մտել ա մեր սենեակ, ասում ա՝

— ուզում եմ էս ծխելը թարգել է։

ասում եմ՝

— բայց ինչի՞, է՞։

ասում ա՝

— հաճելի չի, չեմ ուզում՝ շունչս չի հերիքում, բերանիցս հոտ ա, ու ի վերջոյ՝ վնաս ա։ — ու աւելացնում ա — գոռ, քել էթանք ծխենք, ինչի համար էի ասում։

#զրոյց #ծխախոտ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

http://www.youtube.com/watch?v=Ec-Y_d42jFw

#Էդիկ֊Պօղոսեան և #Տաթև֊Չախչախյան. #Ծխախոտ և #սուրճ

#Իրան #պոեզիա #Իրանական֊պոեզիա #ավանգարդ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ասք ազատություն բառի մասին

Երեկ մի տեղ էի մտել։

Մուտքի մոտ գրված էր պատի վրա՝ love, peace, revolution․․․

Ու ինձ դա դուր չեկավ։

Որովհետեւ դա լրիվ ոճի համար է, անմիտ է։

Որովհետեւ այդպես գրելը արժեզրկում է այդ իսկ գաղափարները։

Այնպես, ինչպես արժեզրկված է «ազատություն» բառը։

Օրինակ, կեդ հագնելը բնավ ազատության նշան չէ։

Կամ վանդակավոր վերնաշապիկ հագնելը։

Կամ ծխելը։

Կամ fuck բառն օգտագործելը։

Ազատությունը ավելի վեհ եւ ավելի մտավոր արժեք է։

Ու ոչ ամենագեղեցիկ բառեր օգտագործելը բնավ ազատության նշան չէ։ Գուցե հիմարության նշան է։

Ու այո, այդ ամենը արժեզրկում է «ազատություն» բառը։

Այնպես, ինչպես «սեր» բառն է արժեզրկված։ Այնպես, ինչպես «խաղաղություն» բառն է արժեզրկված։

Ու զարմանալի չէ, որ երբ ֆեյսբուքում հարցում է լինում՝

«ո՞նց եք վերաբերվում ազատամիտ աղջիկներին» բոլորը գալիս են ու պատասխանում՝ «վատ»։ Որովհետեւ ոչ ոք մոտիկ չի ուզում գալ էությանը այդ բառի։ Ոչ այդ աղջիկները, ոչ էլ «վատ» ասողները։ Մեկը մյուսին արժանի են։

Ազատություն բառը այնքան է խաղացվել, որ եթե հայերենում սեռեր լինեին, ապա կասեին որ Ազատության հրապարակն էլ է փչացած։

Մենք այնժամ կլինենք զարգացած, ազատ, երբ հագածը կամ լսածը կլինի նախասիրության, ճաշակի արտահայտում, բայց չի լինի անճաշակ, ու բնականաբար չի համարվի ազատամիտ լինելու ցուցանիշ։

Մեր «ազատամիտները» ու, ցավոք, ընդդիմադիրների մեծ մասը, բնավ չի տարբերվում ոչ «ազատամիտներից»։

Նրանք ընտրում են միայն կողմը, ընդ որում, շատ այլ մոտիվներից ելնելով, քան գաղափարները հասկանալով։

Ու դա լավ երեւում է։ Երեւում է, երբ է մարդ զբաղվում մի բանով, ինչից գաղափար չունի, ու երբ է մարդ խոսում այն բանի մասին ինչից գաղափար չունի։ Այսինքն իրենց նմաններին չի երեւում, նրանք իրար դեմքերին կնայեն կուրախանան։

Իսկ ժամանակը լավ ցույց է տալիս որն է լավը, որն է ճաշակովը, որն է կեղծը, որն է կարտոնից դեկորացիան։

Լինի դա երաժշտություն, շոր, կոշիկ, շենք, մեքենա, արժեք, թե հարաբերություն։

Երբեմն արդեն հինգ տարին է բավական։

Նաեւ ժամանակը ցույց է տալիս ով է ինչպես մտածում իրականում, ում համար է ինչը իրականում արժեք, ով ինչով է իրականում մտահոգված։

Ու Չեգեվարայով շապիկ հագնող երբ տեսնում եմ, ցավոք, արդեն գիտեմ, որ նա չգիտի, ով էր Չեն, ինչ հիմարություններ է արել, ու ինչու է համարվում վեհ։

Մակերեսային ենք դեռ շատ, չխորացող։

Հետո էլ զարմանում ենք․․․ որ չենք զարգանում։

Ո՞ւմ է պետք զարգանալը։ Ո՞ւմ է պետք ազատությունը, սերը, խաղաղությունը՞։

Մի գավաթ գարեջուր, ծխախոտ, անգլերեն/թուրքերեն հայհոյանք, ռաստայական գույներ շորերի վրա, ու կարելի է արդեն քեզ վեհ զգալ, ազատ։

Իսկ այն ինչ է գլխում, ինչ է իրականում կարտոնի հետեւը, ո՞ւմ է պետք։

Մեկ էլ, Շվարցը հիանալի հեքիաթ է գրել։

ու տենց