կարելի ա չափել հանրութեան զարգացուածութիւնը (ոչ հնա֊ն) ըստ նման բաների՝ քանի ռադիօ սիրող կայ, օրինակ։
զի ռադիօ սիրող լինելը պրակտիկ չի՝ ոչ մի բան չի ստիպում՝ կան բջջային աշխարակներ։
նախ պէտք ա լինի էսքան կիրթ մարդ, որ կարող ա օրինակ ռադիո ակումբի քննութիւնը յանձնել (գիտելիքն ունի), նրանցից նա ով կը հետաքրքրուի նման ոչ պրակտիկ բանով, յետոյ փող ունենալ եւ չափսոսայ սեթափի համապր, ու վերջապէս մի հատ էլ ուզի իսկապէս զբաղուել։
ու ես չգիտեմ որն ա սկզբից՝ ոչ պրակտիկ իմացողը, թէ հանրութեան հարստութիւնը, բայց դրանք կոռելեացիա են լինում։
ու ինձ թւում ա, որ ոչ պրակտիկ իմացողն աւելի կարեւոր ա։