ասք օրինակարգութեան մասին

Յաճախ խօսւում է այն մասին, որ այս կամ այն պայքարի մասնակիցները օրէնք են խախտում, օգտագործում են հակաօրինական միջոցներ, խախտում են օրէնքները, եւ իրենց գործունէութիւնը պէտք է կանգնեցուի, կասեցուի, իրենց պէտք է ճնշել եւ բերել օրէնքի դաշտ, պատժել ըստ օրէնքի։ Կամ էլ այն մասին, որ ժողովրդավարութիւն պէտք է չլինի։ Ո՞ւմ են պէտք այդպիսի արտայայտութիւնները։ Ու ինչո՞ւ են դրանք արւում։

Մտածենք․ եթէ օրէնքն ընդունուած է առանց քաղաքացու կարծիքն հաշուի առնելու (որեւէ միջոցով, հանրաքուէ, կամ պատգամաւոր, լիազորուած անձ), ապա այն օրէնք չէ, այլ պարզապէս կանոն է, որին քաղաքացուն ստիպում են հետեւել, ու պատժում են, եթէ նա չի հետեւում։ Ինչպէս ֆեոդալների, կամ ստրկատէրերի ժամանակ, երբ օրէնքները իրենք էին մտածում, ու ստրուկներին պատճառաբանում էին՝ դու ստրուկ ես, քանի որ այդպիսին է օրէնքը, կանոնը, պիտի դրանց հետեւես։

Ընդ որում ֆեոդալներն էլ ողջամիտ օրէնքներ ունէին, բայց դրանք միեւնոյնն է հարկադրուած կանոններ էին, անկախ նրանից, ինչքանով էին արդար, կամ ինչքանով էին համապատասխանում քաղաքացիների պահանջներին, կամքին։

Գործող ժողովրդավարութեան բացակայութիւնն էլ նոյնն է, ինչ նախկին մինչ ժողովրդավարական համակարգերը, ու ոչ ժողովրդավարական ձեւով ընդունուած օրէնքը իրականում օրէնք չէ, ընդունուած է ճնշման միջոցների պէս, եւ ըստ էութեան ապօրինի է։

Ապօրինութեան դէմ պայքարել օրինական ձեւով, այն էլ քեզ ապօրինի հարկադրուած կանոնների սահմաններում, բնաւ էլ պարտադիր չէ, ու երբեմն բնաւ ողջամիտ չէ։

Այդ իսկ պատճառով, եւ Աֆրիկեանների տան պաշտպանները, եւ Արցախի ժողովրդի պայքարը, թէկուզ եւ չհամապատասխանի Ադրբեջանի սահմանադրութեանը, ինչպէս նաեւ Վրաստանի եւ այլ նախկին ԽՍՀՄ հանրապետութիւնների անկախացման գործընթացները, որոնք ի տարբերութիւն Հայաստանի ընտրել էին ոչ ԽՍՀՄ օրէնքի համաձայն անկախութեան հասնելու ճանապարհը, միանշանակ օրինակարգ են։ Միանշանակ օրինական է մայդանի պայքարը Յանուկովիչի դէմ, քանի որ վերջինս ապօրինի է գործել, եւ ապօրինի գործիչի դէմն առնելը իր իսկ կանոնների շրջանակներում ոչ միայն անհամեմատ աւելի բարդ է, այլ եւ շատ դէպքերում անիմաստ։

Ու զարմանալի չէ, որ այն գործիչների իշխանութեան ժամանակ, ովքեր քաղաքացիների կարծիքը առանց հաշուի առնելու, հարկադրում են դրանց հետեւել իրենց ընդունուած կանոններին, տիրում է անօրինականութիւն, քանի որ իրենք այդ գործիչները առաջինը գիտեն, որ իրենց ընդունուած օրէնքը ոչ այլ ինչ է, քան ճնշման միջոց, եւ դրան հետեւել պէտք չէ։ Այն գրուած է հասարակ քաղաքացու, ընդդիմադիրի, ոչ իշխանաւորի, եւ ոչ դրա ընկերոջ համար, եւ դրան հետեւել իշխանութիւնը փաստացի պարտաւոր չէ։ Այդ պատճառով Յանուկովիչն հանգիստ օգտագործում էր «բերկուտին» ժողովրդի դէմ, այդ պատճառով է որ Մարտի Մէկի դէպքերն ապօրինի գործողութիւնների հետեւանք են(բանակի միջամտութիւն, ընտրակեղծիքներ, եւ այլն)։ Օրէնքն նախագահի համար գրուած չէր, իշխանութիւնը միայն մէջբերում է օրէնքը, որպէսզի արդարացնի իր գործունէութիւնը, բայց գիտակցում է օրէնքի ֆունկցիան որն է՝ մարդկանց ճնշելու եւ խաբելու միջոց է ժողովրդավարութեան բացակայութեան պայմաններում։

եւ այդպէս

ասք քաղաքակրթութեան մասին

Երեկ 1905 թուականի հայ֊թաթարական պատերազմի մասին խօսքն էի լսում։ Որ սովետահայ գրականութեան մէջ, ի տարբերութիւն միջազգայինի, կոչւում է «ընդհարումներ»։ Ինչն էր հետաքրքիր, որ

— թաթարները չէին աջակցում Բաքուի գործադուլներին։ Իրենք չէին ուզում պայքարել ութ ժամ աշխատելու, եւ աշխատավարձի բարձրացման համար։ Իրենք լրիւ կոնֆորմիստ էին։ Իսկ գործադուլների շարժող ուժը հայերն էին։

— թաթարների ազգային ինքնագիտակցութեան ձեւաւորումը խթանուած էր մասնաւորապէս հայերի իշխող դիրքով Բաքւում եւ կովկասում։

Ու յիշեցի Կահանէի խօսքերը․ «հակասեմիտիզմը շատ վատ պատճառ է հրէա լինելու համար»։ Այ, հայերի յաջողութիւնը շատ վատ պատճառ էր թաթարների ազգային ինքնագիտակցութիւն ձեւաւորելու համար, կարծում եմ։

Ու գուցէ այդ պատճառով է, որ մինչ այժմ իրենց չի յաջողուել ազգային պետութիւն կառուցել, ուր ազգը՝ քաղաքական ազգ է, ու ենթադրում է ժողովրդավարութիւն, օրէնք, անձի ազատութիւն։

Հիմա մեր մասին։ Այո, այնպէս չէ, որ մեզ է շատ յաջողուել։ Կարելի է զանազան պատճառներ մէջբերել սա բացատրելու համար, բայց ինձ համար ամենակարեւոր հարցն այն է՝ իսկ մենք ունե՞նք այդ ձգտումը։ Ունե՞նք ձգտում ազգ լինելու․ օրէնքի, սահմանադրութեան, պայմանաւորուածութիւնների, ազատութիւնների, կոմպրոմիսների։ Ու արդեօք Թումանեանն ու Թոթովենցը ռուս վեհերի պէս չէին բնութագրում իրենց ազգը, ու իրենց քաղաքակիրթ լինելը զուտ արեւմտեան ազդեցութիւն էր, թէ՞ ոչ, իրենք այս միջավայրի մարդիկ էին։ Ու ապա յիշում եմ որ

— Օսմանեան Թուրքիայում հայ կուսակցութիւնները պայքարում էին սահմանադրութեան, օրէնքի, ժողովրդավարութեան եւ բոլոր ազգերի (ոչ միայն հայերի) իրաւունքների համար։ Սա անշուշտ օգտագործւում էր Թուրքիան դրսից ճնշելու համար, երբ դրսին պէտք էր, ու հաւանաբար հանդիսանում է ցեղասպանութեան խթաններից մէկը։ Առհասարակ, սա քաղաքակիրթ ազգերի յատկութիւնն է, ոչ միայն ձգտել օրէնքի գերակայութեանը, այլ եւ տարածել քաղաքակրթութիւնը եւ ժողովրդավարութիւնը, ինչքան էլ հեգնանքով սա այսօր չհնչի։

— Վերջերս անց կացրած հետազօտութիւնները ցոյց են տալիս, որ հայերը զիջում են ժողովրդավարութեան ձգտելու մէջ միայն գերմանացիներին ու շուեդերին։

d4dall
d4deurasia

Ու գուցէ ապա այն քաղաքակիրթ լինելը, երբ հարեւաններին օգնում ես, ասենք այբուբեն ու գիր նախագծելով դեռ չի սպառուել, ու այն, որ սովետի փլուզումն է սկսուել այստեղ պատահակա՞ն չէ։ Քանի որ խսհմ֊ը հանդիսանում է ոչ օրինական պետութեան մի խորհրդանիշ, նմուշ։

Եւ արտագաղթի հիմնական պատճառներից մէկն էլ, սեփական երկրում օրէնքի ու սահմանադրութեան բացակայութիւնն է։

ու տենց

Լարի Լեսիգն ասում է, որ օրենքը սահմանափակում է ստեղծարարությունը

Ինտերնետի ամենահայտնի իրավաբան Լարի Լեսիգը մեջբերում է Ջոն Ֆիլիպ Սուսային, երկնային հեղինակային իրավունքները և ASCAP (երգահանների, հեղինակների և հրատարակիչների ամերիկյան ասոցիացիայի) կարտելը որպես փաստարկ մեր ստեղծարար մշակույթը վերածնելու համար։ http://www.ted.com/talks/larry_lessig_says_the_law_is_strangling_creativity.htmlv via @{Արգելիոն Argelion ; aragev@spyurk.am}

also on youtube http://www.youtube.com/watch?v=7Q25-S7jzgs

#lessig #creativity #rw #ro #read-write #read-only #copyright #law #cc #creative-commons #broadcasters #bmi #right #democracy #future #technology #common-sense #court #liberty #freedom

#լեսիգ #ստեղծարարություն #պատճենաշնորհ #տեխնոլոգիա #օրենք #եթեր #իրավունք #ժողովրդավարություն #ապագա #դատարան #ազատություն #երգեր #ձայնագրություններ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

Юридическая памятка 1966 - 1974 Каждого могут неожиданно вызвать на допрос, а значит, надо быть к этому готовым http://antology.igrunov.ru/authors/volpin/pamyatka.html

#допрос #право #памятка #самиздат #милиция #закон #ссср #cccp #ussr #սովետ #խսհմ #օրենք #հարցաքննություն #ոստիկանություն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

այսօր սքան անելիս էի լսում, շատ հավես հարցազրույց է, չնայած շատ թարմ չէ, բայց շատ բաներ ժամանակից դուրս են։ ինչպես միշտ էխո֊յում, կարելի է կարդալ ու լսել ու դիտել։ ահա։

  • Да, получше, чем у нас в участках. Почище, диванчики такие, обитые дерматином, мягонькие одеяла. Но в участке уже абсолютный закон и правопорядок. В участке никаких проблем не было абсолютно. Мне дали переводчика, который по-русски через пень колоду говорит, когда с меня снимали показания, он что-то перевел, говорит, подписывай. Я говорю, что ничего без консула подписывать не буду. Потому что я не понимаю, что вы мне переводите. Пожалуйста, без вопросов. Твое право, не подписываешь. Все мои права, никто меня не унижал, не бил, не пытался что-то сделать, все было абсолютно нормально и законно. Там видимо такая манера поведения, то есть законно, потом тебя раз, избили, и потом опять все законно, законно. Такой видимо, общественный договор.

http://www.echo.msk.ru/programs/albac/1096510-echo/

#echo #interview #turkey #police #protest #law #турция #полиция #протест #закон #էխո #հարցազրույց #թուռքիա #օրենք #պրոտեստ #ոստիկանություն #բռնություն #ազատություն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ասք փոլիսիների մասին

-ստեղ չի կարելի ստորագրություն հավաքել
-ովա ասու՞մ
-ես
-չէ, ասում եմ որտեղա դա գրվա՞ծ․․այն, որ չի կարելի վերցնել ստորագրություն
-իսկ որտեղա գրվա՞ծ որ կարելիա

Ահա, տիպիկ ավտորիտար իշխանության օրինակ։ “Իրավական պետություն” սահմանման մեջ ասվումա՝ իրավականա այն պետությունը, որտեղ թույլատրվումա անել այն ամենը, ինչը արգելված չի օրենքով․․իսկ մեր ոստիկանները դեռ այն ժամանակներում են գտնվում, երբ մարդկանց թույլատրվում էր անել այն, ինչ թույլատրվում էր օրենքով։

այստեղից

ու տենց

ասք հարգանքի մասին

Если коротко, то все началось здесь и мне кажется не заслуживает такого бурного продолжения․

Однако, решил скопипейстить сюда ветвь потому что в ней в некоторой мере раскрывается мое отношение к идентичности, культуре, гражданству:

привет.
>Итак, уважаемый юзер с армянским именем.
Я не улавливаю какое отношение имеет мое имя к предмету дискуссии.
Однако продолжаем разговор (ц)
> Прежде всего представлюсь.
>Зовут меня Юлиана.
Мое имя в профайле, да, и как ты заметила совпадает с именем пользователя
>Но фамилия моя, как ни странно,
Странно? Я знаю много людей, чьи фамилии заканчиваются так же.
> оканчивается на -ян.
Значит, моя догадка верна!
>С тех пор как я приехала в эту страну,
ну вот опять – в “эту”.
>гражданкой которой теперь являюсь,
потрясающе, и эта моя догадка оказалась верна!
>только и слышу упреки в свой адрес
так, кажется, что-то вырисовывается.
мне очень жаль, что ты проецируешь упреки от, людей, которые мне самому не близки по мировоззрению, и кого я врядли посчитал бы мудрым,
на меня.
Более того, тот, кто скажет, что я требовал, просил, говорить по армянски, или осуждал тех, кто не говорит – пусть первый кинет в меня камень.
Я называю такое влияние(осуждение, стыд, требования) деструктивным, и придерживаюсь других, более позитивных, и вовсе не агрессивных способов влияния. И не только в этом вопросе. Однако об этом позже.

Если тебе интересно узнать, каких взглядов придерживаюсь я, в отличие от тех, которые ты мне приписала, то:
Я считаю, что любой человек, волен общаться, писать, читать, на том языке, на каком ему вздумается. Будь это русский, папуасский, или фарси.
Я сам очень часто использую русский, что не удивительно, так как большинство книг, которые я читал – были в русском переводе.
Считаю себя также носителем русской культуры, с большой симпатией отношусь к русским, и вообще к представителям бывшего соц лагеря, восточной европы. Считаю, что у нас много общего.
Таким образом, мы затронули одну составляющую моей личности – русскую идентичность.
Кроме нее у меня есть и другая – армяно-ереванская.
Эти две идентичности не конфликтуют, то есть не являются несовместимыми, и вполне мирно вместе сосуществуют.
продолжение в следующем комментарии
я вынужден разбить ответ на несколько честей, потому, что в ЖЖ есть ограничения на размер комментариев.
>А знаете, МНЕ НЕ СТЫДНО.
Прекрасно, стыд, это такое незрелое, инфантильное чувство, и я не уважаю людей, которые любят “пристыдить”.
Я об этом немножко писал в недавнем посте о фильме “Намус”, однако, по армянски. Там много букв, и боюсь, тебе, при остутствии способности свободно читать армянский текст будет сложновато.
Таким образом мы пришли к тому, что ты делаешь обо мне выводы, будучи недостаточно знакома с контентом, какой я выкладываю в свой журнал.
>не уеду из Армении в Россию
меня это не беспокоит.
каждый человек волен сам выбирать где ему жить.
И я не обвиняю тех, кто уезжает.
Однако это не значит, что меня радует, когда образованные и/или развитые люди покидают Армению(а вовсе не эту страну). Потому, что меня беспокоит, как люди здесь живут, и у меня есть убеждение, что чем больше здесь развитых и образованных людей, которые, заметь, недеструктивно, и зачастую не осознанно, влияют на общество, тем лучше будет здесь жить.
Поэтому я выбираю как уже отмечал выше, не деструктивный метод влияния: пример.
То есть, проработав некоторое время в Европе, и добившись определенных успехов, я решил вернуться, осознав, что меня больше волнует, интересует жизнь здеь, ктоме того, признаюсь, мне комфортнее живется в Ереване, чем в европе,где, кстати, из-за культурных различий, мои друзья почти исключительно были из восточной, а не западной европы.
Прибавив к этому мою склонность к антиглобализму, и неприятию сосредоточения лучших умов в определенных странах, и
мое решение не будет казаться странным.
>И не надо упрекать меня мысленно даже в отсутствии патриотизма
Что касается упомянутого тобою понятия “патриотизм”, я его не совсем понимаю, и отнюдь не использую. Разве, что в шутках.
> Я не менее, и возможно даже больший патриот своей страны, чем те из
>вас, кто кричит о ненависти к туркам, рвет на себе демонстративно рубаху
Те из вас? Из кого?
Если ты найдешь в моем журнале что-либо о ненависти к туркам, то тебе и карты в руки.
Напротив, ты найдешь текст о том, что я не считаю этническую принадлежность важным показателем, однако считаю гражданство – важным.
Поэтому я писал по поводу шума из-за Ривас и “евротжвжика” и предлагал отправить на конкурс Грантика – чернокожего мальчика, выросшего в Ереване, гражданина Армении, носителя армянско-ереванской культуры.
>когда мне на армянском говорят “Ес кез сирум ем”, я это НЕ ЧУВСТВУЮ
Мне кажется, что когда искренне признаются в любви, будь это на эскимосском, то невозможно непрочувствовать.
Поэтому предположу, что само признание было фальшивым

>Я ЗНАЮ, что надо уважать язык страны, в которой живешь, но согласитесь,
>я отнюдь не обязана его любить.

Заметь, ты не написала: “я уважаю язый страны, в которой живу”
Ты знаешь, это тоже похвально.
И именно это неуважение просачивалось сквозь слово “этот”.
Знаешь, даже людям нравится, когда их называют по именам. А не “этот”.
То, что я принял твое высказывание за неуважение, на мой взгляд, вполне резонно.
>НО Я НЕ ЛЮБЛЮ АРМЯНСКИЙ, и от этого, поверьте, Я НЕ ПЕРЕСТАЮ БЫТЬ АРМЯНКОЙ!!!
Как я уже писал, меня совершенно не заботит этническая принадлежность. Возможно даже ты в курсе, что в некоторых культурах, к примеру европейской, считается неприличным говорить об этносе.
Таким образом, я должен признать, что часть моей личности, хотя и не самая большая – это европейская идентичность. Она также не конфликтует с моей армянской идентичностью. Я считаю их совместимыми.
Итак, для меня, а также для государства – ты армянка – потому, что у тебя армянское гражданство. Говоря по английкий – armenian.
Что касается идентичности, то я не могу в полной мере об этом судить:
Я думаю, что в твоей личности, как и в моей большое место занимает русская, и безусловно, у тебя есть армяно-ереванская. Однако, я наверняка не ошибусь, предположив, что ты если и знакома с армянской литературой – составной частью культуры – то в русском переводе. Потому, что читать не бегло, прочтя хотя бы две книжки на армянском, – вот это уже странно!

Как ты заметила – все, о чем я писал, очень близко к праву. Гражданство, свобода выбирать страну проживания, свобода выбора языка.
Как ты думаешь, почему русская культура занимает такую большую часть моей и твоей личности?
Мне кажется, ответ очевиден: наличие механизмов ассимиляции в СССР. Армянский язык не был необходимостью. Однако доминантый язык, русский – был. Я не даю этому оценку, более того, это понятно. Удачная ассимиляция иногда считается залогом отсутствия будущего сепаратизма.
Однако возникает и противостояние ей. В случае, когда нет законодательной поддержки нативной культуры, в частности проявляющейся в language enforcement, который существует практически во всех странах с достаточно развитой собственной культурой. Итак, когда отсутствует законодательная поддержка направленная на сохранение и развитие оригинальной культуры, противостояние ассимиляции сводится к либо к деструктивным и глупым методам: “почему вы не говорите по армянски/на иврите/вставить свое” либо к позитивным методам, примеру: сохранять культуру, язык в семье, читать книжки на родном языке. В условиях государственности, когда есть language enforcement, и в какой-то мере официальная защита армянской культуры на территории Армении, меня тем более не заботит кто на каком языке общается.
Меня лишь задевает, когда армянский называют “этим”. Потому что, как я написал выше – я расцениваю это за неуважение. К слову, твоя идентичность меня тоже мало заботит. Хочешь считать себя армянкой, папуаской, персиянкой – мне просто все равно. Просто немного уважения.

Update: вообще можно не говорить «ես քեզ սիրում եմ», можно ничего не говорить, или сказать “штангенциркуль”, и все равно будет понятно, если любишь:)

_ու տենց _