բայց գիտէք ինչ հեքիաթային ա, երբ ինչ֊որ մէկը երկու գործի արագութիւնն ու բիթերը բռնացնում ա, մի ականջով էն ալիքը, մի ականջով հրապարակայինը լսելով, ու նենց աննկատ էն երկրորդը մտնում ա, երկուսը ներծծւում են, որ չես էլ զգում, ու տենց եթէ պարող կայ, չի էլ կանգնում, ու արի ու տես այլ գործ ա հնչում։ ու սա այն ամենօրեայ հրաշքներից ա որ չենք նկատում։ #հեքիաթ #սեթ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)