մի քանի օր սէնց զրոյց ա եղել, ասել ա, թէ էս մարդը գնում ա, վատանում եմ, ի՞նչ եմ անելու, ես էլ ասի՝ վենդոր լոք մի եղիր մի մարդու, ու նաեւ ընտրի նէնց մարդկանց, ով չեն գնալու, նոր կպի։ ասաւ՝ դէ մարդ ես, կպնում ես։ հա, մարդ ես, կպնելու յատկութիւն ունես։ աւելին՝ գուցէ նէնց մարդ ես, ով լիքը տարբեր մարդկանց մէջ կարողանում ա լաւ բաներ տեսնել, ու դրանից էլ աւելի հեշտ ա կպնել։ [Կարդալ աւելին]

ինձ ահաւոր կարեւոր յատկութիւն ա թւում, երբ մարդը մարդուն յարգանքով ա վերաբերւում, ու կամեցող ա, կամ առնուազն սրիկայ չի էն մարդկանց հանդէպ, ով իր ընկերը չեն։ ես չեմ հաւատում, որ կարելի ա մէկի֊երկուսի հանդէպ լինել լաւը, մնացածի համար լինել սրիկայ։ էդ ուրեմն դու լաւը չես, դու՝ երբ սրանցից շահ չունենաս, իրենց կոկորդն էլ ես կտրելու։ հա պարզ ա, ընկերն ուրիշ ա, պարզ ա, միշտ դիսկրիմինացնում ենք։ բայց եթէ ընկերդ անկապ մարդկանց հանդէպ ահաւոր անարդար ա, ապա նա մի օր քո հանդէպ էլ ա անարդար լինելու։ [Կարդալ աւելին]