Վերջերս դրա վառ օրինակն է հանդիսացել Ադա֊ն։ Եթէ Ադա֊ն պէտք է ունենայ ստանդարտ, աւելի լաւ է որ այդ ստանդարտը լինի աներկբայ։ Առնուազն երկու նախաձեռնութիւն եղաւ․ երկուսի արդնիւնք էր մօտ 600 էջ կազմող ֆորմալ տեքստ, այսինքն անգամներ շատ, քան անհրաժեշտ է համոզուելու համար, որ երկու թուղթն էլ սահմանում են նոյն լեզուն։ Այդ երկու փաստաթղթերի ակնյայտ անկառավարելիութեան պատճառն երկու խմբից ոչ մէկն էլ չէ, ոչ էլ այն ֆորմալ ձեւն է, որ իրենք կիրառել են, այլ ինքը լեզուն․ արդեօք չներկայացնելով ֆորմալ ձեւակերպում, լեզուի նախագծողները կարող են թաքցնել, որ առաջարկում են անկառավարելի հրէշ։ Այն, որ Ադա֊ն կը թեթեւացնի ծրագրաւորման խնդիրները եւ կաւելացնի մեր ջանքերի արդիւնաւէտութիւնը՝ այն հեքիաթներից է, որոնց հաւատալու համար պէտք է ունենալ զինուորական կրթութիւն։

գիտական ֆանտաստիկան եւ գիտական իրականութիւնը յօդուածից, Էդսգեր Վիբե Դեյքստրա։

Վերջերս դրա վառ օրինակն է հանդիսացել Ադա֊ն։ Եթէ Ադա֊ն պէտք է ունենայ ստանդարտ, աւելի լաւ է որ այդ ստանդարտը լինի աներկբայ։ Առնուազն երկու նախաձեռնութիւն եղաւ․ երկուսի արդնիւնք էր մօտ 600 էջ կազմող ֆորմալ տեքստ, այսինքն անգամներ շատ, քան անհրաժեշտ է համոզուելու համար, որ երկու թուղթն էլ սահմանում են նոյն լեզուն։ Այդ երկու փաստաթղթերի ակնյայտ անկառավարելիութեան պատճառն երկու խմբից ոչ մէկն էլ չէ, ոչ էլ այն ֆորմալ ձեւն է, որ իրենք կիրառել են, այլ ինքը լեզուն․ արդեօք չներկայացնելով ֆորմալ ձեւակերպում, լեզուի նախագծողները կարող են թաքցնել, որ առաջարկում են անկառավարելի հրէշ։ Այն, որ Ադա֊ն կը թեթեւացնի ծրագրաւորման խնդիրները եւ կաւելացնի մեր ջանքերի արդիւնաւէտութիւնը՝ այն հեքիաթներից է, որոնց հաւատալու համար պէտք է ունենալ զինուորական կրթութիւն։

գիտական ֆանտաստիկան եւ գիտական իրականութիւնը յօդուածից, Էդսգեր Վիբե Դեյքստրա։

#ադա #ծրագրաւորման_լեզուներ #դեյքստրա #յօդուած #քաղուածք #մէջբերում #ծրագրաւորում #կրթութիւն #հեքիաթ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

#փաստօրէն, այստեղ՝ https://www.cs.utexas.edu/users/EWD/transcriptions/EWD08xx/EWD888.html Դեյքստրան գրում է այն մասին, ինչպէս է նա ապրել Վիրտի տանը, ու հիացել Վիրտի գործերով։

#դեյքստրա #վիրտ #ծրագրաւորում

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ասք Դեյկստրայի ծրագրավորող դառնալու մասին


После того, как я прозанимался программированием около трех лет, у меня состоялась беседа с А. Ван Вейнгаарденом, который был в то время моим боссом в Математическом центре Амстердама, беседа, за которую я буду благодарен ему до конца моих дней. Дело в том, что предполагалось, что я буду параллельно изучать теоретическую физику в Лейденском университете, и так как мне становилось все труднее и труднее совмещать
два этих занятия, я должен был определиться: либо бросить программирование и стать почтенным физиком-теоретиком, либо кое-как доучиться физике до формального выпуска с минимальными усилиями, и затем стать…, а кем, кстати? Программистом? Но является ли это достойной профессией? В конце концов, что это такое – программирование? Где та солидная теоретическая основа, которая должна поддерживать его как уважаемую
интеллектуальную дисциплину? Я довольно отчетливо помню, как я завидовал своим коллегам, которые работали с оборудованием: когда у них спрашивали об их профессиональных навыках, они по крайней мере могли сказать, что знают все о вакуумных лампах, усилителях и тому подобных вещах, тогда как я чувствовал, что, когда столкнусь с этим вопросом, мне останется только лишь развести руками. Полный опасений, я постучал в дверь Ван Вейнгаардена, спросив, могу ли я “поговорить с ним минутку”; несколько часов спустя я покинул его офис другим человеком. Внимательно выслушав мои проблемы, он согласился, что до сих пор наука программирования не так
уж развита, но затем принялся неторопливо объяснять, что автоматические компьютеры – это надолго, что мы находимся в самом начале, и почему бы мне не стать одним из тех, кто призван сделать программирование уважаемой дисциплиной? Это стало поворотной точкой в моей жизни, и я формально закончил изучение физики так быстро, как только мог. Мораль этой истории – в том, что, конечно, мы должны быть очень осторожны, давая
советы молодежи: иногда они следуют им!
Еще два года спустя, в 1957, я женился, и голландский обряд регистрации брака требовал указать профессию; я указал “программист”. Но городские власти Амстердама не приняли документы на том основании, что такой профессии не существует. Хотите – верьте, хотите – нет, но в графе “профессия” моего свидетельства о браке значится забавная запись “физик-теоретик”!
Стоит ли говорить о том, как медленно профессия программиста пробивала себе путь в моей стране. С тех пор я немало повидал во всем мире, и мое общее впечатление таково, что в других странах, если не считать возможного сдвига дат, ее продвижение в целом было таким же.
Позвольте мне попытаться передать события этих давно минувших дней немного детальнее, чтобы попытаться получше понять, что же происходит сегодня. В процессе нашего анализа мы увидим, как много недоразумений относительно истинной природы программирования восходит к тем временам.

Эдсгер Дейкстра – Избранные статьи http://store.oberoncore.ru/lib/book/dijkstra.pdf

ու տենց