https://www.youtube.com/watch?v=W1o3EmRv4fw
ստեղ նշում ա որ ծրագրակազմ են ձեռք բերել, որ մոդելաւորեն տրաֆիկը փողոցների։ ես վաղում եմ մտածել այդ մասին, ու նոյնիսկ մտածում էի գրել, յետոյ փնտրեցի, տեսայ որ կան նման բաներ, ու շատ առաջ անցած։
https://www.youtube.com/watch?v=W1o3EmRv4fw
ստեղ նշում ա որ ծրագրակազմ են ձեռք բերել, որ մոդելաւորեն տրաֆիկը փողոցների։ ես վաղում եմ մտածել այդ մասին, ու նոյնիսկ մտածում էի գրել, յետոյ փնտրեցի, տեսայ որ կան նման բաներ, ու շատ առաջ անցած։
արայիկն ասաց թէ «արցախի բնակչութիւնը պէտք ա լինէր ոչ թէ 45000, այլ 200000», ու ես մտածում եմ, սպասէք, արդե՞օք արցախի բնակչութիւնը 100 հազար էլ չկայ, կարծես 100-150 էր։
էն որ ամէն ինչ օվերթինք եմ անում, ամէն քայլից առաջ չափազանց պատասխանատւութիւն եմ զգում, լիքը բանից որ արել եմ՝ նեղւում եմ շատ՝ հոգեբանները պնդում են որ դա գերվերայսկուած ու գերպաշտպանուած երեխաներից մեծացած մարդկանց մօտ ա յաճախ լինում։
հիմա ապագայ քայլերը քիչ թէ շատ սովորեցի շատ ծանր չտանել, երբ հիմնականում իմ վրայ են անդրադառնալու։ զի դէ ես եմ, մի բան ընտտրել եմ, մի ձեւ եղել ա, էդքան կարեւոր չի։ առհասարակ, ջոկելը որ ես կարեւոր չեմ՝ ամենակարեւոր բացայայտումներիցս էր։
նաեւ՝ ո՞վ էիր, ի՞նչ բեքգրաունդ ունէիր, ոչ ի՞նչ ընտրէիր։
բայց երբ քայլս (նախկին կամ ապագայ) այլ էակների (ոչ պարտադիր մարդկանց) վրայ ա ազդեցութիւն ունենում, կամ եթէ մէկին կարող ա քաշած լինեմ՝ շատ վատ եմ լինում։
իսկ մարդիկ որ գերանտեսուած են եղել, ունեն շատ առաւելութիւններ կեանքում։ իրենք լիքը քայլ են անում, շատ աւելի մօտ են իրենց ցանկութիւններին, շատ աւելի թեթեւ են տանում հետեւանքները, ու դէ մի բան ստացւում ա, մի բան չի ստացւում, բայց կարեւորը որ գոնէ միայն զի փորձում են՝ արդէն շատ բան ստացւում ա։ այո, յաճախ իրենք իրենց են կրակը գցում՝ բայց ոնց տեսնում եմ՝ էդ կրակն էլ շատ թեթեւ են տանում։
այնպէս որ խմենք նրա համար որ գերանտեսուած երեխաներ լինենք, ու որ չենք եղել, գոնէ ջանանք մեր երեխաներին գերանտեսել։
ու տէնց։
#մարդիկ #ծնողներ #վերայսկողութիւն #հոգեբանութիւն
ֆլիքրում մարդ եմ գտել որ սոլարոգրաֆիա ա անում։
էս մէկը դրօնով ա նկարել։
#ֆոտո
ըստ ինձ հասած լայքերի, ինձ մօտ տպաւորութիւն ա, որ իմ հետեւորդները բաժանւում են նրանց, որ հակուած են տեսնել լաւը եւ սիրել այն, ու նրանց, որ հակուած են լաւը չտեսնել ու չսիրել ամէնը։
երկրորդների կեանքը շատ աւելի ծանր ա, ու չի լինի իրանց փրկութիւն, զի եթէ գնան ամենահարուստ եւ ամենաառաջադէմ երկիր՝ էլի խնդիրներ կը գտնեն (զի բարդ չի՝ լիքն են) ու չեն տեսնի էն հիասքանչը, ինչ այդ երկրում կայ։ փոխարէնը՝ կը շարունակեն իրենց վատ զգալ։ բայց, իհարկէ, կը գնան, եթէ կարողանան կպցնել։
ես կասէի՝ ինչն իրենց մաղթում եմ՝ բայց չեմ մաղթում։ մաղթում եմ երջանկութիւն, իսկ երջանկութեանը պէտք ա պատրաստ լինել, իսկ եթէ պատրաստ ես՝ ամէն տեղ էր լաւ ես լինելու։ քեֆ անողին, ինքներդ գիտէք։
աշխարհն ահաւոր սիրուն էլ ա։ ամէն րոպէին։ կիսաթափանցիկ լուսինը երկնքում, օրինակ։ սա արդէն բաւական ա շատ լաւ զգալու համար։
մի բան էլ, ես ահաւոր ապշում եմ, երբ առողջ մարդ եմ տեսնում։ հոգէպէս։ ինձ քիչ թէ շատ նորմալանալու համար պահանջուեցին թերափիայի տարիներ։ ու շատ գիրք, ու լիքը փորձութիւն։
ու ինչի պակասը չեմ տեսնում՝ մարդիկ են որ խնդիրներ ունեն, մարդիկ են որ չգիտեմ ում չգիտեմ ինչ են ապացուցում։ մարդիկ են որ ինքնահաստատւում են։ ու մարդիկ են որ անհանգիստ են։ ու չեն կարողանում իրենց թոյլ տալ լաւ զգալ։
մի գրքում բացատրում էր, որ երբ ասում են՝ եղիր ոնց կաս, չի նշանակում՝ եղիր անհանգիստ։ բացատրում էր, ինչու անհանգիստ լինելը ինքնութեան մաս չի։
չգիտեմ ինչից ա սա։ վարկած ունեմ որ շատ քչերն են եղել սիրուած երեխայ, ու շատ քչերն են ունեցել մօտիկների աջակցութիւն, ու որ դա ուժեղ նշանակութիւն ունի։ դէ իսկապէս՝ ո՞վ ա սիրում երեխաներին, ես կարծում եմ, որ գրեթէ ոչ ոք։ եթէ սիրէին՝ տէնց օրը չէին գցի։ բայց ինչ անել էս մարդկանց՝ ես չգիտեմ։
ինձ երեւի գիտեմ՝ մնալ իրենցից հեռու։
հիմա էս տեքստի համար ինձ շատերն էլի ատելու պատճառ կը գտնեն։ ոչ մէկին չեմ ուզում զայրացնել։ եթէ զայրանում էք՝ ձեր խնդիրն էլ ա, որ տէնց հեշտ բռնկւում էք։ ես որ դրդապատճառ չունեմ ոչ մէկին բռնկելու։
երբ օրէնքը կիրառւում ա (նոյնիսկ տեղին) միայն ընդդիմադիրների հանդէպ, իսկ իշխանական ճամբարում՝ չէ, դա կոչւում ա՝ օրէնքի ընտրական կիրառում, ու հանդիսանում ա բեսպրեդելի մասնաւոր դէպք։
եթէ մարդը գրում ա միայն խնդիրներից, ու երբեք չի գրում ինչ սիրուն ա ինչ֊որ բանը, կարելի ա ենթադրել որ նա հաճոյք ա ստանում նրանից, որ ամէնը վատ ա։ էդ նկարագրուած դէպք ա ու կոչւում ա մազոխիզմ։
իսկ ինչի՞ ա դա ինձ էդքան յուզում, որ դրան անդրադառնամ։ է թող վատ զգան մարդիկ։ զի չե՛մ դիմանում էդ անհանգստութիւններին, ծանր եմ տանում։ իսկ ի՞նձ ինչի ա կպնում։
ըստ երեւոյթին որովհետեւ մայրս ա շատ անհանգիստ կերպար։ ու իրան անհնար ա հանգստացնել։ ու նա ուզում ա փոխանցել իր անհանգստութիւնը։ որը եւս մի պատճառ ա որ ես հնարաւորինս երկար ինտերուալներ ունենամ իրան տեսնելու արանքում։
իսկ ինչի՞ ա նա էդպիսին։ դէ, հաստատ սիրուած երեխայ չի եղել։ ես իր մօրը գիտէի, ինչ սարսափելի կերպար էր։
ու տէնց
#անկապ
էրիկին շատ եմ սիրում կարդալ, ու այս տեքստը, չնայած, էն տեքստերից չի որ կպնում եմ (կպել եմ օրինակ, ոչ տեքինկականներից՝ եւրոպայի ու ամերիկայի քաղաքների համեմատութեանը, իսկ տեքնիկականներից՝ պրոցեսորներին նուիրուած տեքստերին), շատ հետաքրքիրն ա։
վերնագիրն արդէն ա անհասկանալի՝ ո՞նց ա կարելի լինել մոնարքիստ ու սոցիալ֊դեմոկրատ։ ու էնքան հետաքրքիր ա իր պատմութիւնը, ու իր բացատրութիւնը։
#քաղաքականութիւն #պատմութիւն #նորուեգիա