Here’s where things start to go off the rails: what this means is that all of the DPRK’s national network is non-routable IP space. You heard me; they’re treating their entire country like some small to medium business might treat their corporate office. The entire country of North Korea is sitting on one class A network (16,777,216 addresses). I was always under the impression they were just pretending that they owned large blocks of public IP space from a networking perspective, blocking everything and selectively turning on outbound traffic via access control lists. Apparently not!
ռադիոլաբի վրայ եմ նստած, սպանիչ պոդկաստներ են, երբեմն չեմ կարողանում պոկուել։
ուրեմն, մէկում խօսքը կախուածութիւնների մասին էր։
ու պարզւում է՝ ո՞վ է առաւել հակուած կախուածութիւնների՝ նրանք են՝ ով առաւել հակուած են յարաբերութիւնների։
ասում են, որ թմրանիւթերը, ներառեալ ալկոհոլը, գեներացնում են ուղեղում նոյն ակտիւութիւնը, որն առաջանում է՝ երեխայիդ գրկելուց, սիրայարուած լինելուց, խորը, լաւ յարաբերութիւն ունենալու ժամանակ։
ու նրանք են աւելի խոցելի դառնալու ասենք ալկոհոլիկ, ով՝ ու դա գենետիկ մակարդակի վրայ է, ով աւելի է հակուած յարաբերութիւն ունենալ, առաւել է յակուած նրան ինչի մեզ էւոլիւցիան սովորեցնում է։
ու յարաբերութիւնները բարդ են, իսկ ալկոհոլը՝ մատչելի է։
ու այսպէս, այն մարդիկ, ով յարաբերութիւն են ուզում, յարաբերութիւնները քանդում են։
ուրեմն, վերջերս վաթինեանի ցուցահանդէսն է բացուել, ուր շրջանակների մէջ, տրանսլիտով գրուած է, ասենք՝ «STEX MENQ @NKERNEROV TJJUM ENK» կամ ասենք «ES EN NKARNERIC A VOR PITI ZGAS» եւ ինձ ամենաշատ դուր եկած գործն ասում էր՝
յիշեցի երկու պատմութիւն․
Ա․
խոհանոցում ես իմ համար թէյ էի լցնում, ինչ֊որ աղջիկներ էին նստած, ուրախ էին, ու երեւի այդ ուրախութիւնից ինձ դիմեցին, ինչ֊որ այդ «լաւագյոն ուսանող» ծրագրից էին խօսում։
ես էլ արտայայտուեցի, որ կարծում եմ, որ մեր մօտի hall of fame֊ը hall of shame է, որ ես տը մտածում էի սա կամ նա նորմալ մարդիկ են, կարծես նորմալ են հագնւում, կարծես տգէտ չեն, բայց գնում են, ՍՍ֊ի ձեռքից մրցանակ են ստանում։
զարմացան՝ ասացին, բայց ի՞նչ կայ։
ասում եմ՝ ակնյա՞յտ չի, որ դա լեգիտիմ դառնալու, երեւալու ձեւ է, որ տեսէք, այս խելացի մարդը, որը անկասկած խելացի է, լաւ է սովորել, լաւ տեսք ունի, «սիրուն բոյով» աղջիկ է ասենք թէ, իմ ձեռքերից մրցանակ է վերցնում, ձեռքս սեղմում է, միասին նկարւում ենք։
ուրեմն ոչինչ, որ արիւնոտ էր իշխանութեանս գալը, ուրեմն ոչինչ, որ կեղծիքներ են եղել, ոչինչ այն ամէնը, որը օրինակարգ լինելու հիմքը չի ամրապնդում՝ տեսէք, սա ամրապնդում է։
— պէտք է,— ասում եմ,— ոչ մէկ, ով արժանի է, չուզէր այդ մրցանակը ստանալ, ոչ մէկ չուզէր գնալ այդ լուսանկարում երեւալ, պէտք է այդ մրցոյթը իգնորուած լինէր։ ու ապա այս օրինակարգացնելու միջոցը չէր էլ կիրառուի։
— բայց, — ասաց ինձ ինչ֊որ մի աղջիկ վիրաւորուած,— այս 600.000֊ը ուսանողի համար փոքր փող չէ, չարժէ մեղադրել ուսանողներին։
— դէ, — ասում եմ, — փողի չափն ի՞նչ կապ ունի։ եթէ վաճառւում ես, ապա վաճառւում ես։
ինչ֊որ վեր կացան, գնացին։ սեղանին թուղթ մնաց, թղթի վրայ ֆոտոներ էին։
այդ աղջիկը մրցանակ ստացողներից էր՝ նոր էր ստացել։
հիմա, սակայն, որ տեսնում է միշտ ասում է՝ «բարեւ ձեզ»։ ինչի «մե՞զ», ես կարծես մի հատ եմ, բայց ինչեւէ։
Բ․
«Հակահարուած»֊ի Արտակին վերջերս սահմանել են։
Արտակը ինչ֊որ ստուարաթղթից տանկ է սարքել, մտել է դրա մէջ, ու քայլել է Երեւանով մէկ։ Այցելել է զանազան կառավարական շէնքեր, ներառեալ «բաղրամեան 26»֊ը, այնտեղ իրեն ասել են ոստիկանները՝ «զգոյշ եղիր, լոյսեր չունես, կարող է խփեն քեզ»՝ նա մայթով չէր ման գալիս, այլ աւտոմեքենաների գծով։
այսպէս, քաղաքով պտտուել է, գնացել է նալբանդեանի աած֊ի շէնքի մօտ, եթէ չեմ սխալւում, թողել է տանկն այնտեղ։ ասում են թէ՝ խփել է ինչ֊որ դարպասի ստուարաթղթով, նոր թողել֊գնացել է։
հիմա Արտակին դատում են՝ անցեալ շաբաթ դատ էր։
քանի որ աած֊ի աշխատողները հոգեւոր տառապանքներ տարան այդ դէպքից։
ահա թէ ինչպէս Արտակին սահմանել է իշխանութիւնը։
Եթէ իր արածը արհամարհուած մնար, կը ստացուէր, որ Արտակը յիմարի մէկն է։ Երեխայական բան է արել։
Բայց Արտակի արուածին արձագանք եղաւ։
Ապա նա յիմարի մէկը չէ, նա արդէն կարեւոր մարդ է՝ քաղաքական մոտիւներով հետապնդուող արուեստագէտ է, դիսիդենտ է, այլախոհ է։
մորալ․
Այս երկու պատմութիւնը չարհամարհուելու մասին էին։
Մեզ պակասում է արհամարհելը։
Չէի հրաժարուի այնպիսի իրականութիւնից, ուր եւ այդ մրցոյթը, եւ Արտակի զբօսանքը արհամարհուած լինէին։
այսօր ինչ֊որ հետազօտութական բլոգ գրառումների էի կարդում հաքեր նիւս֊ում (ոչ թէ համալսարանական հետազօտական, այլ ասենք մարդիկ ոնց են ինչ֊որ բաներ փորձում եղած տեքնոլոգիաների հետ) ու զգացի որ ես փորձեր անում եմ, բայց չեմ գրում դրանց մասին այլեւս։
նաեւ հասկացայ ինչու։
ես դարձել եմ աւելի փակ անձ։ ակնյայտօրէն։
ու ես շատ լաւ գիտեմ պատճառներից մէկը։ պատճառներից մէկը՝ լեզուն է, որով ես գրում եմ։ քանի որ իմ ընթերցողը ինձ սահմանում է։ ուզեմ կամ չուզեմ։
գրել եմ բառարանների մասին, մի քիչ տեխնիկական, բայց՝ ընթերցողին է վերաբերում։
իսկ ուրիշ իմ թեմաներից անիմաստ է պատմել։
ես նոյնիսկ լաւ ծանօթների հետ իմ համար որոշ շատ կարեւոր թեմաներից չեմ խօսում։ այլեւս։ խօսում եմ իհարկէ՝ այն թեմաներից որ իրենց համար էլ են կարեւոր։
նոյն կերպ ինձ սահմանում էր իմ ընթերցողը ԿՄ֊ում, ուր ես գրում էի այն թեմաներով, որ ինձնից սպասում էին, կամ կհասկանային։ արդե՞օք ես վերջանում էի նրանով ինչ էի գրում։
նոյն կերպ ես անգլերէն գրում եմ սփիւռքում՝ այն թեմաներից, որ կընկալուեն։
անհամեմատ աւելի շատ բան այսօր իմ մէջ եմ պահում՝ ոչ թէ անձնական, ոչ թէ չուզող եւ ժլատ լինելուց, այլ դրանք, որ չեն ընկալուի։
հ․ գ․
յիշեցի՝ մի անգամ խոհանոցում ինձ ասացին՝ բա մենք այստեղ սպեկուլյացիաներով ենք միշտ զբաղւում, կատակում ենք, քննարկելով թէ ինչ ես նկարում։ (երբ անցնում եմ գալուց (գնալուց մարդ արդէն չկայ, չեն տեսնում), խցիկը ուսիս է)
դէ ուղարկեցի ինչ եմ նկարում։ արձագանքներ չկային։ մէկը գրեց՝ «քուլ փիքս»։ երեւի աւելի լաւ է աշխատանքի մտնելիս խցիկը պահել ուսապարկի մէջ, որ իզուր հարցեր չառաջանան, ես էլ պէտք չի լինի մտածեմ, ինչպէս դրանց հետ վարուել։
հ․ հ․ գ․
սա իրականում շատ վախենալու չէ։ պահանջարկի բացակայութիւնը վատ չէ, քանի որ չի խանգարում, չի շեղում ուրիշ բաների վրայ։ վախենալու է, եթէ լինի պահանջարկ, որը ստիպի ինձ աւելի շատ գրել ինչ֊որ ձեւով կամ թեմայով։ օրինակ, եթէ ես լինեմ ֆբ֊ում ես կը զարգացնեն իմ այն մասը, որը կընկալուի այն հարուստ շուկայի կողմից, ով ինձ կարող է այսօր լայքը շնորհել կամ չշնորհել։