մայքրոսոֆթը շարունակում ա պնդել, թէ սիրում ա լինուքսը, ու կազմակերպում ա հաքատօն, որ wsl֊ը զարգացնի։ ու wsl֊ը ակնյայտօրէն էն մասին ա, թէ մի՛ գնացէք, դեւելոփերներ ջան, լինուքս դեսքթոփ, տեսէ՛ք, կորցնելու բան չունէք, համ ծանօթ ուինի միջավայրն ա մնալու, համ ձեր լինուքսական գործերը կանէք։

ու ընդհանուր առմամբ, բիզնեսը զարգացնում ա լինուքս էնտեղ, ուր իրենց պէտք ա, ուր կառնեն՝ ու դա ամպերն են, ու ոչ դեսքթոփները։

լինուսը ինքը ֆրուստրացուած ասում էր, որ փորձում էր իր համար դեսքթոփ օհ ստեղծել, իսկ այն ամէնուր առաջնագիծ ա, բացի դեսքթոփից։

ու ուզում եմ ասել, գիտէք, նէնց չի որ լինուքսը որպէս դեսքթոփ վատն ա։ մարդիկ անդրոիդ տաբլետներ են քշում, որ ահաւոր քիչ ֆունկցիոնալ ունեն ու դախ են, հարցը դա չի։

հարցն այն ա, որ մարդիկ չեն սիրում, մեծ մասը, փորձել այլընտրանքներ, ու ծանր են տանում կորուստները, երբ սովորել են ինչ֊որ բանի։ ու ո՞նց են իրենք կարող առանց էս կամ էն ծանօթ ծրագրի աշխատել։

այդ պատճառով, առաջ, երբ դեռ ընկերներին/ծանօթներին անց էի կացնում լինուքսի, հիմա միայն շատ վստահելի մարդկանց համար եմ էդ ջանքը դնում, այն ժամանակ ես ցոյց էի տալիս ոչ թէ՝ ահա քո նոյն խաղաթղթերի խաղը լինուքսում, այլ ինչ֊որ բաներ ինտերֆէյսի, որ իրենք ուինում չունէին՝ ուորքսփէյսները, որ կարելի ա սքրոլել մկնիկի անիւով պատուհան, որը ֆոկուսի մէջ չի, աշխատելով այլ պատուհանում, ու տէնց բաներ։

կարճ ասած՝ բիզնէսը կը գնայ այնտեղ, ուր մարդիկ կան։ իսկ մարդիկ չեն փորձի լինուքս դեսքթոփ, զի փորձող չեն։

#լինուքս #դեսքթոփ #մայքրոսոֆթ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ինչպէս է մայքրոսոֆթը խաղից հանել ոչ իր կոմպիլյատորները՝

մենք շատ նպատակաուղղուած էինք որպէսզի մեր Delphi եւ C++ կոմպիլյատորներով ստանանք WinRT֊ի համար կոդ։ Այս պահին խնդիրն այն է, որ այն ՕՀ API֊ները, որ անհրաժեշտ են քո լեզուի RTL֊ն իրականացնելու համար թոյլատրուած չեն։ Գիտէք, ասենք RtlUnwind֊ը բացառութիւնների մշակման կամ VirtualAlloc֊ն յիշողութեան կառաւարման համար… Այդ եւ նման ֆունկցիաներին դիմելը աւտոմատ որակազրկում է ձեր ծրագիրը․ այն չի կարող լինել «պաշտօնական» WinRT ծրագիր եւ տեղակայւել մայքրոսոֆթի խանութից։

աղբիւր (անգլերէն)

երբ նման բաներ եմ կարդում, զգում եմ, ինչքան չեմ ուզում գործ ունենալ այդ փակ էկոհամակարգերի հետ, ու ինչ հաւէս է ծրագիր գրել ազատ միջավայրերում՝ ազատ հարթակների համար։

#ծրագրաւորում #մայքրոսոֆթ #կոմպիլյատորներ #ծրագրաւորման_լեզուներ #մրցակցութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

աաա՜, մայքրոսոֆթը վերջն է, իրենց rdp֊ով կարողանում ես ոչ միայն տեքստ պատճէնել փակցնել, այլ նաեւ նիշք։ մի հեռակայ տերմինալում քոնթրոլ֊սի ես սեղմում, միւսի մէջ քոնթրոլ֊վի, տանում է։

#մայքրոսոֆթ #առդիփի #տերմինալ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ասք փոքր շուկայի, արտագաղթի եւ կոնֆորմիզմի մասին

ուրեմն, ասենք մի տարի առաջ, մի աղջկայ դեբիան եմ տեղադրել։ ինչո՞ւ։ մթոմ լաւութիւն էի արել՝ չի փչանայ, ասել եմ, վիրուսներ չես ունենայ, հանգիստ կապրես։

վերջերս կապուել է։ ասում է՝ վայֆայը չի աշխատում։ նախ, կարեւորն այն է, որ ինձ է կապուել։ ինչո՞ւ ինձ։ եթէ վինդովս լինէր, նա շատ տարբերակներ կունենար ու գուցէ նախընտրեր ինձ չդիմել։ բայց լինուքս «սափորթ» անողները, այո, այնուամենայնիւ, դեռ անհամեմատ աւելի քիչ են։

ինչեւէ, մենք հանդիպում ենք սրճարանում, եւ իր նոութը վայֆային կպնում է։ «ուրեմն աշխատում է» — ուրախանում եմ ես։ «չգիտեմ ինչ է, քեզնից է վախեցել» — պատասխանում է նա։ յետոյ գնում է տուն։ եւ իր նոութը իր տան վայֆային չի կպնում։ այդ ժամանակ նա համարձակւում է զանգել պրովայդերին, ով տեղադրել է եւ կարգաւորել վայֆայը եւ բողոքել։ իսկ պրովայդերը լուծում է խնդիրը՝ իր մեղքն էր։

ո՞րն է երկրորդ կարեւոր մասը այս պատմութեան։ այն, որ այդ աղջիկը, ով բնաւ էլ կոնֆորմիստ աղջիկ չէ ընդհանուր առմամբ, ու նախանձելի համարձակութիւն ունի շատ այլ իրավիճակներում, փաստացի ենթադրել էր, որ «մարգինալ լինուքսն է» պատճառը կապ չունենալու, ոչ թէ «մեյնսթրիմ» պրովայդերը։ նա չի ենթադրել, որ այն, ինչ մարգինալ է, այն ինչ տարածուած չէ, այն ինչ կոնֆորմիստական չէ՝ կարող է անխափան աշխատել։ ինքը՝ մարգինալ, ոչ կոնֆորմիստ լինելով։

ես կարծում եմ, որ դա շատ պարզ է։ ու որ մենք շատ քիչ հաւանականութեամբ կարող ենք ունենալ իրական նոն կոնֆորմիստ եւ իրական մարգինալ։ նրանց՝ ով փոխում է աշխարհը։ մերոնք՝ փոփոխութիւն անել ունակ չեն։ եւ դա, ես կարծում եմ, կապ ունի նաեւ մեր քանակի եւ բազմազանութեան հետ։

ինչպէ՞ս են մարգինալները փոխում աշխարհը։ փոխում են՝ ունենալով մեծ շուկայ։ փոխում են՝ քանի որ իրենց համայնքներն այնքան մեծ են, որ իրենց քիչ քանակի համախոհները այնուամենայնիւ այնքան շատ են, որ տարբերւողները կարողանում են չմնալ տեղում, զարգանալ, եւ համայնքները փոփոխութեան են տանում։

այսպէս, Սթոլմանը կարող էր իր գրած ազատ ծա֊ի աջակցութիւն մատուցելով ապրել՝ ժամը 200 դոլար վաստակելով։ քանի որ միացեալ նահանգների շուկան այնքան մեծ է, որ գտնւում էին մարդիկ, ով կօգտագործեր իր ծրագրերը, եւ դրանց մէջ գտնւում էին նաեւ նրանք, ով կը վճարէին աջակցութեան համար։

այսպէս, Լինուսը, չնայած իհարկէ բնաւ հարուստ չէ, ինչպէս Գեյթսը կամ Ջոբսը, Լինուսը կարողացել է իրեն թոյլ տալ միլիոն դոլարով տուն ձեռք բերել։ Եւ երկու հարիւր հոգանոց ռեդհեթը կարողացել է լինել շահութաբեր եւ տարածուել։ իհարկէ, նահանգների ճնշող մեծամասնութիւնը դեռ օգտագործում է մայքրոսոֆթի կամ էփլի արտադրանքը սեղաններին, սակայն իրավիճակը կամաց, բայց կայուն փոխւում է։ ու արդեն զարմանալի չէ, որ տեսականօրէն ազատ անդրոիդը, լինուքս միջուկով, դէ ֆակտո ստանդարտ է։

այնտեղ, ուր շատ մարդ կայ, գտնւում է շատ մարդ, ով կարող է, օրինակ, լաւ դիտորդ լինել ընտրութիւնների ժամանակ, կամ աջակցում է ոչ այնքան շահութաբեր մտքին՝ ասենք օգնել անօթեւան կենդանիներին։ այնտեղ փոքր համայնքները դառնում են ազդեցիկ, եւ փոխում են հասարակութիւնը, իսկ յետոյ փոխում են օրէնքները։

հայաստանի շուկան այնքան փոքր է, որ կարելի է ասել՝ այն չկայ։ նաեւ ակնյայտ է, որ շուեյցարական (իսկ շուեյցարիան նեյտրալ է եւ նոյնիսկ եւրամիութեան անդամ չէ) տեքնոլոգիաները չէին կարող մրցել ամերիկեան տեքնոլոգիաների հետ, անկախ նրանից, թէ ինչքանով լաւն էին։ օբերոնը, մոդուլան այդպէս էլ մնացին համալսարանների նեղ պատերի մէջ, ուր եւ շնչահեղձ են լինում։ պասկալը ժամանակաւոր տարածում ունեցաւ՝ երբ բորլանդ ընկերութիւնը գրանցուեց ամն֊ում, եւ ամն֊ում տարածուելու պատճառով այն յետոյ հասաւ մեզ։

եթէ օբերոնը լինէր գերմանական՝ տարածուեր գերմանիայում, դրան աւելի լուրջ էին վերաբերուելու։

կամ այլ օրինակ՝ ո՞վ էր լինելու Գոդարը, եթէ նա ապրեր եւ ստեղծագործեր (եթէ իրեն թոյլ տային) Հայաստանում։ Ո՞վ էր իրեն ճանաչելու։ Հայերը չէին ճանաչի ճիշտ այնպէս, ինչպէս ծանօթ չեն Փելեշեանին։ Աշխարհը չէր ճանաչի այնպէս, ինչպէս ծանօթ չէ Փելեշեանին։ Ի՞նչ կը լինէր, եթէ Փելեշեանը ստեղծագոծած լինէր Ֆրանսիայում։ Կասէին՝ որ նա փոխել է աշխարհը։ Որ կայ կինո մինչեւ Փելեշեան, եւ Փելեշեանից յետոյ։

այնտեղ է, իրենց մօտ է երբ փայթնը յաղթում ջաւան։ այո, աւելի հիփսթերական քան գիտական փայթնը յաղթում է կորպորատիւ ջաւան։ քանի որ այնքան լիբերալ հասարակութեան մէջ միայն կարող են լինել այնքան հզօր մարգինալներ։ այսպէս է որ փոքրամասնութեան իրաւունքները պաշտպանուած են լինում այնտեղ, ուր ժողովրդավարութիւն է։

Հայաստանում շատ բարդ է զարգանալ։ այսինքն՝ կարելի է լինել կենսակայուն «բակի բուդկա», որը թոյլ է տալիս տիրոջը սպասարկել հին «բմվ» եւ վճարել դստեր տնտեսագիտականի համար, բայց ոչ աւել։ նա ալեքսանեան երբեք չի դառնալու, ինչքան գրագէտ մարկետինգ չանի, ինչքան լաւ չկազմակերպի իր խանութի աշխատանքը՝ ապրանքների դասաւորութիւնը, գները, դիզայնը։

այսինքն՝ չի ստացուի լինելով տարբեր գրաւել շուկան։ չի ստացուի լինել տեղական գուգլ, կամ էփլ, որը դուրս է եկել աւտոտնակից։

նոյնը՝ ինդիւիդների մակարդակում է։

յիշո՞ւմ էք, երբ հայրը, իր երեխային ասում է՝ «տեսնո՞ւմ ես պեծյան փորում է։ այ դու էլ դասերից փախնես՝ փորելու ես»։ այո, ճիշտ է ասում, ընդհանուր առմամբ, հայաստանի համար։ բայց ճիշտ չէ ասում նահանգների համար, ուր գեյթսը թողնում է ուսումը, եւ հիմնում է մայքրոսոֆթ։ ուր ջոբսը թողնում է ուսումը եւ ստեղծում է էփլ։ ուր էյնշթեյնը գալիս է, անում իր դոկտորականը, նրանից յետոյ, երբ մերժւում է շուեյցարիայում։

կամ՝ ինչո՞ւ է այս աղջիկը հագնում կրունկներ, չնայած չի սիրում դրանք։ քանի որ, ասում է, չեն հաւանում ինձ։ բայց չէ՞ որ — հակաճառում էի ես — երբ դու վերջապէս հանդիպես նրան, ով հաւանելու էր հենց քեզ, նա դա չի անի, քանի որ դու չես լինի ինչպիսին կաս։ այո — համաձայնում էր նա։

սակայն ես հիմա հասկանում եմ, որ նա աւելի ճիշտ է։ նա, ով այդ աղջկան կհաւանէր այնպիսին, ինչպիսին նա կայ, կամ արդեն զբաղուած է, կամ գնացել է արտասահման՝ այնտեղ, ուր շատ են նրանք, ով իրեն դուր են գալիս։ ու նրանք, ով իրեն կընդունեն։ իսկ այն աղջիկը, որ սիրում է կարճ մազեր, ու «տղայական» տեսք, նա ոչ միայն քիչ հաւանական է, որ կհանդիպի իրեն այդպէս հաւանողին, այլեւ նա ինքը, ամենայն հաւանականութեամբ կհաւանի աւելի «աւանդական» տղայի, քան նա աղջիկ է։

եւ բնաւ պատահական չէ, որ մեզ մօտ ընդդիմադիր երեխաները՝ ընդդիմադիր ընտանիքներից են։ իսկ ոչ ընդդիմադիր երեխաները՝ ոչ ընդդիմադիր ընտանիքներից։ բնաւ պատահական չէ, որ դատախազի որդին է դառնում դատախազ, ոչ թէ ընդդիմադիր։

մեզ մօտ չափազանց քիչ են, փաստացի չեն լինում շրջակայ միջավայրին դէմ գնացող մարդիկ՝ հասարակութեանը, կամ ընտանիքին, եղբայրութեանը։ մեզ մօտ չեն լինում, քանի որ մենք քիչ ենք, ու դէմ գնալով, իրենք ընդամէնը գնալու են ինքնամեկուսացման։ իսկ մեկուսացող մարդիկ վաղ թէ ուշ լրացնելու են «նեուդաչնիկների» շարքերը։ սա ամն չէ, ուր նեուդաչնիկները գտնում են իրենց պէս ընկերներ, հզօրանում են, եւ տակն ու վրայ են անում համակարգը։ կամ գոնէ կարողանում են զարգանալ լինելով այնպիսին ինչպիսին կան, առանց կոտրուելու։

ու գուցէ զարմանալի չէ բնաւ, որ հայերի էպոսի հերոսը՝ Մհերը, ի վերջոյ գնում է ինքնամեկուսացման։ նա յաղթող չէ։

մարգինալները չեն կարող փոխել հայաստանը, քանի որ չեն հաւաքում կրիտիկական զանգուած։ (այնպէս, ինչպէս գազոնը ունի մինիմալ չափ ապրելու համար, եւ երկիրը ունի այնպիսի սահմաններ, որ պաշտպանելը իրատեսական լինի։) եւ ինչքան քիչ մարդ կայ այստեղ, այնքան քիչ է այն հաւաքելու հաւանականութիւնը։ (զակոն օբրատնիխ կուադրատով)։

այդ պատճառով էլ ունենք երեք հոգի հայերէն գրող դիասպորայում։ որոնց թիւը չի աճի։ այդպէս էլ կը փտեն, մինչեւ չյոգնեն իրարից։

ու պատահական չէ, որ մեզ մօտ նոնկոնֆորմիզմ գոյութիւն չունի։ իհարկէ կան, մեն֊մենակ այստեղ եւ այնտեղ, իրենց փոքր, նեղ համայնքիկներում՝ ախպերութիւններում փտող մարդիկ։ փտող՝ քանի որ օդի շարժ չկայ։ սակայն իրենք չեն փոխի ոչ մի բան։ ոչ իրենց արուեստն է տարածուելու, ընդունուելու լայն զանգուածներում, ոչ իրենց տեքնոլոգիաները, ոչ իրենց գաղափարները։ (ո՞ւր է ժամանակակից արուեստը հայաստանում։ մնացել է նփակի պատերի արանքում։ եւ դեռ կոմունիստների ժամանակ ստեղծուած թանգարանում։ չի տարածուել։ որտե՞ղ է ժամանակակից արուեստը նիւ֊յորքում։ պէ՞տք է պատասխանել։) աւելի ճիշտ՝ դրանք կընդունուեն այն ժամանակ, երբ կը գան դրսից։ եւ զարմանալի չէ, որ այդ մարգինալներին կհամարեն դրսամոլ, արեւմտամոլ։ ասենք որտեղի՞ց պէտք է գայ թարմութիւնը՝ այնտեղից, ուր յաղթել են մարգինալները։ որտե՞ղ են իրենք յաղթում՝ արեւմուտքում։

որտե՞ղ չեն յաղթում մարգինալները՝ չինաստանում։ ի՞նչ է անում չինաստանը՝ կրկնօրինակում է արեւմուտքը, իրականացնում է արեւմտեան նախագծերը։ ինչո՞ւ սոնի ուոլքմենը չդարձաւ այֆոն։ որովհետեւ կարգին ընկերութիւն էր սոնին, ոչ թէ արտակարգ եւ ըմբոստ՝ էփլի պէս։

տասնեօթ եւ տասնութ տարեկան դեռահասներն աւելի են տարբերւում իրարից, քան երեսուներեք եւ երեսունչորս տարեկան մարդիկ։ նոյնիսկ հարիւր հազար բնակչութիւն կորցնել կամ ձեռք բերելը աւելի մեծ ազդեցութիւն է ունենում հայաստանի վրայ, քան միացեալ նահանգների՝ մէկ միլիոնը։ «միլիոնոմ բոլշե, միլիոնոմ մենշե» — ասում էր Շարլ Բոննէն՝ «ինչպէս գողանալ միլիոն» ֆիլմում։ մեզ համար ամէն մի գնացող մարդն է կարեւոր։ ամէն մէկը նշանակութիւն ունի։

Այդ պատճառով են այնքան նկատելի այն քչերը, որ ինչ֊որ բան փորձում են փոխել։ Ու այնքան ատելութեան արժանանում։ Փոփոխութիւն անողներն, տարբերուողները այնքան շատ պիտի լինէին, որ այս մարդիկ չէին էլ երեւալու իրենց մէջ, լինելով ալիքների մաս, ոչ թէ առանձին իմպուլսներ։

այո, շատ անյոյս եմ գրել, թւում է։ բայց դա իրականութիւնն է, ֆիզիկայի օրէնքների պէս։ ես չեմ կարծում որ պէտք է հաւատալ փոխելու համար։ ես կարծում եմ, որ պէտք է իրատես լինել փոխելու համար։

եւ իրատես լինելով ես գիտեմ, որ ամէն գնացողը ազդում է, եւ ամէն մնացողն ազդում է։ մնացողին բարդ է ամենուր․ եւ ուսման ժամանակ, եւ աշխատանքի վայրում, եւ նախաձեռնելուց՝ նա վաստակելու է թուք ու մուր, կամ արհամարհանք, կամ ատելութիւն, կամ պրեզրենիե։ նա գնահատուած չի լինելու, նա իրեն շատ վատ է զգալու։

ու միայն եթէ բոլորը չէ, եթէ շատերը մնան, ինչպէս շատերը գնացին ապրելու էրեծ իսրայէլ, շատ տարբեր շատերը՝ եւ նիհար գունատ աշկենազիներն եւ սեւ էֆիոպցիներն, եւ շատերը որոշեցին սովորել մեռած լեզու, եւ շատերը լինեն դուխով՝ նախաձեռնող, անող, կպնող իրենց գործին՝ առանց խանգարող «հաւատքի», բայց եւ անկախ «հասարակական» փոփոխական կարծիքից, պարզապէս, որովհետեւ իրենք անձամբ այդպէս են կարծում, այն ժամանակ է փոխուելու հասարակութիւնը, ընտրութիւնները, բնականոն ձեւով է գալու հանդուրժողականութիւնը՝ քանի որ ահա տեսէք, բոլորը տարբեր են, ամէն ձեւի մարդ կայ, եւ պարզւում է, իրենք չեն քանդում պետութիւնը, այլ ստեղծում են ազգ։

ասք մելիսայի գրողին բռնելու մասին

ոչ շատ վաղուց, մայքրոսոֆթ օֆիս֊ով գրված ցանկացած փաստաթուղթ պարունակում էր մատնահետք, ըստ որի լինում էր իմանալ կարգչի մակ հասցեն։

հենց այդպես էլ գտել են Մելիսա վիրուսի հեղինակին ֊ լոխանուլսյա, չգիտեր այդ մասին։

այսինքն մս օֆիսը խփում էր փաստաթղթի մեջ գուիդ, որը գեներացնելուց մսը օգտագործում էր կարգչի ունիկալ մակը։

հիմա արդեն կարծես փոխվել է վինդովսի, ասենք լիբսիի ֆունկցիան, ու գուիդ գեներացնելուց այն տեղեկատվություն, որով միանշանակ իդենտիֆիկացվում է կարգիչը, չի օգտագործում։

նշանակում է, կարող է նույնիսկ չիմանալով այնպիսի ծրագիր գրեիր, որը, փաստացի, մարդուն կհետեւեր՝ ընդամենը մայքրոսոֆթի գուիդ ֆունկցիան կանչեիր, ու գուիդը օգտագործողի կարգչի տեղեկատվությունը պարունակեր։

այնպես որ զգոն եղեք մս օֆիս օգտագործելիս կամ վինդովսի տակ ծրագիր գրելիս։

ու տենց

ասք կիա մեքենաները չսիրելու մասին

Ու կարծես իր համար հանգիստ ապրում էր, աղջիկներ եւ կայքեր սարքելու պատվերներ կպցնում, երբ նամակ ստացավ, այն էլ մայքրոսոֆթից։ Նամակում գրված էր, որ Մայքի կայքը, mikerowesoft.com-ը հնչողությամբ նման է մայքրոսոֆթ անվանմանը, հետեւաբար հանդիսանում է ապրանքանիշի խախտում։ Այնուհետեւ ուսանողից պահանջվում էր անհապաղ հրաժարվել դոմենից։

Պատկերացրեք, մի գեղեցիկ օր ձեզանից պահանջեն դուք ձեր դոմենից հրաժարվեք։ Այն էլ դոմենից, որը կազմված է ձեր իսկ անունով։ Որովհետեւ դա ինչ որ կորպորացիայի ապրանքանիշին նման է հնչողությամբ։ Նման է ընդամենը։

Ու Մայքը պատասխանեց, որ նրան պետք է փոխհատուցում։

Մայքրոսոֆտը առաջարկեց փոխհատուցում՝ տաս դոլարի չափսով։ Ու այստեղ Մայքի նյարթերը չեն դիմանում, ու նա, մայքրոսոֆթի հանդգնությունից ապշած, պահանջում է տաս հազար դոլար։ Եթե ձեզ այդքան պետք է, վճարեք։ Չէ՝ ես իմ անունով կայքից չեմ հրաժարվի։

Ի պատասխան Մայքրոսոֆթը ուղարկում է դատավորի ստորագրությամբ թուղթ (cease and desist), պահանջելով անմիջապես դադարեցնել անձնական կայքի գոյությունը եւ այլեւս չգործարկել այն։ Cease and desist նշանակում է՝ դադարեցնել եւ ժուժկալել շարունակելուց։ Նամակը բաղկացած էր 25 էջից եւ մեղադրում էր Մայքին հայտնի մեղքերի կեսից մի քիչ շատը կատարելու մեջ՝ մասնավորապես նշելով որ Մայքը հատուկ է այդպիսի անունով դոմեն վերցրել, որպիսի ստիպի կորպորացիային վճարել դրա համար, ու հանեցին նրան սայբերսքվոթեր։ (Դրանք մարդիկ են, ով առնում է լավ դոմեններ ու հետո թանկ թանկ վաճառում նրանց ում դոմենը պետք է գալիս)։

Մայքը չուներ փող մայքրոսոֆթի հետ պայքարելու համար։ Այդ պատճառով նա դիմում է մամուլին, ու ստանում լայն հասարակական արձագանք՝ վեց հազար դոլարի եւ իրավաբանի անվճար խորհրդակցության տեսքով։ Բացի դրանից, Մայքի կայքը այնքան հանրաճանաչ դարձավ, որ նա ստիպված էր այն կանգնեցնել՝ սերվերը չէր դիմանում 250_000 մուտքերին օրը։

Կարճ ընդմիջումից հետո կայքը վերականգնվեց, երբ Մայքը ձեռք բերեց հոսթինգ այլ, ավելի մեծ հզորություն ունեցող պրովայդերից։ Այսպես, հասարակությունը ընդունեց Մայքի խիզախությունը որպես Դավթի պայքարը Գողյաթի դեմ։ Հասարակական կարծիքը փափկացրեց մանրափափուկների քարսրտությունը, եւ նրանք համաձայնվեցին փողզիջումների գնալ։

Մայքը համաձայնվեց հրաժարվել դոմենից եւ ստացավ Մայքրոսոֆթից․ պրովայդեր փոխելու ծախսերի փոխհատուցում, մսի կողմից վճարված եւ ապահովված ուղեվորություն Ռեդմոնդ, մայքրոսոֆթի տեխնիկական փառատոնին իր ու ընտանիքի բոլոր անդամների համար, ms developer network բաժանորդագիր, ուսուցում մսի հավաստիացման համար, եւ ինչպես առանց դրա՝ իքսբոքս իր ընտրված խաղերով։ Իսկ իր դատվելու համար նախատեսնված հիմնապաշարի մեծ մասը նվիրաբերում է մանկական հոսփիսի, մնացածը ծախսելով իր կրթության համար վճարելով։

Բայց Մայքը չի սահմանափակվում իքսբոքսով, եւ տեղադրում է վաճառքի բոլոր մայքրոսոֆթի ուղարկած թղթերը իբայում, ներառյալ այն 25 էջանոց փաստաթուղթը, նկարագրելով դրանք որպես «համացանցի պատմության մի մասնիկ»։ Թղթերի գինը արագ բարձրացավ եւ գերազանցեց 250_000 մն դոլար։ Սակայն նրանից հետո, երբ ապացուցվեց, որ ձայների մասը կեղծ էին, աճուրդը վերսկսվեց 500 դոլար գնից իսկ թղթերը ի վերջո վաճառվեցին ընդամենը մեկ հազարով։

Նման պատմություն է տեղի ունեցել Հայաստանում։ Նոկիա ապրանքների տեղական բաշխիչը հայտնաբերելով որ nokia.am դոմենը արդեն իսկ ձեռք բերված է, պահանջել է այն տիրոջից։ Դոմենի տերը բնականաբար, հրաժարվեց, եւ պատմությունը շարունակվեց դատարանում շատ քաղակակիրթ ձեւով։

Ի պատասխան դատավորի հարցնի, ինչու է նա ձեռք բերել nokia.am դոմենը, տերը բացատրեց, որ միշտ չի սիրել kia ավտոմեքենաները, այդ պատճառով վճռել է այդ մեքենաների թերությունների մասին կայք բացել։ Իրոք, կայքում տեղադրված էր Կիա ավտոմեքենաների մասին ամբողջ ճշմարտությունը։ Դատավորը պատճառ չուներ չհավատալ դոմենի տիրոջը, իսկ Նոկիա վաճառող եղբայրությունը ստիպված եղավ պայմանավորվել դոմենի տիրոջ հետ եւ ձեռք բերել դոմենը այնպես որ նա փոխհատուցումից գոհ մնա։

ու տենց