ասք վատ վարորդների եւ ագրեսիայի մասին

փաստօրէն, այն, որ նա ասենք վատ է քշում, իմ ճանապարհին ինձ տեղ չի տալիս, կամ փողոցի մէջ տեղը կանգնած է իր հաւէսին, դա էլ է ագրեսիւ վարքագիծ։

նա ուտում է, գողանում է իմ ռեսուրենսրը՝ ժամանակն ու տարածքը, որը, վարորդական իրաւունք ստանալիս, մենք համաձայնուել ենք, որ երբեմն իմն է, իսկ երբեմն՝ իրենը։

ու նա կը խցկուի, քանի որ, հո չե՞մ խփի, կʼարգելակեմ։

ինչո՞ւ չեմ խփի, քանի որ ես էլ եմ տուժելու չէ՞։ իսկ ի՞նչ կարեւոր է, յետոյ նյուրենբերգը, կամ հաագան՝ ապպան կը որոշի որ նա էր մեղաւորը։

ես կʼուշանամ, ճիշտ է նա էլ կʼուշանայ, բայց ես էլ։ ու իմ ռեսուրսը՝ ժամանակը էլ աւելի կը պակասի։

եթէ պետութեան վրայ պրոեկտենք՝ պետութիւնը հետ է մնալու, քանի որ նա ուշացաւ, իսկ միւսներն առաջ անցան այդ ընթացքում, եւ կարող են այնքան առաջ անցնել, որ երբեք էլ չʼհասնես։

այդ պատճառով, ե՛ւ պետութիւնը, ինչպէս եւ վարորդը եթէ մեծ խնդիր չի ստեղծում ուրիշի լկտիութիւնից, հանդուրժում է, որ էլ աւելի հետ չʼընկնի, մի կողմից, կարողանում է առաջ գնալ, քիչը կորցնելով։ միւս կողմից, լկտիները հակում ունեն լկտիանալու, երբ ձեռքերին հարուած չեն ստանում։

հ․ գ․ ինչ վերաբերում է ինձ, ես առհասարակ չեմ զգում, որ այն, որ ինձ համար հիմա բարդ իրաւիճակ է ճանապարհին, նրանից է, որ այնինչը սրիկայ է։ ես այդ րոպէին միայն մտածում եմ, ինչպէս անել, որ վատ չʼլինի, ոչ թէ այն մասին, թէ ով է մեղաւոր։ դա ես արդեն ուշ եմ հասկանում, վերլուծելով անցածը։

ու տենց

Լյուդմիլա Ուլիցկայա՝ Երկիրս հիւանդ է տգիտութեամբ, ազգայնամոլութեամբ եւ կայսերական ցնորամտութեամբ։

Քաղաքակրթութիւնը փակուղում է։ Գիտութեանը, լուսաւորութեանը, ճանաչողութեանը, արուեստին չի յաջողուել սանձահարել մարդուն յատուկ ագրեսիան։ Առաջ թւում էր, որ մշակոյթը ունակ է յաղթահարել ինքնաոչնչացման այդ միտումը, բայց, վախենում եմ, մարդկութեանը այլեւս գրեթէ ժամանակ չի մնացել։

ռուսերէն՝ http://www.newsru.com/cinema/18aug2014/ulitskaya.html

գերմաներէն՝ https://magazin.spiegel.de/digital/index_SP.html#SP/2014/34/128743771

#ռուսերէն #ռուսաստան #ագրեսիա #քաղաքակրթութիւն #մշակոյթ #արուեստ

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)