if you want your own diaspora pod, but have only shared hosting with php, then this might be good for you.
https://github.com/TheBojda/Diaspora-in-Wordpress #diaspora #wordpress
if you want your own diaspora pod, but have only shared hosting with php, then this might be good for you.
https://github.com/TheBojda/Diaspora-in-Wordpress #diaspora #wordpress
պարզւում է, արեւելեան բեռլինում, ու գդհ֊ում, ճիշտ ռուսների պէս ընդունուած էր հիւր գալուց կօշիկները հանել։ ու մինչեւ հիմա էլ այդպէս է ընդունուած։ #բեռլին #գերմանիա
ասում է՝ մեր մօտ, գերմանիայում, այսպէս էր, իսկ գդհ֊ում՝ այնպէս էր։
ու դա լրիւ տիպիկ է արեւմտեան գերմանիայում ապրած մարդու համար։ ու չնայած համալսարանում արմատախիլ են անում այսպիսի արտայայտութիւններ՝ ստիպում են ասել՝ գերմանիայի ֆեդերատիւ հանրապետություն, գերմանիայի դեմոկրատական հանրապետութիւն, բայց, եթէ սովորած մարդն էլ խմած լինի, կարող է իր լեզուից պլստայ նման մի բան։
այնուամենայնիւ դա արեւմտեան գերմանիայի քաղաքականութեան արդիւնք էր, երբ համարւում էր, որ կայ մէկ գերմանիա, բայց դրա մի մասը հիմա առանձին է պահած կոմունիստների ուժով։ որի հետ չեմ վիճում։
իսկ ըստ գդհ֊ի քաղաքականութեան՝ գերմանիա բառն էին փորձում չկիրառել։ #գերմանիա
հրէաներն ասում են, ու ոչ առանցի հիմքերի, որ քաղցքեղի դեղը չկայ, այն պատճառով, որ այն ապագայում յայտնաբերողին, կամ իր ծնողներին վառել են օսուենցիմում։
իհարկէ, կարելի է վիճել այս ասածի հետ, բայց ես չեմ ուզում։
ուզում եմ ասել, որ երբ ասում են՝ ցեղասպանութեան պատճառով «հող» ենք կորցրել, ապշում եմ։
ու այո, ի՜նչ հետաքրքիր է, ովքե՜ր կը ծնուէին, ինչքա՜ն հայ կը լինէր, ու իրենցից ինչքա՜նը մեր իսկ կեանքը կը փոխէին, ի՞նչ գործ կանէին, ի՞նչ մշակոյթ կը ստեղծէին։ մեծագոյն կորուստը դա է՝ ոչ միայն զոհերը, այլ նաեւ այդ չծնուած մարդիկ։
փենփալութեան մասին պատմութիւն՝
մի աղջկայ հետ էի ծանօթացել, տենց պուճուր֊մուճուր, նիհար֊միհար, բարձր ճակատիկով աղջիկ էր, հա, այդ օրը նայքիներով էր, բայց առհասարակ կրունկների եւ գլամուրի սիրահար է։ (: քարֆուրում եմ ծանօթացել, ի դէպ։ դէ էլ որտե՞ղ պիտի տեսնէի, իմ գնացած հրապարակային տեղն էր։ ու անկապ էի ինձ զգում, քանի որ էն մանր պլաստիկ տուփերն էին ուտելիքով զամբիւղիս մէջ, երբ մօտեցայ իրեն։ բայց դէ։ ինչեւէ։
հա, տենց, մի երկու նամակ գրեցինք իրար, ոչ մէկս հանդիպելու ցանկութիւն չարտայայտեց, անցաւ֊գնաց։
մի անգամ նամակ է ինձ ուղարկել, յղում։ ինչ֊որ տեխնիկական փոստ էր արել։ մտածեցի՝ տեսնես ինչի՞ է ուղարկել։ մեկնաբանեցի։ պատասխանեց՝ ասաց դրսում մի քաղաքում է։ ասացի՝ վոու, դէ կարող ես այնտեղ եւ այնտեղ գնալ։ ինձ էլ սա բեր, եթէ դժուար չէ։ տենց խօսակցութեան բռնուեցինք։
նա շատ մենակ էր իրեն զգում այնտեղ։ ու տենց լիքը լիքը գրեցինք իրար։
վերջին նամակում ասաց որ մտածեց, տեսնես ո՞նց է սկսուել այս զրոյցը, ու պարզեց, որ սխալմամբ ինձ է յղումն ուղարկել։ ու աւելացրեց, որ արդեն վերադառնում է երեւան։
ու մենք էլ իրար չենք գրում, քանի որ երեւանցին երեւանում իրեն մենակ չի զգում(ես երեւանցի չեմ), ու բացի քարֆուրից ուրիշ տեղեր էլ է լինում։ իսկ փենփալութիւնը, ինչպէս եւ հեռակայ յարաբերութիւնը վեհ է, երբ հեռու ես, իսկ երբ մի քաղաքում ես՝ կորցնում է իր ակտուալութիւնը։ ու սա ինքնահեգնանք է։
#անկապ
yep
#programming
ամառային դահլիճի եւս մի նկար
ես յիշում էի ու զուր փնտրում էի այն, ու փաստօրէն աղբիւրում նկարները չեն երեւում, սակայն դրանք յաջողուեց գտնել արխիւում։
նկարուած է վաղ ութսունականներին (կարծես թէ 84֊ին այս մուտքը արդեն քանդուել է), գերմանական օրվոքրոմ պոզիտիւ ժապաւէնի վրայ։
նաեւ տես այս նմանատիպ հրապարակումը սփիւռքում։