, եւ ազատ ծա չի, ինչ կարդում եմ՝ իսկական գրքից եմ կարդում համարեա գրեթէ միշտ։ չնայած հիմա քիչ եմ կարդում, չգիտեմ։

#գիրք #գրադարան #սֆ #ալգորիթմ #երաժշտութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

իսկ ես բրիստոլ֊ը միացրել եմ միդի ստեղնաշարիս։

ուրեմն, միդի ստեղնաշարը երբ միացնում եմ, /dev/midi1 նիշք ա յայտնւում։

qjackctl֊ն իմ ուինդոումէյքերում չի կարողանում ստարտ լինի, կախում ա ամբողջ ուինդոումէյքերը։ այնպէս որ առանց ջեք՝ զուտ ալսա֊ով՝

startBristol  -mini -audio alsa -midi alsa -channel 1 -mididev /dev/midi1

հիմա մնում ա կպցնել ստեղնաշարի ելքը բրիստոլի մուտքին։

client 20: ‘Impulse’ [type=kernel,card=1] 0 ‘Impulse MIDI 1 ‘ Connecting To: 128:0 1 ‘Impulse MIDI 2 ‘ client 128: ‘/dev/midi1’ [type=user,pid=11247] 0 ‘/dev/midi1 input’


միացնում եմ՝

aconnect 20:0 128:0


ու ահա՝

noch@hactar ~ $ aconnect -l client 0: ‘System’ [type=kernel] 0 ‘Timer ‘ 1 ‘Announce ‘ client 14: ‘Midi Through’ [type=kernel] 0 ‘Midi Through Port-0’ client 20: ‘Impulse’ [type=kernel,card=1] 0 ‘Impulse MIDI 1 ‘ Connecting To: 128:0 1 ‘Impulse MIDI 2 ‘ client 128: ‘/dev/midi1’ [type=user,pid=11247] 0 ‘/dev/midi1 input’ Connected From: 20:0 noch@hactar ~ $ ```

եւ հիմա ստեղնաշարով լինում ա նուագել ու ասենք moog mini֊ի ձայներ հանել։ աաա՜։ #միդի #ստեղնաշար #երաժշտութիւն #թեքնոլոգիա #լինուքս #ալսա #կոնսոլ #բրիստոլ #սինթեզատոր #սինթ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ասք հաւասարազօրութեան մասին

Ես գուցէ ասել եմ, որ սեթը, այսօր իմ հասկանալով, վաւերագրական նկարի պէս ա, փողոցային լուսանկարի պէս ա, այն այն մասին ա թէ ովքեր են հաւաքուել այդ օրը այդ վայրում՝ ես այդ ժամանակաշրջանում ինչ երաժշտութիւն եմ լսել, ինչպէս եմ ինձ զգում, ով են մարդիկ ով գալիս են, ու ոնց են արձագանքում իմ դրած գործերին, մենք ծանօթանում ենք, ու փորձում ենք ընդհանուր հայտարարի գալ, նոր մարդիկ են աւելանում ընթացքում, տեղի աշխատողները կարող ա գնան գան, հազար ու մի բան ա կատարւում, լիքը անկանխատեսելի բաներ են պատահում, ու սեթն էլ այդ ամէնից ձեւաւորւում ա։

Սեթերիցս մէկը տեխնիկական պատճառներով չի ձայնագրուել։ Ու մի աղջիկ ասաց՝ «տանը մի հատ էլ նուագի նոյնը, ձայնագրի ու հրապարակի»։ Ես փորձեցի իրան բացատրել, որ տանը ձայնագրած սեթը, թէեւ հնարաւորինս մօտ փորձեմ անել նրան, ինչ եղել ա ակումբում՝ նոյն սեթը չի լինի։ Կը լինի այլ սեթ։ Փորձեմ բացատրել։

Անցնենք ծրագրաւորմանը։ Գոյութիւն ունի structural equivalence ու name equivalence։ Ասենք թէ ունենք տիպ human՝ այն ունի դաշտեր՝ name, weight, height, age։ ու ունենք տիպ alien, ով նոյնպէս ունի դաշտեր՝ name, weight, height, age։

TYPE
  human = RECORD
   name : ARRAY 64 OF CHAR;
   weight, height, age: INTEGER
  END;

  alien = RECORD
   name : ARRAY 64 OF CHAR;
   weight, height, age: INTEGER
  END;

Ապա մենք կարող ենք ունենալ փոփոխական Valod՝ human տիպի, ու փոփոխական FordPrefect՝ alien տիպի։

VAR
  Valod: human;
  FordPrefect: alien;

Եթէ ծրագրաւորման լեզուն չի պարտադրում name equivalence, մենք կարող ենք վերագրել FordPrefect֊ը Valod֊ին՝

Valod := FordPrefect;

Սա լրիւ վալիդ կոդ ա Modula-3֊ում, բայց ոչ՝ Oberon֊ում։

Եթէ կազմարկումն անցաւ, ապա թւում ա թէ, ծրագիրը պէտք ա որ չպայթի, գոնէ վերագրման ժամանակ։

Բայց արդե՞օք մենք այլ տեսակի սխալ չենք անում, ու ի՞նչ հետեւանքների ա բերելու այդ սխալը, ո՞նց ա պահելու իրան ծրագիրը, դա արդէն աւելի դժուար ա կանխատեսել։

Վերադառնանք սեթին։ Տանը նուագած ու ձայնագրած սեթը որը ձտգում ա կրկնել մի այլ, իսկական լայւ նուագած սեթ նման ա փողոցային լուսանկար բեմադրելու փորձի, իսկ այդ ժամանակ նոյնիսկ եթէ դու կարողանաս ամէնն անել նոյն կերպ (ինչը ակնյայտ չի որ հնարաւոր ա կամ հեշտ ա), դա միեւնոյն ա կը լինի փողոցային լուսնկարի պէս մի բանի բեմադրութեան փորձ, ոչ թէ փողոցային լուսանկար։

Ու եթէ տանը՝ ստուդիայում անել սեթ՝ ապա անել կարգչով, սիրուն, մտածուած, բոլոր մանրուքները հաշուի առած սեթ յստակ յաջորդականութեամբ։ Բեմադրուած լուսանկարի պէս։ Բայց ես բեմադրուած լուսանկարներ սովորաբար չեմ անում, այդ պատճառով ա գուցէ, որ դեռ չեմ վառւում ցանկութեամբ հանգիստ նախապէս մոնտաժած սեթ պատրաստելու։ Ինձ դուր ա գալիս փողոցի անկանխատեսելիութիւնը, ինձ դուր ա գալիս փողոցի ոչ կատարեալ լինելը, կադրի ոչ կատարեալ լինելը՝ բազմազան պատճառներով՝ եսիմով մտաւ կադրի մէջ, կոմպոզիցիան փչացրեց, լոյսը խաղաց, անցաւ կամ գնաց, ժապաւէնի վրայ անկապ կէտ եղաւ, մութ էր, լուսազգայունութիւնը չհերիքեց, ու երկար պահաժամի պատճառով լղոզուեց շարժումը։ Այդ ամէնը ահաւոր սիրուն ա, թէկուզ եւ «սխալ» կոմպոզիցիա արած կամ այլ «թերութիւններով» ու կեանքն ա անկատար, ու ինձ դուր ա գալիս որ լուսանկարներս ու սեթերս կատարեալ չեն։

ու տէնց։

մի անգամ, տարիներ առաջ, ես ու ընկերուհիս հիացած որոշ թիֆլիսի տեղերից (իսկ այն ժամանակ դեռ այնքա՜ն լաւ տեղեր չգիտէինք), մտածում էինք որ կարելի ա վանաձորում լաւ տեղ վերցնել ու քուլ միջավայր սարքել։

յետոյ երբ ասացինք դա մի վանաձորեան ընկերոջ, նա պատասխանեց, թէ պէտք չի վանաձորին տենց բան, նոյնիսկ բացասական վերաբերուեց, ասաց որ վանաձորեան մշակոյթն ա՝ իրար տուն կամ դոմիկ հաւաքուելը։

երէկ քլոքերնոց էի, յետոյ երեւանից մարդիկ միացան։

ապշել էի, վանաձորցի իմ ընկերները, որ ես մտածում էի, երեւանցի ռոքերների պէս էլեկտրոնայինին սովոր չեն, տե՛նց թունդ թեքնո էին դնում֊պարում, որ ինձ համար էլ ա թունդ։ ու մտածեցի, որ մի կողմից ինչ լաւ ա, որ վանաձորը քաղաք ա, ու այնտեղ հնարաւոր ա բաւական մարդ լինի, ով իրար կը գտնեն ու կը հաւաքուեն «դոմիկ»֊ներում, իսկ միւս կողմից, իրենք ինչ հաւէս ոչ կորպորատիւ, ոչ բիզնես յարաբերութիւնների մէջ են, զուտ համայնք ա կրեատիւ ու բաց մարդկանց, ու իրենք ինչի՞ պիտի տոմսի փող տան, ու գնան ինչ֊որ դիջէյի լսեն։

վանուհին տուպը իւթիւբ օգտագործելով դիջէյութիւն էր անում մի պահ, ապշելու էր, մի ներդի մէջ մի գործ էր դնում, միւսը ցածրացնում, մէկը բարձրացնում նենց, որ մարդիկ չէին զգում գրեթէ(դէ բիթեր բռնացնելու ու արագութիւնը սինք անելու տարբերակ չունէր բնականաբար), ալբերտը լիքը քուլ էլեկտրոնայինի էր ծանօթ, ու ես էի իրենցից սովորում, էնքան նշում արի թէ ինչ վերջ հեղինակներ կան։

ու այնքան լաւ էին էմոցիանոլանում, զգում երաժշտութիւնը, ահաւոր սիրուն էին։ ես երեւանում այլ ձեւ եմ տեսնում, գուցէ նրանից ա որ հարազատ միջավայրում մարդիկ աւելի են բացւում, քան պարզապէս պարելը։

#երաժշտութիւն #վանաձոր

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

քրոսփոստ լսելիքից։

ես չէի գրում, քանի որ ուզում էի փորձել լինել հնարաւորինս չէզոք, պարզապէս յղումներ տալ, եւ դրանով նուազեցնել իմ ներկայութիւնը եւ անձը։

իսկ հիմա փորձ կանեմ գրելու։ միւս կողմից, ես չեմ կարող յաճախ համ գրել համ փոստել, ու եթէ փորձեմ միայն գրելով փոստել, ապա շատ քիչ եմ կիսուելու։

ինչեւէ, սկսենք բորիս բրէյչայից։ նա իր երաժշտութիւնը բնութագրում ա որպէս «հայ֊թեք մինիմալ»՝ անուանում, որն ինքն ա հնարել։ բացատրում ա, որ այդպիսի հնչողութիւն, որը նա ստանում ա իրեն յատուկ էլեմենտների միքսով դեռ չի եղել։ սեթեր անելիս սովորաբար դիմակ ա հագնում, երբ հնարաւոր ա՝ շատ շոգ չի, կամ մենակ չի նուագում։

բորիսը էն քլու֊ի ու դենից բուլի հետ միասին հիմնել են լէյբլ՝ fckng serious՝ եւ իրենց կայքն ա՝ fckng-serious.de

ասում ա, որ իրան ահաւոր հետաքրքրում էր, ինչպէս ա ստեղծւում երաժշտութիւնը, ու այդ էր իրան դրդել սկսել պրոդիւսեր լինել։ որ աւելի ա սիրում անց կացնել ժամանակ ստուդիայում, քան սեթեր անել։

բորիս բրէյչան, ինձ թւում ա, լաւ մուտք ա թեքնո աշխարհ, ու իր գործերը թեքնոյի ցայտուն օրինակներ են՝ գործարանային ձայներով, մեքենաների փշշոցներով, խորը բիթերով։

դէ վայլէք, ես այս գործը շատ եմ սիրում՝ https://www.youtube.com/watch?v=K0o7cGFxjnM

#թեքնո #երաժշտութիւն #բորիս_բրէյչա #լսելիք

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)