տէնց, #էնտեղ մի ծանօթ աղջիկ էր եկել, խօսում էին մէկի հետ, հարցրեց, բա ո՞րտեղից նորայրին գիտէք, ու էդ մարդն ասաւ՝ «նորայրը բոլորին կամերա ա տալիս, որ նկարեն»։

էդ աղջիկն յետոյ պատմեց, ծիծաղեց։

հոգոց։ նախ կարող էր պարզապէս ասել՝ «գիտենք, զի ժապաւէն ա սիրում նկարել»։

նաեւ, ծրագրաւորումը՝ աբստրակցիայի արուեստ ա։ դէ ու մաթեմը։

չգիտեմ, արդե՞օք պէտք ա ծրագրաւորող լինել, որ ստացուի վերացարկուել «կամերաներ ա տալիս»֊ից, «համայնքից ա» հասկացութեանը։

#չգիտեմ #վերացարկում #համայնք

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

շատ շատ վաղուց, մի միջոցառումից յետոյ, ես երկու թէ երեք ուսապարկ վրաս, քայլում էի, իսկ կողքիս աղջիկը՝ բեռ չունէր։ յետոյ անց լսեցի ընկերոջիցս, ով այն ժամանակ դեռ այդքան էլ ընկերս չէր, թէ անկապ էր, կարող էր նա վերցնել, ջոկել ու վերցնել ուսապարկերից մէկը։

ու ես սկսեցի նման բաներ նկատել։

ու վերջերս, երբ մի միջոցառումից դուրս էի եկել, ունէի երկու շաաատ մեծ պայուսակ, ու մի հատ միջին, ու մէկը չֆայմեց ասել՝ արի օգնեմ քեզ, մենակ զգացի ինձ։

բայց մինչ էդ ֆայմել էին ասել՝ էն գործիքն էլ բեր հետդ, ու ես չէի բերել, զի տուպը չէի ձգել։

ու լաւ ա, երէկ մի լաւ տղայ, ում հետ թիֆլիս էինք գնացել, եկաւ օգնեց մեքենան հանեմ, զի քիփ կանգնել էին շուրջս։

յետոյ գլխով էի տան մուտքի դուռը բացում, ու հազիւ բարձրացայ։

ու մտածեցի, եթէ ընկերս տարիներ առաջ չմատնանշէր էն ուսապարկերի պահը, ես տէնց բաներ չէի նկատի, չէի մտածի, որ կարող ա ֆայմէին, բայց չեն ֆայմել։

ու չգիտեմ, որն ա լաւը, նկատե՞լ տէնց բաներ, թէ՞ ընդունել ոնց որ եւ պէտք ա լինի։

իսկապէս չգիտեմ։ #համայնք #չգիտեմ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ինչ բարադի երկիր ա յունաստանը։ եօթանասուն մարդ զոհուել ա հրդեհի պատճառով, անտառներն էին, յետոյ կրակը հասել ա քաղաքի արուարձան, խցանման մէջ մեքենաներ են վառուել։

ասենք ամն֊ում, երբ հրդեհ ա լինում, մահանում ա մի երեք մարդ՝ մէկը խմել քնել էր անտառում, մէկը՝ հրշէջ, մէկն էլ՝ պատահական։ իսկ եօթանասուն էդ մի տեսակ շատ շատ ա։

#յունաստան #հրդեհ #բարադի #չգիտեմ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

Ստիւեն Կոտկինը գրում է, որ Ռուսաստանը չի կարող իրեն թոյլ տալ այն ախորժակը եւ ամբիցիաները, ինչ ունի, իր տնտեսապէս թոյլ լինելով հանդերձ։

իսկ ես կարողանո՞ւմ եմ ինձ թոյլ տալ արդեօք։ Այսօր մի փոդքաստ էի լսում, ու մտածում էի, ինչ հաւէս կը լինէր, դրանք բոլորը թարգմանուած լինէին հայերէն որպէս տեքստ։ այն իմ մտքի մասին է, բլոգեր, եւ հանրամատչելի մշակոյթ թարգմանելու։

ես չեմ կարող։ տնտեսապէս չի կարող արդարանալ, ինքն իրեն պահել (շահոյթի մասին խօսք չկայ) քանի որ շուկան է փոքր, իսկ ես դրամաշնորհ չեմ կարող տալ որ դա գոյութիւն ունենայ։

ապա գալիս ենք նրան, որ համայնքի փոքր մասը պէտք է բաւական ակտիւ լինի, ու ստեղծի այդ մշակութային կապիտալը, ունեցուածքը, բայց այդ փոքր մասը իր առօրեայ խնդիրներով է զբաղուած։

#չգիտեմ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ինչ֊որ բան էի կարդում ինտերֆեյսի դիզայնի մասին, որ թէ ինչն է կարեւոր, որ հեշտ լինի, թէ որ… չեմ յիշում ինչ… ու հիմա ոչ ներդիրն եմ գտնում զննիչի, ոչ էլ։ մտածում եմ, երեւի չէի էլ կարդում։ կարո՞ղ է լսում էի։ չգիտեմ։

#չգիտեմ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)