կինո մոսկուայում խոստովանում են։
կինո մոսկուայում խոստովանում են։
ու ռասիստները նաեւ դեբիլ են, քանի որ չեն ջոկում որ ռասաներ չկան, բոլորս մարդ ենք։ իսկ կան էթնոսներ՝ մարդիկ ով կիսում են ընդհանուր կեցութիւն։
ես գիտէ՞ք ինչով եմ տարբերւում էդ հոմոֆոբ, սեքսիստ, ռասիստ դասական գրողներից։ բացի այդ ցանկից նրանով, որ ճիշտ եմ կարողանում գրել։ #հայերէն
ես գտել եմ փաստարկ, ինչի մարդն աւելի լաւ ա իր սիրած գործով զբաղուի, քան փողի համար այլ գործով՝ եթէ գործը չես սիրում, պիտի ստիպես քեզ աշխատել քո վրայ, որ այդ գործի մէջ լաւը լինես, իսկ ստիպելով շատ բարդ ա, ու մէկ ա մրցունակ մասնագէտ չես լինի, ու լիքը մարդու նեարդերին ազդելու ես։
Գրական արեւմտահայերէնում չորս դերանուններով (որոնք ունեն ժխտական իմաստ՝ ոչինչ, ոչ ոք, ոչ մէկը, ոչ մի) կազմուած նախադասութիւնները չեն ունենում ժխտական կառուցուածք, նրանց հետ կապուած բայաձեւը չի ստանում ժխտական չ մասնիկը, եւ հետեւաբար չի ստացւում կրկնակի ժխտում, ինչպէս արեւելահայերէնում է։ Օրինակ՝ Մինչեւ այսօր ոչ ոք կրցած է հասնիլ անոր աշխարհաբարի գեղեցկութեան։ Ուրեմն ոչ ոք, ոչ մէկ բան կամ ոչ մէկ աշխատանք քննադատութենէ դուրս կը մնայ։
