ասք մետրոյական խրոնիկաների մասին

Ուրեմն կանգնած եմ ես մետրոյում, սյունին մեջքով հենված, բան եմ կարդում։ Ականջակալներիս լարը իջնում է կասծյումշլվարի պիջակիս գրպանի մեջ։

Աչքի ծայրով նկատում եմ, որ ձախից նույն սյունին է հենվում ինչ որ սեւազգեստ։

Քանի որ իմ սարքեը ինձ շատ թանկ են, ինչպես, ասենք հիշողությունը, զգոն եմ։

Երբ շարժում եմ նկատում այդ կողմից, գլուխս թեքում եմ, տեսնեմ հարեւանիս ձեռքը ուղղված է գրպանիս մոտ։ Հայացքս նկատեց, ձեռքը իջեցրեց դրեց գրպանի մեջ։

Այնպես որ զգոն եղեք հասարակական տրանսպորտում։ Այնտեղ ձեզ կարող են կողոպտել։

Իսկ այսօր վագոնում վարդագույն շորիկով երեխա էր հայրիկի ծնկներին նստած։ Դիմացի տղան էլ գրպանից կոնֆետ հանեց, առաջարկեց երեխային։

Այդ աղջնակը կարծես բնավ չէր ուզում ոչ մի կոնֆետկա։

Հայրը պնդեց մի քանի անգամ՝ «վերցրու, վերցրու», երեւի անծանոթին չնեղացնելու համար։

Երեխան վերցրեց ու չգիտեր ինչ անի էդ անտեր կոնֆետկի հետ։

Ես էլ մտածեցի, մարդիկ հատուկ ե՞ն գրպաններում կոնֆետներ պահում որ հանդիպած երեխաներին տան՞։ Թե ո՞նց։

ու տենց