պահ կար, ես խօսում էի անկեղծութեան մասին, իսկ երբ ասենք թէ աղջիկ էի նկարում՝ իսկ դէ «կատարեալ» աղջիկ չկայ, ու նենց էի նկարում, որ էն ինչ չէի ուզում երեւայ՝ չերեւայ, իսկ էն ինչ ուզում եմ՝ արտայայտուած լինի։ իսկ այն ինչ չի երեւում դիտողն իր համար կը պատկերացնի։ ու տենց անկեղծ չի բայց հեքիաթային ա թւում։

հիմա պնդում եմ անում՝ սէրն այն մասին ա՝ երբ նկարում ես, ու բան չես ուզում փոխել՝ արդէն ջոկել ես որ հեքիաթային ա։

մարդկային ողջ մտածողութիւնն ա տենց, եթէ մեզ համար անկապ բաները հեքիաթային չլինեն, ինչո՞վ ենք զբաղուելու, ինչո՞վ ենք տարուելու։

ու հարցն անկեղծութեան մէջ ա, ու նաեւ՝ ո՞րն ա հեքիաթայինը, ասենք ես պայթած բակ եմ տեսնում՝ այն իմ համար լրիւ հեքիաթ ա, լրիւ անկեղծ, ուզում եմ բան ձեռք չտալ, չփոխել, չմիջամտել ու նկարում եմ։ իսկ մարդիկ ով այնտեղ ապրում են՝ հա, չեն կարծում որ հեքիաթային ա։ զզուած են։ բայց ինձ թւում ա, հաւէս ա երբ ջոկում ես, որ հեքիաթային տեղ ես ապրում։

ու որ ջոկել ա պէտք։ որովհետեւ ամէն ինչ ահաւոր բարդ ա, լիքը շերտերից ու եզրերից ա կազմուած ու պէտք ա ջոկել։ ու ինչպէս ֆոտո հասկանալու համար ա ջոկել պէտք, բեքգրաունդ ունենալ, ինչ֊որ զացգացում, տենց էլ ջոկել ա պէտք, որ սա վերջն ա։ էս բակն ա վերջը, էս մարդն ա վերջը, ու էս դիզայնն ա վերջը։ անկախ նրանից որ դեբիլ ա։ (:

ու էդ էն էժան բնանկարների մասին չի, որ քիչ բան ես ջոկում, ու ասում ես՝ վահ, էս ինչ վերջն ա՝ ու նկարում։ ստեղ կախուածութիւնները շատ են, որ անհրաժեշտ են հասկանալու համար։

ու սէրն էլ էդ ա՝ երբ ջոկում ես, որ հեքիաթային ա՝ բակը, քաղաքը, շէնքը, պատմութիւնը, շունը, դիզայնը, մարդը։

#ֆոտո #հեքիաթ #դիզայն #անկեղծութիւն #սէր

յ․ գ․ յիշում եմ, ես տենց զգացուել էի, մի վանաձորցի աղջկայ ասում էի՝ լո՞ւրջ, դու էս շէնքո՞ւմ ես մեծացել, լո՞ւրջ, դու պատուհանից սա՞ ես տեսել։ էդ իմ համար լրիւ հեքիաթ ա։ ցնցող էր։

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

երբ մարդն ինձ պատմում է, նա ինչ է արել, որ ցոյց տայ, ինչ վերջն է նա, ինչ ապրի նա, ես շփոթւում եմ։ որովհետեւ ես իրեն եմ ուզում իմանալ, իրեն իրականին, ոչ թէ երեւակայականին։

հա, երեւակայականն էլ իմանալ վատ չի, հասկանում եմ, որ ասենք չի արել, բայց կուզէր անել, իր երազանքների մասին է։ բայց գրողը տանի, ես սկսում եմ շփութուել մտածելով՝ սա իրոք նա է, սա նա չէ։

առաջին անգամ ես նման մտքեր եմ ունեցել երբ մէկն ինձ պատմել էր որ «դիխլաֆոսով» պզզցրել է ռուս զինուորին երեւանում «կոմենդատնսկի չաս»֊ի ժամանակ։ իհարկէ չեմ հաւատացել։

բայց յետոյ էլ պարբերաբար լսում եմ։ ինձ բարդ է։ ես չեմ ուզում մտածել, որն է ճիշտը, որը չէ։ չեմ ուզում ձեւ անել, որ հաւատում եմ, երբ կասկածում եմ, որ անհարմար դրութիւն չստտեղծուի։

ազնիւ եղէք էլի։ ով կաք։ ոչ թէ չկաք։ այնքան եմ յոգնել։

գրողը տանի։

#անկեղծութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

այսպիսի քննարկում էր վերջերս, մէկն ասում էր, որ մենք չափազանց շատ հետքեր ենք թողնում համացանցում, այստեղ եւ այնտեղ, ու որ շատ չենք մտածում ինչպէս է դա դիտուելու, ընկալուելու յաջորդ սերունդների կողմից։ ինչպէս են մեր երեխաները կարդալու մեր բազմաթիւ սէրերի, հիասթափութիւնների, տխրութիւնների մասին, ինչպէս են տեսնելու մեր չմտածուած ասածները, վատ փաստարկները, յիմար արտայայտութիւնները։ Ու այդ ամէնը, իր կարծիքով փոխելու է մարդկութեան վարքագիծը համացանցում․ մենք այլեւս աւելի քիչ կը մերկանանք եկ կը կիսուենք առցանց։

Կարծում եմ, այլ տարբերակ էլ կայ՝ յաջորդ սերունդները կը դառնան աւելի հանդուրժող, աւելի ընդունող մարդկանց այնպիսին ինչպիսին մարդիկ կան։ Այո, մարդիկ կատարեալ չեն՝ նախանձ են, խանդոտ են, յիմարութիւններ են խօսում, վատ փաստարկներ բերում։ Ստում են, տխրում են, ատում են, անյաջողութիւններ են ունենում, կեղծում են իրենք իրենց։ Ինչ կայ՝ դա է։ Ինձ թւում է, ընդունելով դա ապագայ մարդիկ հակուած կը լինեն աւելի քիչ դատապարտել, պիտակել, ծաղրել, եւ աւելի շատ՝ ընդունել մարդկանց իրենց բոլոր թերութիւններով, թուլութիւններով հանդերձ։

Ու դա թոյլ կը տայ մեզ բոլորիս լինել աւելի հանգիստ եւ անկեղծ առցանց։ Սա նաեւ նշանակում է աւելի քիչ կեղծել ինքներս մեզ։

#մարդիկ #հասարակութիւն #համացանց #անկեղծութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

«ընդունել մարդուն ինչպիսին կայ» ծեծուած արտայայտութեամբ բնութագրուող վարքագծի դրական արդիւնքներից մէկն է այն որ դու այլեւս չես խթանում մարդուն ստել։

եթէ նա գիտի, դու իր վրայ խաչ չես քաշի, ու չես դատապարտի, աւելի քիչ պատճառ կունենայ ստելու, կամ գոնէ ոչ այդչափ կարեւոր պատճառներ։

ու երեւի այդ պատճառով էլ աւելի շատ են ստում մեզ համար կարեւոր հարցերում։ որովհետեւ մեզ համար կարեւոր հարցում բարդ է ընդունող մնալը։

#բոլորը_ստում_են #սուտ #անկեղծութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

անկեղծութիւնը շատ մարդկային ու սիրուն բան է։