ես պարզապէս այնքան յոգնել եմ։ ես ուղղակի ուզում եմ հանդարտութիւն։
ես պարզապէս այնքան յոգնել եմ։ ես ուղղակի ուզում եմ հանդարտութիւն։
This is why we’re attracted to people who don’t want us. We know they’re not into it from the gate. We pretend to be surprised later when we find ourselves betrayed and they leave after an intense but fairly short stay. They fit perfectly into our ego’s plan: I will not be loved. The reason that nice, available people seem boring to us is because they bust us. The ego equates emotional danger with excitement, and claims that the nice, available person isn’t dangerous enough. The irony is that the opposite is true: available people are the ones who are dangerous, because they confront us with the possibility of real intimacy. They might actually hang around long enough to get to know us. They could melt our defenses, not through violence but through love. This is what the ego doesn’t want us to see. Available people are frightening. They threaten the ego’s citadel. The reason we’re not attracted to them is because we’re not available ourselves.
“A Return to Love”, Marianne Williamson
#love #relationships #ego #people #a-return-to-love #marianne-williamson #quote
— եւ այս rsync֊ը կարող է քանի միլիոն տարին մէկ սխալուել։ ու կարող է դա հիմա է եւ քեզ հետ։
— հանգիստ, եթէ դա լինի, հաստատ մի չինացու հետ է պատահելու։
#զրոյց #հաւանականութիւն
ես անհանգիստ չեմ, որ դու չասացիր «հեյ», երբ եկար օնլայն։
ես չեմ վախենում, որ չես էլ ասի այսօր։
ես չեմ վախենում՝ ոչ բոբո «ֆրենդ զոն»֊ից, ոչ էլ քո ուրիշի հետ մտերմանալուց։
ինձ չի անհանգստացնում ինչ ես հենց հիմա անում։
ինձ մէկ է, որ ես քո համար չափազանց հասանելի եմ։
(ես ութերորդ դասարանում չեմ։)
ես ոչ մի բան չեմ սպասում։ ոչ զանգի մեյլի, ոչ հանդիպման, ոչ «գրկում եմ»֊ի, ոչ էլ գրկելուն։
ես չեմ ուզում հաշուել, ով ինչքան ինչից տուեց։
ես չեմ անհանգստանում «ինչ կը լինի», կամ ինչպիսին պէտք է լինի այն։
ինձ հանգիստ է, ես զգում եմ անպարտելի, անվտանգ, անկախ։ այն ինչ ես ունեմ, ոչ ոք չի կարող ինձնից խլել։
ու ես ուզում եմ դու հանգիստ լինես։
չեմ էլ ուզում գրել քեզ «հեյ», որ չանհանգստացնեմ։ երեկ գրել էի, որովհետեւ մտածեցի, որ կարող եմ մոռանալ, ինչպէս են գրում «հեյ», ու ինչպէս են գրում դրանից յետոյ (ոչ թէ ինչ)։
այնպէս որ հիմա ես եմ ասում քեզ՝ «դու հանգիստ»։ իսկ դու կարող ես պատասխանել՝ «անհանգիստը կոլեանի բլոգն է»։ ժպիտ։
հ․ գ․ առաջ ենթադրում էի, որ կան «իմ մարդիկ», ու իրենցից կախուած է, իրենք իմն են թէ չէ։ հիմա՝ որ «իմ մարդկանց» ես եմ ընկալում անկախ իրենցից։
ինչ֊որ տեղ։
https://www.youtube.com/watch?v=G-THhwh5mNI
#ջհ #հենդրիքս
այս ՆՅ֊ի լիբերալ, պայթած վիճակը շատ եմ սիրում՝
https://www.youtube.com/watch?v=tX5tOX6vA-0
#ջիմի֊հենդրիքս #հենդրիքս #ՆՅ #քաղաք #երաժշտութիւն
ոչ մէկ քեզ չգիտի այնպէս, ինչպէս ես քեզ գիտեմ։
որովհետեւ միայն ես կարող եմ քեզ ընկալել այնպէս ինչպէս ես եմ քեզ ընկալում։
դու կարծո՞ւմ ես, դա դո՞ւ չես։ կարծո՞ւմ ես, դա ե՞ս եմ մտածել։
իհարկէ դո՛ւ ես՝ դու այնպիսին ես, ինչպէս ես քեզ ընկալում եմ, քանի որ ես եմ գրանցող սարքը։