Haghpat monastery, Lori, Armenia.
photo from here
In Haghpat for some time lived poet Sayat-Nova, and philosopher Hovhannes Sarkavag.
#photo #haghpat #architecture
Haghpat monastery, Lori, Armenia.
photo from here
In Haghpat for some time lived poet Sayat-Nova, and philosopher Hovhannes Sarkavag.
#photo #haghpat #architecture
“UNIX Security” is an oxymoron.
http://phrack.org/issues/7/7.html ((:
#history #vintage #unix #security #archive
Սա վերջ տեքստ է։
Ես մտածում եմ, որ ազգի տարբեր միաւորները որոշակի պայմանաւորուածութիւն, կոնտրակտ են ունենում իրար հետ յարաբերուելիս։ Ու պարտադիր չէ այդ կոնտրակտը արտայայտուած լինի սահմանադրութեան մէջ, առանց այդ էլ այն կայ։
Ասենք հրէաների եւ լիտուացիների (գերմանացիների, ռուսների, լեհերի…) հետ կոնտրակտը մօտաւորապէս սա էր՝ մենք մեր փակ համայնքով ապրում ենք, ձեզ չենք խանգարում, ինչով կարող ենք օգուտ կը տանք, գործելու ենք որպէս ձեր հասարակութեան մաս եւ ձեր հասարակութեան շահերից ելնելով, իսկ դուք ձեր կողմից տալիս էք գործ անելու հնարաւորութիւն, ու շատ չէք նեղում։
Ի՞նչ վտանգ կար այդ ասենք Լիտուային հրէաներից։ Արդե՞օք հրէաները Գերմանիային, Լիտուային, Լեհաստանին որպէս ամբողջական միաւոր վնաս կը տային։ Ասենք կը փորձէ՞ին հրէաները Լիտուայի կամ Գերմանիայի տարածքում դոնբաս հրէաների պետութիւն ստեղծել եւ անկախութիւն հռչակել։ Իհարկէ ո՛չ, ու տեխնիկապէս էլ դա անհնար էր։
Հրէական համայնքից աւելի լոյալ, հաւատարիմ, ու համայնքը ընդունած պետութեանը օգտակար համայնք բարդ է պատկերացնել։
Օրինակ, հայերն Արցախում, ակնյայտօրէն օկ չէին Ադրբեջանի կազմում գտնուելու։ Ու դա լրիւ այլ պատմութիւն է։ Որը, իհարկէ բնաւ չի արդարացնում ադրբեջանցիներին։ Բայց, այո, այդ համայնքը չէր կարող նպաստել Ադրբեջանին, այդ համայնքն ուզում էր հեռու մնալ Ադրբեջանից, ու ընդհանուր օրգանիզմի մաս ոչ մի ձեւ լինել չէր կամենում։
Ըստ որում, Բոգդանասն ինչ անում է, իմ կարծիքով, անում է ոչ թէ հրէաների համար։ Նա առաջին հերթին դա անում է լիտուացիների համար։ Քանի որ ամենաշատը ո՞վ է հետաքրքրուած անցեալում թողնել եղածը՝ լիտուացիները իրենք։
Ու այո, բնական ձգտում ունեն այդ լիտուացիները, ժխտելու եղածը, ինչպէս եւ թուրքերը, եւ բոլոր մեղք գործածները, որպէսզի, ենթադրում եմ, իրենք իրենց աչքերում աւելի լաւն երեւան։
Բայց եւ իմ համար այնքան ակնյայտ է, որ եթէ ուզում ես ինքդ քո աչքերում երեւալ աւելի լաւը, պէտք է ճանաչես իրականութիւնը։ Ասես ինչ ահաւոր է որ սա եղել է։ Ու այո, եղել է։ Սա ամենաքիչ անհրաժեշտ բանն է ինչ կարող ես անել՝ ճանաչել իրականութիւնը, պատմութիւնը։
Միակ դրա տակից դուրս գալու ձեւը դա է ու առաջին հերթին սա պէտք է հենց մեղաւորին։
Almost all Jews in Lithuania were exterminated in the Holocaust. It sounds correct, but I tend to say it differently: the Jewish part of Lithuanian society was exterminated during the Holocaust. It seems the same, but there’s an essential difference which demonstrates one’s attitude towards the country and its past. In the first case it is admitted that, besides Lithuanians, Jews lived in this land, who did not survive. Their history ended, while ours, so far, continues. Two separate paths. In the second case, we say that Jews, while different from Lithuanians, are part of that same Lithuania, like an arm and a leg; while separate, still part of the same body. While Jews lived in a rather closed community, their centuries of proximate existence and work made them part of Lithuania. It seems like the simple truth, but it’s so hard to accept it. Because then there will come a time to explain what madness possessed Lithuania that one of her arms cut off the other and pulled the gold rings from its cold, dead fingers.
R. Bogdanas.
#holocaust #lithuania
https://www.youtube.com/watch?v=lPTUuef3h4o
#moloko
երեկ մի ռուսական փոդքաստ եմ գտել, երկու ծրագրաւորող են խօսում, մէկը՝ ամերիկայում է ապրում, մէկը՝ գերմանիայում։
ու նորմալ մարդիկ էին լրիւ, «ղրիմըմերնէ» չէին։
խօսում էին ինչի մասին ասես՝ ծրագրւաորումից, կոնֆերանսներից, մեքենաներից, սարքերից։
մէկն ասաց՝ ծայրայեղ չշփուող են էս եւրոպացի ծրագրաւորողները։ ասում է՝ ում չեմ մօտենում խօսեմ, տենց թարս են նայում, տիպա ես քեզ գիտե՞մ, բա ի՞նչ ես մօտեցել, ու քաշւում են։ էն մէկն էլ ասաց՝ չէ ամերիկայում աւելի բաց են։
մեքենաներից, ասում էր՝ չէէէէ, ձեր մօտ, ամերիկայում էդ մեքենայից չեն վաճառում, բայց մեր մօտ կայ։ ճանապարհներից էին խօսում, ով ինչ արագութեամբ ինչ է փորձել, ու դէ գերմանիայում լիմիտներ չեն լինում, նա պատմում էր ինչպէս էր իրեն յաջողուել 220 բացել մի անգամ, բայց նա յատուկ առաւօտը շուտ է դուրս եկել այդ համար, որ մեքենայ չլինի՝ ասաց եթէ մէկն իր համար այնտեղ հարիւրով գնայ, չես կարողանայ խուսափես, խփելու ես, ու պիտի լրիւ ազատ ճանապարհ լինի։ միւսն հարցրեց, էդ ի՞նչ է, աղջի՞կ էիր «օխմուրյատ» անում՝ ասաց՝ «չէ, աղջկայ հետ երբեք տենց ռիսկի չէի դիմի»։ ասում էր՝ գիծ փոխելիս, հարիւրի տակ, մի քիչ զգում ես, գերմանիայում տենց բաժանիչ բան կայ էդ գծերը, իսկ երկուհարիւրով, լրիւ մեքենադ դղրդում է, իսկ երբ այդ գծի սահմանն ես անցնում լրիւ ցնցւում։
պատմեց, որ գերմանիայում մի հատ սարք կայ հիմա(ես այդ մասին վաղո՜ւց եմ մտածել), որ բոլորին տարել է՝ տենց կաթսայ է, որի համար կարողանում ես սկրիպտեր քաշել համացանցից։ սկրիպտը քաշում ես, նա քեզ ասում է՝ լցրու իմ մէջ այսքան սրանից, ու կշեռք ունի, չափում է, ասում է՝ բաւական է։ այսքան սրանից, այսքան սրանից։ նա կարողանում է պահել ջերմութիւնը, ու նաեւ, եթէ պէտք է խառնել եփելիս։ գերմանիայինը ասում է՝ շատ հարմար է, ասենք վարսակի կաշա սարքելիս, պէտք է այն խառնել, իսկ էդպէս՝ չես կանգնում կաթսայի մօտ, նա խառնում է։ էն մէկն էլ ասաց՝ խառնելու համար ես կին ունեմ, եթէ էդ ձեր եւրոպական կաթսայից ունենամ, կնո՞ջն ինչ անեմ, կամ նա՞ ինչ անի։
այդ մասին էլ խօսեցին, ուրեմն այբիէմը տենց նախաձեռնութիւն էր արել, որ կանանց ծրագրաւորմամբ հետաքրքրի, կոչւում էր «հեք թե հեըրդրայըր»՝ հեք արա ֆենդ։ ինչպէս կարելի է ֆենից սարքել ինչ֊որ լրիւ այլ բաներ։ ու ահաւոր վատ ռեակցիա եղաւ հանրային, ինչ֊որ կանայք թուիթերում գրում էին՝ «ես չափազանց զբաղուած եմ քաղցքեղի նոր դեր ստեղծելով որ մասնակցեմ ձեր ծրագրին, փիէյջդի այսինչ», ու տենց սեքսիստական անուանեցին նախաձեռնութիւնը, ու այբիէմը արագ սուս֊փուս փակեց նախագիծը։
երկուսն էլ շատ հանգիստ էին ընդունում փախստականների ալիքը, ասում էին, որ ծրագրաւորողների միջավայրում մարդիկ շատ լիբերալ են, ու բացի նրանից որ հանգիստ էին, երբ աջական պրոպագանդան գնաց փախստականներ ընդունելու դէմ, ու անորակ ձեւով, դրան հակադրուեցին ուժեղ։
Դոմինիկի ու իր հօր հետ գնացել էինք ազգային պատկերասրահ։ Նա ուզում էր հօրը ցոյց տալ Սարեանին, իսկ իմ վրայ Սարեանը բնաւ տպաւորութիւն չթողեց, գոնէ այս անգամ, կամ այս գործերը։ Թողեց Այւազովսկին, ու Բաշինջաղեանը։ Կանխատեսում եմ, որ արուեստում մի քիչ խորացած մարդիկ, այն էլ, մոդերնիզմ սիրող, կասէն՝ էս ով ես, բայց ինչ կամ դա եմ։ Այդ երկուսի գոյներն էին սպանիչը, ու ինչ գոյներ էին օգտագործում։ Բաշինջաղեանի Սեւանները՝ եւ առաւօտը, եւ գիշերը։ Հետաքրքիր էր որ նա շատ գիշերային նկարներ ունէր։ Ու Խաչատուր Աբովեանի տունը էլի գիշերն է նկարել՝ վառ պատուհաններով։ Ու իր ծառերով բնանկարներն էին տպաւորիչ։ Կոջոյեանի շունիկներին հաւանեցի շատ։ Մի նկարչի՝ իր կնոջ դիմանկարն էր լաւը, շան ձագի հետ։ Ու կինը բնաւ սիրունիկ կամ գրաւիչ, կամ գլամուր չէր ներկայացուել, տենց մտահոգ ու ծուռ բերանով։ Արտայայտիչ։ Ու կարծես Կոնտուրաջեանի մի դիմանկարն եմ հաւանել՝ շատ հաւէս լուսաւորութեամբ։
Ես մի քանի նկար արել եմ, բայց հիմա հաւէս չունեմ տարածելու, գուցէ մի այլ օր լցնեմ։
Մէկ էլ հայ միջնադարեան արուեստի սրահներ կային՝ առաջին անգամ եմ տեսել, նոր ցուցահանդէս էր։ Հիմնականում՝ կրօնի պրոպագանդա էր, բայց հետաքրքիր բաներ կային։ Կային ասենք Անիի ինչ֊որ եկեղեցուց նկարներ (պատճէններ էին գրեթէ բոլորը) որոնց վրայ վրացերէն էր գրուած։ Լիքը տեղ յունարէն գրառումներ կային։ Մի շատ մազալու պատկերազարդում կար, բայց այդ սրահի կինն էլ էր խիստ, ինչպէս ճիշտ կրօնապաշտը, ու չթողեց նկարել, բայց ես մի քիչ հասցրի, եւ դա էլ կը տարածեմ։ եւ առհասարակ ամէն ինչ արգելու մէր։ կար սիլուեստեր առաջին պապի նկարը։ իսկ գրիգոր լուսաւորչի նկարի մատները տեղ չէին արել շրջանակի մէջ, այդ պատճառով շրջանակը այդ տեղում կտրած էր, ու մատները դուրս էին։ այսպէս՝ հայ նկարիչները մտածում են սահմաններից դուրս։
Այս անգամ Դոմինիկն ինձ սովորեցրեց ուտել կանաչի լաւաշի մէջ։ Նա դա է պատուիրել Դալանում, ու տենց հաւէսով ուտում էր, որ ես էլ փորձեցի։ Փորձեցի՝ ու ասացի՝ գիտե՞ս, ես առաջին անգամն եմ սա ուտում։ Նա էլ ասաց՝ «դու չափազանց ռուս ես» ու ծիծաղեց։ Յետոյ շրջուեց, հօրն ասաց, որ իմ առաջին լեզուն ռուսերէնն է։ Հայրը կարեկցող աչքերով վրաս նայեց, ձեռքը դրեց ուսին, ասաց որ դա իմ մեղքը չէ։
Հայրը ռուսերէնը շատ չի սիրում՝ գիտի միայն «դաւայ» բառը, քանի որ իրենց ընտանիքը Լեհաստանից արտահանել են ռուս զինուորները պատերազմից յետոյ՝ «դաւայ, դաւա՛յ» ասելով։ Դա իր յիշողութիւնն է ռուսներից ու ռուսերէնից։
Իսկ անցեալ անգամ Դոմինիկն ինձ սովորեցրել էր ուտել Զաթար։ (: Իսկ մի արեւմտահայ աղջիկ կար, որ էլի արեւելեան խոհանոցից բաներ էր սովորեցնում։ Այսպէս, ճիշտ էր Սաթենիկն ասելով, որ էդ նա է ինձ ինտեգրելու, ոչ թէ ես՝ իրան։ Ահա։ #ռուսերէն #զաթար #արուեստ #բաշինջաղեան #պատկերասրահ