ասում են, իբր մարդիկ բթանալու են, զի աբ։
ես չեմ կարծում։
մարդկանց պէտք չի կրօն որ ունենան բարոյակայութիւն։
եւ մարդկանց պէտք չի խելք կամ հմտութիւններ լոկ պրակտիկ պատճառներով։
ու եթէ պրակտիկ պատճառները հանես՝ հմտութիւն ունենալու ցանկութիւնը չի վերանայ։
որովհետեւ, արդե՞օք պրակտիկ ա ունենալ նկարչի, կամ բանաստեղծի, կամ գրողի, կամ, կաւագործի, կամ համացանցային մատեանում գրողի, կամ թէկուզ ճարտարագէտի հմտութիւն։
շատ բան պայմանաւորուած ա լոկ մարդու ցանկութեամբ, իսկ երբեմն՝ մշակութային շերտով։
էն ինչ նախկինում պէտք էր զի կեանքի ու մահի հարց ա՝ էսօր պէտք ա հաւէսի համար։
ու ես չեմ կարծում որ աբ֊ն վտանգաւոր ա էդ առումով։
մարդիկ չեն բթանայ։
այլ հարց ա, որ մարդիկ ունենում են այլ մարդկանց հետեւելու եւ ճնշելու աննախադէպ հնարաւորութիւններ։ առաջ չունէին հազար աչք, ու հազար ոստիկան, որ հետեւեն մի հոգու։
հիմա՝ կարող են ունենալ։
ու դա ա իրական վտանգը։ եւ էստեղ հարցը հանրութիւնն ա եւ քաղաքական համակարգը։
եթէ կայ բաւական ապակենտրոնացում, եւ տեղերում որոշումներ ընդունելու հնարաւորութիւն, եթէ կայ հանրութեան մէջ բաւական ազատութեան հանդէպ յարգանք, ապա կը քուէարկեն էնպէս, որ էդպէս չանի, գոնէ պետութիւնը, կամ սահմանուի՝ զսպի թէ ոնց կարող ա բիզնէսը ճնշել մարդուն։
եթէ պետութիւնում ժողովրդավարութիւն չկայ՝ դէ լաւ չի։ լաւ բան մի սպասիր։
ու տէնց։
#ժողովրդավարութիւն #աբ #ազատութիւն #ապագայ