ասք ձիետային նստացնելու մասին

փաստորեն, թիմը թույլատրեց c++ կիրառությունը gcc կոդի մեջ։

Սակայն,

For example, I think it goes without question that at this point we are
limiting ourselves to C++98 (plus “long long” so that we have a 64-bit
integer type); C++0x features should not be used. Using multiple
inheritance, templates (other than when using the C++ standard library,
e.g. std::list), or exceptions also seems overly aggressive to me.
We should use features that are relatively easy for C programmers to
understand and relatively hard for new C++ programmers to misuse. (For
example, I think constructors and destructors are pretty easy and hard
to misuse.)

Because C++ is a big language, I think we should try to enumerate what
is OK, rather than what is not OK. But, at the same time, I don’t think
we should try to get overly legalistic about exactly what is in and what
is out. We need information guidelines, not an ISO standard.

որոշված է կիրառել որոշակի անորոշ (դեռ) լեզվի ենթաբազմություն։

Հարց է առաջանում՝ ո՞վ է հետևելու որ կոդը գայդլայններին համապատասխանի։

Ամենալավ լուծումը՝ ավտոմոտացումն է։ Եթե ավտոմատացնել, ապա դա նույնն է ինչ

սահմանել մի ենթաբազմություն ու իրա անունը դնել ասենք c++– կամ –c++, ++c–

կամ +-c-+

Ու էդպիսի ստանդարտ անել դրանով իսկ լուծելով չաղության հարցը։

C-ի դեպքում՝ SafeC-ն նմանատիպ օրինակն է։

Ադաի դեպքում դա արվել է SPARK լեզվի միջոցով։

Այսպիսով, լեզուն ֆսյո-տակի մի տեսակ ակնկարկում ա որ նիհարել ա ուզում։

_ու տենց _