մի հատ տղայի աշխատանքի վայրից շտապ պէտք էր ինչ֊որ տեղ հասնել, տարայ, նա էլ հարցնում էր, բա դու ո՞ւր ես գնում, որ ինձ շատ անյարմարութիւն չպատճառի, ու հարցնում էր այսպէս՝ «դուք որտե՞ղ», նկատի ունենալով իմ ընտանիքը։ ասացի՝ այնտեղ, յետոյ լռեցի, մտածեցի չասեմ որ մենակ եմ ապրում։ մտածեցի՝ չասեմ, որ չնեղուի, չնախանձի։ իսկ յետոյ մտածեցի՝ չէ ինչո՞ւ, թող նեղուի, թող հասկանայ, որ նա էլ է ուզում, եթէ ուզում է։ իսկ եթէ չի ուզում առաւել եւս խնդիր չկայ։

ու ասացի։

#զրոյց

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)