էսօր շատ լաւ ժամանակ ա։ կորոնավիրուսի շնորհիւ։ մենք բոլորս տեսնում ենք ով ով ա։
ով ա ինչ գրում ու ով ա ինչ ասում։ ով ա պատմում բիլ գէյթսի դաւադրութեան եւ հինգ ջիի մասին։ ոնց որ չէինք ջոկում, որ կամ չարամիտ ա, կամ դեբիլ։
էսօր արդէն երեւում ա։ բոլորն իրենց մատնեցին։
շնորհաւորում եմ ձեզ, ընկերներ։
#կորոնավիրուս #դաւադրութիւն #ժամանակ #հանրութիւն #մարդիկ
ուրբանլաբի հոսքը կրկին աշխատեց։ (:
@{ Urbanlab Yerevan (unofficial) ; urbanlab@spyurk.am} 5/28/2020, 10:57:14 PM
Սարհատ Պետրոսյանի և Կատարինա Ռոթերսի Utopia & Collapse… Metsamor գիրքը՝ առաքումով, Երևանի «Զանգակ», «Բուկինիստ» և «Արթ Բրիջ» գրատներում։ Առցանց՝ https://www.amazon.com/Utopia-Collapse-Rethinking-Metsamor-Armenian/dp/3038600946։ You can order it with delivery in Zangak, Bookinist and ArtBridge bookstores.
posted by pod_feeder_v2
այստեղ՝ https://www.youtube.com/watch?v=AcWXKvcvkSo 26֊27 րոպէի կողմ շուլմանը բացատրում ա ինչի են մարդիկ հակուած ասել, եւ փաստօրէն՝ ոչ միայն մեզ մօտ, որ իշխանափոխութիւն ա եղել, ոչ թէ յեղափոխութիւն։ եւ ինչ ձեւ են լինում արագ եւ դանդաղ, աստիճանաբար փոփոխութիւնները։
#յեղափոխութիւն #քաղաքականութիւն
պատմեմ ձեզ, ընկերներ, ինչպէս ես մնացի վերելակում։ իմացայ՝ որ «նախաճաշի» բան չկայ, մտածեցի՝ արագ երեք րոպէով դուրս գամ, հագայ կնգուղով շապիկ, որ փակեմ մազերս՝ սովորաբար գալուց անմիջապէս լողանում եմ, բայց էսօր հաւէս չկար, ուզում էի չշեղուել գործից, դէ կապեցի բերանս, հագայ ակնոցը՝ ու իջայ։ խանութում անց կացրի երեւի երեք րոպէ։ վերադարձայ, ու մտածեցի՝ ինչ հաւէս կը լինէր բարձրանալ աստիճաններով՝ բայց մտածեցի՝ լաւ է, արագ հասնեմ, մինչեւ մտքերս տեղն են՝ շարունակեմ։
տէնց, մտայ վերելակ, սեղմեցի հարկի կոճակը, ինքը մի քիչ գնաց, ու կանգնեց։ դրանից յետոյ ոչ մի ստեղն չէր արձագանքում։ լոյսը, սակայն, վառած էր։ փորձեցի բացել դռները՝ սովետական մանկութիւնում շատ եմ մնացել մեր ինը յարկային շէնքի վերելակում։ տեսնեմ՝ պատ ա։ ըստ երեւոյթին էս վերելակները վթարային ռեժիմ ունեն՝ երբ տեսնում են ինչ֊որ բան էն չի, իջնում են լռելեայն տեղ՝ ներքեւ։ հեռախօս՝ վայֆայ հոտսփոտով հետ չէի վերցրել։ ինչքան բան վերցնես՝ էնքան բան ուզում ես յետոյ մաքրել։
տէնց բղաւում էի՝ մարդիկ, ով կայ, մնացել եմ։ մի տասնհինգ րոպէ անց լսեցի որ մօտեցան ինչ֊որ կին եւ երեխայ։ ասաց՝ հա, սպաս կանչեմ քեզ։ չգնաց, դէ վերելակը։ ասաց որ նա առաջին յարկում ա, ու հետեւաբար ես հասկացայ որ էդ կողմերն եմ։ ու գնաց՝ առանց ոչ մի բան ասելու։ ես բղաւեցի հետեւից, որ գոնէ զանգի ինչ֊որ համարով, ասի որ ընդամէնը մնացել եմ վերելակում ու անհանգստանալու բան չկայ։ բայց նա գնաց ու գնաց։
մի տաս րոպէ անց վերելակին մօտեցան հարեւաններ՝ մեր յարկից։ խօսեցինք՝ տղամարդը զանգեց իրենց յայտնի համարով, ու արեց ինչպէս իրեն խորհուրդ տուեցին՝ մտաւ ինչ֊որ տեղ, անջատեց վերելակի սնուցումը։ ինձ մօտ անջատուեց լոյսը։ յետոյ միացրեց, ու ասաց որ պէտք ա սեղմեմ կոնկրետ յարկի ստեղն։ գնացի այդ յարկը։ հետաքրքիր ա՝ ինչի հէնց էդպէս։ յետոյ իջայ, տեսայ իրենց։ շնորհակալութիւն ասացի։ ասին՝ հա, այլանդակ վերելակ ա։ ի դէպ, դէ նոր ա։ գլամուր ա։ հայելի ունի։
էդպէս, յետոյ բարեյաջող հասայ բնակարան եւ այսօր իմ բախտը բերեց՝ ընդմիշտ այնտեղ չմնացի։
#վերելակ
ես վերջերս շատ եմ նկարում միջին ֆորմատ՝ աւելի յստակ՝ նկարում եմ mamiya rb67֊ով, որի ժապաւէնի վրայ թողած նկարի չափսը՝ մօտ 6x7 սանտիմետր ա։ իրականում 7.5 ա, ու այդ խցիկով հիմա շատ եմ նկարում ինստաքս, որը 6x6 ա։
աչքի ա ընկնում՝ ինչ կարճ յստակութեան խորութիւն ա (depth of field), միջին ֆորմատով լուսանկարելիս։ օրինակ, բոյսիկի մի տերեւիկը ֆոկուսի մէջ ա, ու դրան շաաատ մօտ գտնուողները՝ արդէն չէ։
մտածեցի՝ սովորական ժապաւէնի կադրի չափ լուսազգայուն մակերեւոյթ ունենալու դէպքում՝ ո՞րն ա էն սեթափը, որով հնարաւոր ա նման բան ստանալ։
պարզւում ա՝ բնաւ էլ անհասանելի բան չի, ես նման սեթափներ ունեմ։
ահա, այս կայքի հաշուիչով ստուգեցի։ իմ մամիյայի 120մմ ոսպնեակը՝ 3.8 մաքսիմալ բացուածք ունի։ դրեցի՝ չորս՝ ֆորա տալով սովորական չափսին։ այս մակերեւոյթի120մմ֊ին համապատասխան սովորական կարդի համար ոսպնեակը կը լինի՝ 56մմ։ ու չնայած ես ունեմ հէնց մամիայի 56մմ (ու մտածում էի՝ տեսնես ինչի՞ ա հէնց տէնց տարօրինակ 56, ոչ թէ հէնց 50, ու հիմա մտածում եմ՝ կարո՞ղ ա որ համապատասխանի իրենց միջին ֆորմատի խցիկների 120֊ին), որոշեցի փորձել հէնց սովորական հիսունը, որը շատ շատ խցիկների հետ եկող լռելեայն ոսպնեակն էր։
ապա տեսնում ենք, որ 50մմ֊ի դէպքում, 135 ժապաւէնի կադրի չափսի դէպքում ունենք լրիւ նոյն յստակութեան խորութիւնը, ինչ ես ստանում եմ 6x7֊ի դէպքում՝ 120մմ֊ով։ փաստօրէն, ոչ մի անհասանելի բան, ընդամէնը 1.4 ոսպնեակ։
եթէ փոխենք 1.4֊ը աւելի սովորական 1.8֊ով՝ ապա 0.13 մետրը կը դառնայ 0.17 մետր։ մեծ տարբերութիւն չի։
փաստօրէն՝ միջին ֆորմատին համեմատելի յստակութեան խորութիւն ստանալու համար ունենալով սովորական ժապաւէն կամ այսպէս կոչուած «ֆուլֆրէյմ» թուանշային խցիկ՝ բաւական ա ձեռք բերել 1.4 բացուածքով ոսպնեակ։
իհարկէ, վիճակը շատ ա փոխւում երբ ունես այսպէս կոչուած «կրոպ» կամ APS-C սենսոր։ ապա օրինակ ֆուջի x100֊ը որի ոսպնեակի ամենամեծ բացուածքը 2.0 ա, 23մմ իր ոսպնեակով նոյն հեռաւորութեան պայմաններում կունենայ 0.61 մետր յստակութեան խորութիւն։ եւ իսկապէս, էդ խցիկով պէտք չի ակնկալել այսքան սիրուն լղոզած ֆոնով դիմանկարներ ստանալ։
#ֆոտո #ժապաւէն #թուանշային #միջին_ֆորմատ #դիմանկար #ֆոկուս #լուսանկարչութիւն #տեքնիկա #ոսպնեակ #յստակութեան_խորութիւն #բացուածք #կայք #հաշուարկ #էկրանահան #ուտէնց
ֆոտոն նայում ենք երկար։ շատ աւելի երկար, քան էն 1/125֊ը, կամ 1/15֊ը, որով նկարել ենք։ էդ շեշտում ա, ինչքան բան կայ նայելու էդ ակնթարթում, ու ինչքան բան կայ ընկալելու ու վայելելու կեանքում։
#ֆոտո
սուրճ առնելիս տեսայ URVAKAN շապիկով տղայ, ու յիշեցի որ շապիկ տպելիս կան սահմանափակումներ՝ որ չունես կարգչի էկրանին՝ նախագծելիս։ պիտի հաշուի առնես գոյների քանակը, ու կարող ա մի գոյն աւելացնելով զգալի աւելացնես տպագրութեան գինը։
ու մտածեցի որ էլ․ գրքերը լաւ նախադիտում են նրա, ինչ կարող ա մեզ սպասել ապագայում։ իսկապէս՝ կարգչի էկրանին, եւ ընդհանրապէս՝ վիրտուալ՝ ամէնը մոդելաւորելն աւելի էժան ա։ աւելի էժան ա ունենալ էլ․ գիրք (որի՝ քեզ պատկանելու հետ արդէն հարցեր կան), քան իրական եւ թղթից գիրք։ բացի դրանից՝ իրականը պահանջում ա խնամքով վերաբերմունք, էլ․ գիրքը յիշողութեան մէջ չի փչանում, թէեւ կոտրես քո ընթերցիչը։ (այլ հարց ա որ դու կապուած ես քո հրատարակչի էկոհամակարգին ու չես կարող կարդալ այն այլ արտադրողի սարքով)
յիշեցի նաեւ մայքրոսոֆթի ակնոցի խոստումնալից նախագիծը՝ այն ինձ իրականում ապշեցրել էր։ նախագիծը փակեցին, ըստ երեւոյթին, որովհետեւ այն ժամանակուայ տեքնոլոգիաները պատրաստ չէին նման գործի։ (հմ, հիմա փնտրեցի, ինչ֊որ բաներ գտնում եմ, ոնց որ կենդանացել ա նախագիծը, ու պատրաստ արտադրանք կայ)
հին գովազդներում կար բնակարանի ինտերյերի ձեւաւորում՝ ուզո՞ւմ ես ներկել պատերը՝ խնդրեմ՝ արդէն այլ գոյնի են։ հնարաւոր ա, ապագայում մարդկանց մեծ մասը կօգտագործի տան վիրտուալ ներքին (եւ արտաքի՞ն) ձեւաւորում, որովհետեւ դա անհամեմատ աւելի մատչելի ա լինելու։
իրական որեւէ դիզայնով արած պատեր կունենան ապահով, հարուստ մարդիկ։ ինչպէս եւ արդէն այսօր իրական գիրքը դառնում ա շքեղութիւն։ (ոչ թէ էլ․ գիրքը, որ առաջ չէինք տեսել, ու մտածում էինք որ առաջընթաց ա)։ իհարկէ, էդ իրականը չունի վիրտուալի ճկունութիւնը՝ իրական գրքում չի լինում փնտրել ուզածդ բառը, իսկ իրական պատերի գոյնը հեշտ չի փոխել ակնթարթօրէն։ սակայն վարկածս այն ա որ դա լինելու ա շքեղութիւն։
#ապագայ #սպեկուլեացիա #ակնոց #տեքնոլոգիաներ #վիրտուալ_իրականութիւն #կարծական_իրականութիւն
