Նորը՝ վամպիրների կեանքում։ Միրյանա Նովակովիչի վէպը՝ «Վախն ու նրա ծառան»։

Պատմութիւն աւստրիական կայսերական յանձնաժողովի մասին, որ ժամանում է Բելգրադ, վամպիրների մասին շշուկները ստուգելու նպատակով։ Այդ, կայսերական արխիւներում իրօք տեղ գտած պատմութիւնը Նովակովիչը խառնում է ֆանտաստիկ միստիկայի հետ, դարձնելով սատանայ վէպի գլխաւոր հերոսին՝ Վիեննայից պատկառելի ազնուականին։

Օտտո ֆոն Հաուսբուրգ կոմսը ծառաների հետ ժամանում է Բելգրադ։ Քաղաքի շրջակայքում վխտում են վամպիրները՝ առնուազն տեղի բնակիչները դրանում համոզուած են։ Սակայն աւստրիական իշխանութիւնը չի հաւատում շշուկներին․ գահապահի կինը՝ դքսուհի Մարիա Աւգուստան տառապում է անպատասխան սիրուց, գահապահը զբաղուած է որսով, իսկ կոմս ֆոն Հաուսբուրգը՝ դքսուհիով։ Ոչ մէկին չի հետաքրքրում, որ կոմսը իրականում սատանայ է։ Կենդանի մեռելներ փնտրելով ֆոն Հաուսբուրգն հետազօտում է շրջակայ գիւղերը, նրան խանգարում է վախը, բայց վախենում է նա ոչ վամպիրներից։ Վախը չի լքում իր ծառային, իսկ ծառան՝ իր Վախը։

http://www.svoboda.org/content/article/25368006.html http://www.svoboda.org/audio/Audio/1158030.html

#գրականութիւն #վախ #ծառայ #գիրք #միրյանա֊նովակովիչ #վէպ #վամպիր #վամպիրներ #պատմութիւն #առեղծուած #ֆանտաստիկա #միստիկա #բելգրադ #սատանայ #կոմս #յանձնաժողով #հետազօտութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

у меня завибрировал телефон

Вчера мы договорились встретиться с Люськой.
У нее были дела недалеко от моего дома, а я очень поздно вышел с работы(ни фига не получалось потому что),
и написал ей смску – типа тока вышел, скоро буду дома.
Зайдя в квартиру, я оставил рюкзак, и пока одевал на Отто цепочку с поводком, мне позвонила Люська.
    – Привет, я уже освободилась, и нахожусь около университета, куда мне подойти?
    – Ну давай к библиотеке, с обратной стороны – предлагаю я – сейчас выйду.

Во время прогулки Отто как обычно нюхает травку, я вполне обычно туфтю с Люськой, и казалось бы, ничто не предвещает необычного развития событий.
   Да да, и у меня зазвонил телефон. Точнее завибрировал.
Достаю из кармана сотку, смотрю – а на ней видно, что мне звонит Luska Rec.
   – Ты мне звонишь – говорю.
    Думаю, наверное случайно в кармане редайал нажался.
   – Нет – отвечает Люська – Не звоню – Но на всякий случай достает свою сотку, и убедившись, что действительно не звонит, показывает мне экран своей мобилки.
 Я с недуомением перевожу взгляд на свой телефон, и показываю подсвеченный экран со звонком Люське.
   – Мой номер – произносит она заинтересованно.
   Я лихорадочно пытаюсь найти логическое обьяснение, и начинаю думать, что у одного из провайдеров глюк.
   Либо мне звонит кто-то другой, но определяется, как Люська, либо мне никто не звонит, и я вот сейчас возьму трубку, и никого не услышу – звонок прервется.
   – Возьми – словно подтверждает мою мысль Люська.
   Жму “answer” и слышу…
   – Привет – говорит Люська из телефонной трубки.
   Люськина интонация, Люськин голос.
Мы оба похолодели.
Что за чертовщина творится?
Я уже думаю – все. Либо Люськи здесь нет, и она мне звонит. Либо мне никто не звонит, а она рядом, но тогда почему она мне подыгрывает? Тогда ее нет рядом, и она мне не звонит!

   – Извините, я ошибся номером когда посылал смску – сказал я очень странным голосом и прервал звонок.
А потом мы смеялись, а Люська стала рассказывать фильмы Линча. _

ու տենց