գիսաստղը տխուր է, քանի որ նա չգիտի, ուր է գնում, եւ ինչին կը բախուի։ իրենից կախուած չէ։ մարդիկ գիսաստղ չեն։ մարդիկ կարող են փոխել եւ իրենց եւ աշխարհն իրենց շուրջ։
գիսաստղը տխուր է, քանի որ նա չգիտի, ուր է գնում, եւ ինչին կը բախուի։ իրենից կախուած չէ։ մարդիկ գիսաստղ չեն։ մարդիկ կարող են փոխել եւ իրենց եւ աշխարհն իրենց շուրջ։
այն պահը, երբ դիմացիդ մեքենայի վրայ կարդում ես «ASH» ու մտածում՝ «արիֆմետիկ շիֆթ», իսկ յետոյ մի ակնթարթ անց՝ «սպասէք, ի՞նչ արիֆ… ինչո՞ւ»։ իսկապէս, ինչո՞ւ։
#ինչո՞ւ
մանր կաթիլներ ապակու վրայ։ շատանում են։ իրենց մէկ է՝ ներկւում են ստոպերի, գովազդի, լուսակիրների գոյներով։ կարմիր, կանաչ, դեղին։ երբ երկուսը միանում են, ծանրանում, արցունքի պէս սահում ներքեւ։ ինչո՞վ չի գեյմ օֆ լայֆ։
բոլորն ուշանում են։ դու շուտ ես դուրս եկել, բայց մէկ է կուշանաս։ խցանումներ են։ շտապ օգնութիւնն էլ է ուշանում, դարձնելով կաթիլները կապոյտ ու մարող։ շուտ ես ծնուել՝ միեւնոյն է հասցրիր ուշանալ։ նոյնիսկ աւելի շատ։
— բարեւ ձեզ։
— լկտի՛, ստուգողականի՞ն էլ ես ուշանում։ ոչ մի յարգանք։ չես գրի։
— լաւ։
— ի՞նչ լաւ։
— լաւ, չեմ գրի։
#ուտենց #ստուգողական
սկզբից դու անջատում ես չաթը։
քանի որ մենակ ես այդ մարդկանց հետ։
այնտեղ այսպէս է լինում՝
քեզ գալիս է ռեքվեսթ, դու անում ես ռեսփոնս։
խնդիրը ռեքվեսթը չէ, խնդիրը հայցի պարունակութիւնն է, ու որոշակի պատասխանի ակնկալումը։
յետոյ դու մտածում ես, որ խելախօսը ձեռքին բռնելը անիմաստ է,
քանի որ դու չես սպասում ոչ մի մեյլի, ինչպէս Քոհեն Լեթը զրօ թեորեմի սպասում էր զանգի։
այն արդեն կոմունիկատոր չէ։ այն դարձել է ընդունիչ։
խելախօսով դու կարդում ես առանց մեկնաբանելու։ ասենք գիրք։
ինչ֊որ մէկը այդ գիրքը հեռարձակել է։ գրել է։ ու նա չգիտի որ դու կարդում ես։
գիրքը ռադիո֊ի պէս է։
այն հեռարձակւում է, այն կարելի է «բռնել» ու լսել, կամ չէ։
այստեղ չկայ ռեքվեսթ ռեսփոնս, այսինքն իրենք չեն կարող լինել «մալֆորմդ»։
դու էլ ես գրում ինչ֊որ բան ասենք մատեանում, կամ թէկուզ գիտհաբում, ու դա հեռարձակում է։
տեսնում ես, որ մեկնաբանութիւնները նորմալ չեն աշխատում, սկզբից փորձում ես սարքել, յետոյ չես կարողանում հեշտ սարքել, ու չես էլ ուզում ջանք թափել։
քանի որ չես սպասում մեկնաբանութեան ինչպէս Քոհենը՝ զանգի։
ու ամենահաւէսն այն է, երբ դու անում ես ինչ֊որ բան այլ մարդու համար, առանց առնել վաճառելու, չես սպասում ի պատասխան ոչ մի բան։ չես էլ ուզում «գրաւել»։ ոչ իր ուշադրութիւնը, ոչ էլ իրեն։ նա բերդ չէ։ դու հեռարձակում ես։
այսինքն չես անում որ ստանաս։
ոնց որ գցես լապտերի ճառագայթ մարդու վրայ, նա էլ կարող է գցել իր ճառագայթը քո վրայ։ իսկ յետոյ այդ ճառագայթներով դուք սովորում էք շփուել։ ու դա բարդ է, պրոտոկոլ ձեւաւորելը, իրար հասկանալը։
դա երկար պրոցես է, մտերմութիւնը մի անգամից չի ստեղծւում։
եւ յուրաքանչիւր հաստատուած յարաբերութիւնը ուրոյն է, քանի որ այն ունի անկրկնելի հաղորդակցման պրոտոկոլ։ ու անկրկնելի պատմութիւն։
իսկ ուրոյնը՝ անգին է։ անկրկնելին՝ անգին է։
իսկ առնել ծախելը՝ դա է խնդիրը «հաճելի մարդկանց» հետ։
իրենք ինչ֊որ բան են անում որ ինչ֊որ բան ստանան։
իսկ երբ գիտեն որ չեն ստանալու, չեն անում։ սա հեռարձակում չէ։ շուկայ է։
ասենք, իմ խնդիրը «հաճելի մարդկանց» հետ այն է, ով բարի են, ուզում են քեզ համար բան անել, հաճոյանում են, որ չեմ հասկանում, ի՞նչ է մտքին։ ի՞նչ է ուզում։ դա վստահութիւն չի առաջացնում։
հաճելի մարդիկ չեն կարող խորը յարաբերութիւններ հաստատել, քանի որ իրենք թաքնւում են այդ հաճելի լինելու հետեւը։
մի հատ էլ խնդիր կայ, ռադիո֊ի յաճախականութիւնը։
արդե՞օք այդպիսի ընդունիչներ կան, ով կարողանում են բռնել քո հեռարձակած յաճախականութիւնը։
արդե՞օք այդպիսի էակներ կան, ով ունակ է կարդալ քո գրած կոդը, կամ օգտագործել, կամ ում պէտք է։
արդե՞օք այդպիսի էակ կայ, ով ունակ է «բռնել» քեզ, լսել քեզ, հասկանալ քեզ, ընկալել քեզ, ընդունել քեզ։
իհարկէ կան էակներ ով բռնում են։ լսում են խշշոց, կամ իրենց թւում է դա սուլոց է կամ քամի։
կամ ծովի ալեկոծի ձայն։
ու իրենք քեզ ուզում են, ասում են՝ սիրուն խշշոց է, կամ սիրուն սուլոց է։ ու դու գիտես որ չեն կարդում քո տառերը։ չեն լսում քո արտայայտածը։ ու չեն էլ ուզում սովորել։
մէկ մէկ իրար խշշոցներն են հաւանում, ու իրենց թւում է, որ երբ իրար համար խշշում են՝ մտերմացել են։
չբռնւող յաճախականութեան օրինակն է այն կէտը, ով մենակ է, քանի որ այլ յաճախականութեան վրայ է հեռարձակում։
Ձեր զննիչը չի հասկանում աուդիո էլեմենտ
իրեն այլ կէտերը չեն լսում։ նա այլ կէտերի հետ չի շփւում։
ո՞ւմ պատճառով է։ նա՞ է սխալ, որ այդ յաճախականութիւնն է կիրառում, թէ՞ իրենք, որ այլ։ ոչ մէկն էլ սխալ չէ։ պարզապէս մէկը իրեն վատ է զգում, մէկը՝ լաւ։
այսպէս դու ծնւում ես, կամ ձեւաւորւում ես ինչ֊որ ձեւ, որ քեզ լաւ զգաս, կամ վատ։ ։Ճ ուրիշ տարբերակ չունես։
նա հեռարձակում է։
ես հեռարձակում եմ։
ու տենց
գրել է՝
Նորայր ջան if(ֆեյսբուքը ճիշտ ա ասում) { echo "Շնորհավոր !!!"; $more = "Քեզ լիքը"; $bavarar="Բավարար"; while(կենդանի ես) { echo $more." Երջանկություն ու սեր<br>"; echo $more." Հետաքրքիր մտքեր<br>"; echo $more." Հետաքրքիր մարդիկ<br>"; echo $more." Լավ ընկերներ<br>"; echo $bavarar." փող<br>"; echo $bavarar." դժվարություններ<br>"; if(դժվար է) { echo "բավարար ուժ<br>"; } if(տխուր ես) { echo "ուրախացնող ունենաս<br>"; } if(ուրախ ես) { echo "ունենաս ում հետ կիսես<br>"; } if(գաղափարներ ունես) { echo "Իրականացնես<br>"; } } echo "դբա լավը ;)"; }
մարդը բերդ չէ, որ իրեն գրաւես։ #ուտենց
բազմաթիւ շնորհաւորանքները պատին կարող է ստեղծեն պատրանք որ դու ինչ֊որ մէկին պէտք ես կամ քո մասին հոգում են։ որը դու գիտես որ այդպէս չէ։