ես առաջ մտածում էի որ այ էսա արագ արագ կանեմ ու շուտով պատրաստ կը լինի։

հիմա գիտեմ որ էսա անեմ չի, քիչ անց կը սկսեմ հասկանալ ինչն ինչոց ա, յետոյ մի քիչ աւելի լաւ, յետոյ մօտաւորապէս, ու տէնց ուզածի մի փոքր կտորի աւարտը տեսանելի կը լինի, ու յետոյ տէնց շարունակ։

ու դա բնաւ վատ չի ու թեւաթափ անող չի։ զի հիմա գիտեմ որ տէնց բան չեմ ուզի որ չկարողանամ անել, հասկանալ, պարզապէս էդ երկար ա տեւելու։ բայց դէ էդ օկ ա, ո՞ւր կայ շտապելու։ #աշխատանք #փորձ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)