«ին թրիթմենթ» սերիալի մի էպիզոդում հոգեբանի այցելուն պատմում է, թէ ինչպէս երբ շփոթուած էր, քշեց֊քշեց, ու գտաւ իրեն ծնողների տան մօտ։ ընկերս էլ անհասկանալի վիճակներում, նկատել եմ, նոյնն ա անում։ իսկ ես տենց պահերին ոչ իրենց եմ տեսնում, ոչ ընկերներ ունեմ։ ու իրենք չեն վատը, ու ես չեմ վատը որ ընկեր չունեմ։ երկար ա բացատրել, գուցէ մի օր։

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)