սելֆ հոստինգի օրինակ առանց իրական այփի ունենալու՝ https://viggy28.dev/article/setting-up-ghost-in-raspberry-pi-for-free/
սելֆ հոստինգի օրինակ առանց իրական այփի ունենալու՝ https://viggy28.dev/article/setting-up-ghost-in-raspberry-pi-for-free/
ասում են իւքօմում ինստաքս խցիկներ եւ թղթիկներ են վաճառում։
թանաքոտ չլինեմ, դառնամ ժեխոտ։
https://www.youtube.com/watch?v=4m1y7cXx3aY
— ես յիշում եմ որ մարտի 25֊ին երբ որ լիքը խնդիրներ կար սիւնիքի այսպէս կոչուած «միջանցք» եւ այլն եւ այլն, ես կարդացել եմ հաղորդագրութիւն, որ հինգ նախկին նախագահներ հաւաքուել են, քննարկել են պատերազմից յետոյ արցախի հետ կապուած հարցեր… ուշադրութիւն դարձրէք՝ այն հաղորդագրութիւնը, որ տարածուել ա լեւոն տէր պետրոսեանի գրասենեակից։
յետոյ լեւոն տէր֊պետրոսեանը մոռանում ա որ ես էդ ժամանակ մտածել եմ որ բոլոր դէպքերում տարբեր պատճառներով իրենց եւ նիկոլ փաշինեանի կոնտակտը չի ստացւում, բայց այնուամենայնիւ արցախի մասով մտահոգ մարդիկ են, հաւաքուել են՝ արկադի ղուկասեանը, բակօ սահակեանը, լեւոն տէր֊պետրոսեանը, ռոբերտ քոչարեանը, սերժ սարգսեանը, հաւաքուել են որ հասկանան ո՞նց անեն որ փրկեն արցախից էս մնացած մասը։
պարզւում ա… ես դա եմ մտածել, որովհետեւ իրենց հաղորդագրութիւնը դա ա եղել։
պարզւում ա հիմա լեւոն տէր֊պետրոսեանը մոռացել ա ինչ ա տարածել, որովհետեւ հանրութիւնը դա ա մտածել՝ որ մի շարք մտահոգ մարդիկ… ես դա եմ մտածել… ուզում են փրկել այն ինչ փրկել են մեր հերոս տղերքը՝ էսքան մնացածը՝ ստեփանակերտը, մարտակերտը, մարտունին… էսպէս շարունակ։
յանկարծ երէկ չէ առաջ օրը ես տեսնում եմ տեքստ, պարզւում ա հինգ նախագահները քննարկել են ոչ թէ ինչպէս փրկել ղարաբաղի մնացած մասը, կարգավիճակի հարցը դնել, միջանցքի հարցը դնել, հասկանո՞ւմ էք, պարզւում է իրենք քննարկել են ինչպէս ազատուել նիկոլ փաշինեանից։
— միգուցէ կարծում են փրկութեան ճանապարհը վարչապետի հեռացո՞ւմն է։
— այդ դէպքում խնդրում եմ ինձ ասէք՝ որտե՞ղ է հիմնաւորումը այդ մերակապարանոց մեղադրանքների։ (մինչ այդ մեղադրանքների մասին էին խօսում եւ հիմնաւորումների բացակայութեան)
— այս հանդիպումից տաս օր առաջ տէր֊պետրոսեանը փաշինեանին կոչ էր արել հեռանալ երկրից եւ ապաստան գտնել։ այդ իրողութիւնը այս բացայայտման ֆոնին՝ միասին դաշինք կազմելու՝ ո՞նց ա երեւում։
— երբ որ այդ հանդիպումից յետոյ տարօրինակ զարգացումներ եղան, ասենք՝ սահմանադրական դատարանը յանկարծ ընդունեց յայտնի որոշումը, եւ մարտի, այսպէս ասած սեփականատէր լեւոն տէր֊պետրոսեանը լռութեան մատնեց դա՝ ես հիմա եմ հասկանում որ կարդում եմ՝ «մի կողմ դնելով մեր բոլոր տարաձայնութիւնները» — մի կողմ դնելով որ իմ եւ ձեր ծաւալած գործունէութեան տաս մարդ ա մեռել երեւանի փողոցներում, այդ թւում իրա տուն գնացող, իրա պատշգամբ դուրս եկած, որ տենայ ինչ ա կատարւում… մի կողմ դնելով էդ տարաձայնութիւնները, եկէք ազատուենք նիկոլ փաշինեանից, թոյլ չտանք իրան վերարտադրուել։
ներեցէք, հարց եմ տալիս՝ երեք նախագահները ճանաչո՞ւմ են արդեօք հայաստանում ժողովուրդի իշխանութեան իրաւունքը՝ այսինքն որ իշխանութեան աղբիւրն ժողովուրդն ա, ու ժողովուրդը ինքը պիտի որոշի՝ վերարտադրուի թէ՞ չվերարտադրուի։
էս յայտարարութիւնից յետոյ, կամ դրանից առաջ, լտպ֊ն արել ա մի յայտարարութիւն, որ՝ ժողովուրդ ջան, եւ դա նոյնը անում էր ռոբերտ քոչարեանը, էն որ ժողովրդին ասում էին «ժեխ», «դու սխալւում ես», «այ էս քո սխալն ա որ 2018֊ին յեղափոխութիւն արեցիր», «էլիտային քշեցիր», «բերեցիր չգիտեմում», եւ այլն եւ այլն տտտտ եւ այլ բաներ… իրենք ասում էին «ժողովուրդն ո՞վ ա որ որոշի» եւ իրենք այդպէս էլ երկիրը ղեկավարել են, հանուն արդարութեան, իրենք այդպէս էլ մտածել են։
հիմա լտպ֊ն ասում ա՝ կապ չունի ժողովուրդն ուզում ա չի ուզում, ես գտել եմ որ դու վտանգ ես ներկայացնում, հինգ նախագահով գտել ենք որ վտանգ ես ներկայացնում, մենք հինգով որոշել ենք, որ պիտի հեռանաս, թողնես ինձ, ես էլ քեզ անվտանգութեան գարանտ եմ կանգնում, որ քեզ չեն վերացնի։
հարց եմ տալիս, լտպ֊ ո՞վ պիտի վերացնի ժողովրդի կողմից ընտրուած իշխանութեանը, վարչապետին։
էդ ո՞ւմ գիտէք։ եթէ գիտէք՝ ուրեմն պիտի դիմէք իրաւապահ մարմիններին։
#ժողովրդավարութիւն #լտպ #ժողովուրդ #քաղաքականութիւն
https://www.youtube.com/watch?v=2cWqv4x09G8
#ողջամտութիւն բառը չգտան զրոյցի ընթացքում, որպէս «common sense»֊ի թարգմանութիւն։
դժուարանում եմ մեկնաբանել։ ամէն դէպքում, միակ քաղաքական ուժը, որ ժողովրդի հետ բաց խօսում էր այդ խնդրի մասին՝ լտպ֊ի գլխաւորած ուժն էր։ աւաղ, ոչ մէկ այդչափ բաց ու այդչափ հաստատակամ չի խօսել։
պատմութիւնը կրկնում ա իրան այն առումով, որ մենք չենք կարողանում ունենալ քաղաքական յաղթանակներ, իսկ դա այն պատճառով ա որ եւ հանրութիւնը, եւ դրա տուած քաղաքական գործիչները բաւական զարգացած չեն, եւ այն պատճառով, որ գործ ունենք անհամեմատ հզօր ուժերի հետ։
կան հանրութիւններ, որ ունեն գիտական ներուժ՝ կարողանում են կորոնավիրուսի պատուաստանիւթ ստանալ, կարողանում են տիեզերանաւեր թռցնել, կարողանում են փոխել աշխարհը տեքնոլոգիաներով, ու կանք մենք՝ որ հազիւ էլ որոշ կեղտոտ գործեր մեր վրայ վերցնենք։ ու երեւի պէտք ա ուրախանալ, որ գոնէ դա կայ, որ պայմանական պետրոսը ջս ա սովորել, ու բեքենդ ա բզբզում, ոչ թէ տխրել, որ նա չի գրի թուղթ յիշողութիւնն աւելի արդիւնաւէտ կառավարելու մասին։ հազիւ էլ էդքան, ու եղածն էլ ա պէտք գնահատել։
վաղուց չեմ կարողանում ազատուել մտքից, որ ամէն մէկս ունի նշաձող, որն անցնել չենք կարողանում։ չենք կարողանում ե՛ւ այն պատճառով որ հազիւ էլ էն երազանքներն ունենանք, ինչ ունենք, եւ էն պատճառով, որ չենք կարողանում անցնել մեր բարդոյթները, եւ էն պատճառով, որ կրթութիւնը չի հերիքում, իսկ ինտելեկտը բաւական վարժուած չի։ եւ էն պատճառով, որ աշխարհից կտրուած ենք, չենք էլ պատկերացնում ինչ ա տեղի ունենում, ինչ խնդիրներ կան։
բայց հազիւ էլ էդքան, լաւ ա որ այսպէս ա։ ու եթէ մարդը, անհատը, իր նշաձողից ըստ երեւոյթին չի անցնի, ապա պոպուլեացիան, որ ձեւակերպուած ա որպէս քաղաքական ազգ, գուցէ, մի քանի սերնդի ընթացքում ձեւաւորի միջավայր, ուր այլ նշաձողներ ունենալը հնարաւոր ա։
ու երեւի թէ աշխարհն այնպէս ա փոխուել, որ այդ պոպուլեացիան, նրանք, որ հասցրին ազգային պետութիւն ունենալ, ե՛ւ կը գոյատեւեն, ե՛ւ կը զարգանան, ու հարցն այն ա՝ ի՞նչ արագութեամբ։ մենք անվտանգութեան զգացողութիւն չունեցող երեխայի պէս ենք՝ դանդաղ ենք զարգանում, հետ մնացած երեխայ ենք։ ու արցախի նախագահի տեղակալը հարցազրոյցում թռցնում ա որ դէ ժողովրդավարութիւնն ա թուլացնում պետութիւնը որ այն պարտւում ա պատերազմում՝ սա հէնց այդ անվտանգութեան պակաս ունեցող դանդաղ զարգացող հանրութիւնը նկարագրող օրինակն ա։
ու այստեղ կարելի ա մտածել՝ իմաստ ունի՞ լինել քաղաքական ազգ՝ աւելի լա՞ւ չի բոլորս գնայինք ամն, մոռանայինք հայերէնը, եւ օգտուէինք այնտեղի հնարաւորութիւններից, ինչպէս ցեղասպանութիւնից փրկուած շատ հայեր կամ իրենց զաւակները յաջողութեան հասան անյտեղ։ գուցէ, բայց արդե՞օք այլընտրանքը դա էր։ արե՞օք այլընտրանքը մեր հարեւան պետութիւններում վատագոյն դէպքում ոչնչացուած, իսկ լաւագոյն դէպքում՝ ճնշուած, չզարգացած համայնք լինելը չէր։ զի զարգանալու համար պէտք ա հաղորդակցութիւն, իսկ արդե՞օք հայաբնակ շրջանում ձեռք կը տար ճանապարհ կառուցելը, կամ լաւ դպրոց ֆինանսաւորելը։ յոյսը կրկին մեզ վրայ էր լինելու, կամ մեր սփիւռքի, բայց ամէն նախաձեռնութիւն չէ որ հնարաւոր կը լինէր իրականացնել։ արդե՞օք հնարաւոր կը լինէր ունենալ հաւասար քաղաքական իրաւունքներ՝ չէ՞ որ նոյն հարեւան իրանում հայերը հաւասար քաղաքական իրաւունքներ չունեն։ կամ արդե՞օք նրանք, որ գնան ամն, ուր հաւասար քաղաքական իրաւունք կունենան, արդե՞օք իրենց մեծ մասը դառնալու ա պատենտի տէր, կամ զարգացող ընկերութիւն ստեղծող։ արդե՞օք մեծ մասը չի մնալու անզօր՝ աղքատութիւնից դուրս գալու, կամ երեխաներին լաւ կրթութիւն ապահովելու։
կոնկրետ մարդու համար, որ ընտանիքի կամ մի այլ հրաշքի շնորհիւ կարողացել ա այնքան սովորել, որ պիտանի լինի այլ հանրութեանը, եւ կարողացել ա դուրս պրծնել այստեղից՝ անշուշտ, դուրս պրծնելն իր համար լաւ տարբերակ ա։ հանրութեան համար իր դուրս գալը կորուստ ա, եւ, աւաղ, օրինաչափութիւն։ մէկ էլ, եթէ չզգայի ինչքան ցանկալի ա (դե՛ռ) այլ, կայսերական ուժերին, որ մենք մոռանանք հայերէնը, գուցէ այդչափ դրդուած չլինէի այն սովորել ու օգտագործել։ սովորել՝ զի դէ չգիտէի, չէի տիրապետում։ ու դա պատահական չէր, այլ քաղաքականութեան արդիւնք։ եթէ չզգայի, որ չիմանալս շատ ցանկալի ա, գուցէ երբեք էլ չսովորէի։