ասում ա՝

— նա երբ մեզ դաս էր տալիս, արդէն բարձրաստիճան պաշտօնեայ էր, բայց բաւական լաւ տպաւորութիւն էր թողնում, կիրթ էր, հանգիստ, խելացի։ երբ կուրսը աւարտեցինք, վերջին դասին ասաց՝ դէ երեխէք ջան, փոքր քաղաք ա, մի քաղաքում ենք ապրում, էլի կը տեսնուենք, թէկուզ փողոցում, կիմանանք ով ինչպէս ա։ անցան տարիներ, եղաւ մարտի մէկ, դրանից քիչ անց իրեն հանդիպեցի փողոցում։ դէմքը թեքեց, չբարեւեց։ երեւի ամաչում էր։ #զրոյց #մարտի_մէկ #2008 #պատմութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ասում է՝ ես բոլոտնու գործերով զբաղուելիս իմացել եմ ովքեր են օմոնում աշխատում՝ երբեք մոսկուայից չեն, սովորաբար գաղութների (զոնաների) կողմերից, ուրիշ կեանք չեն տեսել, քան խիստ սուբորդինացիա, ապրում են զօրանոցներում, ու այս մոլորակից չեն։

նկատի ունի՝ կեցութիւնը չեն կիսում, այլ աշխարհ է իրենց մօտ։ ու նաեւ աւելացրեց, որ ատելութեամբ են լցուած ու առանձնապէս հաճոյքներ կեանքում չունեն, բռնութիւնը չհաշուած։

իսկ ես մտածում եմ՝ մարտի մէկն էլ (ու պասկեւիչեանի ֆիլմն որ լուսաբանեց հետազօտական աշխատանքը) ցոյց տուեց, որ մերոնք են, ասենք մասիւում ապրող տղամարդ է այդ չերյոմուխա֊ով կրակողը, իր կինն էլ բակի խանութից առեւտուր է անում երեւի, ու երթուղային նստում, այսինքն մեր կեցութիւնը կիսում են։

#մոսկուա #երեւան #օմոն #ոստիկանութիւն #կեցութիւն #մարտի_մէկ #ազատութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)