Վարորդն լսում է մեր խոսքը, ասում է՝

— Հա՞յ եք։

— Դուք է՞լ։

Նա շարունակում է ռուսերեն՝

— Տատիկս էր հայ, Սաթինյան։

— Թիֆլիսահա՞յ։

— Այո, Թիֆլիսահայ։

Ու դնում է հատուկ մեզ համար երաժշտություն, մի մասը ռուսերեն, մի մասը հայերեն, կարծես «իմ հայաստան» է կոչվում։

— Լավ ա՞ — հարցնում է։

Ու ստեղ մերոնք լռում են… քանի որ նենց չի որ լավ է, բայց ի՞նչ ասես։

Հետո հետաքրքրվում է՝

— Սուրբ Սարգիսն արդեն անցա՞վ։

— Հա, անցավ։

— Բա զատիկը ե՞րբ է։

— Մարտին կարծես։

— Սկզբից լեհերի մոտ է, հետո հայերի, հետո մեր մոտ— ասում է, կամ նման մի բան։

— Հա,— ասում ենք, — երեւի։

Վերջում ես ջերմ «դիդի մադլոբա» ասացի։

Մարդը ուզում էր ուրախացնել, «տազ դավեզու, շտո ի տեբե պրիյատնը…» վիճակով։ Հիմա ո՞նց բացատրես, որ մենք լավ տղա չենք էդ երգը մեր համար չի։

ու տենց

#զրույց #զրոյց #վրաստան #թբիլիսի #թիֆլիս #տաքսի #վարորդ #սուրբ֊սարգիս #զատիկ #երգ #ուղեւորութիւն #ուղեվորություն #հայեր #ուտենց

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)