ինչ֊որ «մալչիշեսկի» բան եմ տեսնում իմ ու վօկի մասին։

ի դէպ երբեմն անտանելի բարդ է լինում, ու ոնց որ իրօք վիշապի հետ պայքարէս։

սա ոնց որ ասպետական «քուեսթ» լինի, ինչ֊որ վեհ թուացող նպատակի համար, ասենք գրաալի, կամ արդարութեան։

օրինակ, կարծում եմ, որ օբերոնը չգնահատուած է։

Cannot access memory at address 0x0