մշտական վս գրքի։ (: #տառատեսակ #հայերէն
մշտական վս գրքի։ (: #տառատեսակ #հայերէն
ու ես մտածում եմ, որ ընդհանուր առմամբ կան աւելի սոշըլ օրիենթդ մարդիկ, ու աւելի իրենք իրենց օրիենթիդ մարդիկ։ սոշըլ օրիենթիդներն օրինակ ահաւոր մոտիւացուած են լինում համայնքի համար ինչ֊որ գործ անել։ ու եթէ նախաձեռնող են՝ դա աւելի շատ սոշըլ էնթերփրենեուշիփ է։ իսկ իրենք իրենց օրիեթնիդները աւելի են մտածում ոնց բիզնես անել, ու իրենց գեները փրոփագեյթ անել։
առաջիններն աւելի են սիրում քաղաքում ապրել, ու բազմաբնակարանային շէնքում, երկրորդները հակուած են՝ սեփական տների եւ «սփրաւլ»֊երի։
նաեւ առաջինները մեծ շանսեր ունեն ձախական դառնալու, բայց կարող են, իմ պէս, լիքը մտածել, ու զգուշանալ այդ կողմ շատ գնալուց։ նման մի բան։ #անկապ
առհասարակ, ես ունեմ տեսութիւն, որ մարդիկ ընդհանուր առմամբ այդքան էլ վստահ չեն, որ իրենք գոյութիւն ունեն, ու իրենց պէտք է պարբերաբար հաստատել դա։
ու ինչպէս irc սերուերն է պարբերաբար կլիենտին պինգում, որ համոզուի որ նա դեռ կայ, այդպէս մենք նման լաւ ձեւ ենք գտել՝ բրոդքաստ ռիքուեսթներ ենք ուղարկում, ու սպասում՝ եթէ արձագանք կայ, ապա երեւի կանք։
ու դա կանտի ժամանակ էլ էր արդիական, պարզապէս նա ենթադրում էր, որ կայ ելնելով նրանից որ մտածում է, իսկ մենք՝ ելնելով նրանից որ մեր ծւծւոցին արձագանքել են։
հա ու ես բնաւ դա չեմ քննադատում, առաջին հերթին ինձ է սա վերաբերում։ ես նոյնիսկ հակուած եմ գնալ հրապարակային վայրում աշխատել, ուր աղմուկ է, բայց քանի որ ինձ այնտեղ տեսնում են, ես երեւի թէ աւելի գոյութիւն ունեմ։ բացի նրանից՝ ես եմ իրենց տեսնում, ու եթէ տեսնում եմ իրենց՝ ինչ֊որ շարժւում են, ուտում են, խօսում են, դա էլ՝ իմ հեռուստացոյցն է, հաւէս է։ թէ չէ սենեակումս գարդերոբի՞ս նայէի՝ մարդիկ աւելի հետաքրքիր են։
իսկ նրանք ով շատ լաւ փակւում են իրենց ընտանիքներում՝ գուցէ բաւարարում են իրենց գոյութիւնը արձանագրել նրանով որ ասենք կատարում են կենցաղային խնդիր լուծելու կնոջ պահանջը, կամ առանձնապէս հետաքրքրութիւն չունեն այլ մարդկանց հանդէպ։
ու այդ պատճառով էլ հասարակութեան պակաս ակտիւ մա՞ս են՝ չեն գնում դիտորդ, չեն երեւում հաւաքներին, ու լաւ չեն զգում իրենց ու հասարակութեան կապը։
ու սա շատ լաւ համընկնում է այն մտքի հետ, որ լսել եմ մի ճարտարապետից՝ քաղաքում հրապարակային վայրի ֆունկցիան է՝ որ մենք ինքներս մեզ ցոյց տանք ու ուրիշներին նայենք։
ես դա շատ սիրում եմ։ գուցէ կապ ունի նրա հետ, որ իմ համար ամենահետաքրքիրը փողոցային լուսանկարչութիւնն է։ իսկ անձնական կապերում՝ ընկերութիւնն ու համայնքները։
#քաղաք #հասարակութիւն #համայնք #փողոց
այս արդիականացումը նաեւ նշանակում է, որ եթէ առաջ մարդիկ շփւում էին «սենեակ»֊ում կամ «ֆորումում», ապա այսօր մենք հակուած ենք խօսել մեր անձնական տարածքից, ու թոիւթերի, ֆբ֊ի, կմ֊ի ու դիասպորայի պէս նախագծերը թոյլ են տալիս մարդը տենց ինդիւիդուալիստիկ իրեն զգայ, կարելի է իր չաթերը դիտել որպէս իր հրապարակային վիտրինա, կարելի է չաթուել իր հետ, ու նա յատուկ ինչ֊որ սենեակ չի մտնում, նա իր առանձին տարածքում է խօսում։
ու դա էլ բացատրում է այն որ իրար չենք լսում, կամ լսում ենք աւելի պակաս, քան ասենք՝ ֆորումում, ուր խօսում ենք յստակ թեմայով գրառման տակ։ կամ քան իրական հրապարակային վայրում, ուր աւելի հազուադէպ ուրիշների խօսակցութիւնը կընդհատես ասենք, արտայայտելով քո զգացողութիւններն ընթացիկ եղանակից։
#թուիթեր #չաթ
ես արել եմ բացայայտում, իսկ սկսուեց ամէնը նրանից, որ դէ այս թուիթերը զննիչով շատ դանդաղ է աշխատում, ու երկար հոսքերը կամ չաթերը զննիչը ծանր է տանում, ու ես սկսեցի փորձել տարբեր լինուքս նատիւ ծրագրեր։
ու այդ ժամանակ նոր հասկացայ, որ թուիթերը իրականում՝ տեխնոլոգիապէս մուլտիյուզեր չաթ է։ ու մեսիջները «փուշ» են լինում յատուկ, արագ առաքման համար նախագծուած հաղորդակարգով։ այսինքն այն շատ աւելի մօտ է irc֊ին, քան ասենք, ինչպէս առաջ էի պատկերացնում, բլոգ ինջայնի ուր կարող ես միայն կարճ կարճ բաներ գրել։
ու ապա այդ կարճութիւնն էլ է հասկանալի դառնում՝ չաթում 140 նիշն աւել է քան պէտք է։
բայց իւրօրինակ չաթ է, ուր կան պիտակներ, ու կայ հոսքի փրիւասի, ու այլ արդիական էլեմենտներ։
այս բացայայտումը նաեւ նշանակում է որ ապա սփիւռքը թուիթերին այլընտրանք չէ, իսկ այլընտրանք են այդենտիկա֊ի պէս նախագծերը։ ասենք, թուիթերցուն սփիւռք չես տանի, ու ես մտածում էի առաջ՝ ինչի՞ համար այդպենտիկայի պէս բան սեթափ անել, եթէ կայ սփիւռք, ու հասկանում եմ, որ սխալուել էի։ նման բան պէտք է։ այլ հարց է, որ գուցէ ոչ մեզ։
իսկ այն որ ես լաւ էի զգում թարմացող հոսքից, դա չաթի շատ նման զգացողութիւն էր, հիմա եմ հասկանում։ չէ՞ որ ես լաւ եմ ինձ զգում irc֊ում, լաւ եմ ինձ զգում արթնանալ ու կարդալ «փրոգրամինգ» սենեակում ինչեր են գրել, լաւ եմ ինձ զգում նրանից, որ ես այնտեղ «կամ», ու ապա երեւի իրօք կամ։
#թուիթեր #սփիւռք #դիասպորա #չաթ
այստեղ մէկն ասում է ոնց է պատկերացնում «մոնետիզացիան», ասում է՝ «ո՞նց է ռեդհաթն անում՝ տարեկան սաբսքրիփշն»։ (:
