ասք ն9-ի մասին

այստեղ խոսում են այն մասին որտեղ քննարկել միգո հարմաթանին վերաբերվող հարցերը, մաեմո․օրգ-ում, միգո․քոմ-ում թե նոկիայի կայքում։

նշվեց նայեւ, որ բացառված չէ այնպիսի համակարգի ստեղծումը, որը թույլ կտա առփիէմ փաթեթները տեղակայել դեբիան համակարգում, հարմաթանի վրա։

այնպես որ ն9-ը ամենայն հավանականությամբ մաեմո 6  ինքը միգո հարմաթան է լինելու։

չի պարունակում միգո քոր օս, հիմնաված է դեբիանի վրա, աշխատում է դեբ-երով։ Սակայն միգո համատեղելի է, ափին պահում են։  Հավանաբար ափի ասելով ի նկատի ունեն Քյութ։ Մինչդեռ երբ ինթելը նոկիայից ձեռ քաշեց, միգո-ում որոշ ենթահամակարգեր փոխարինվեցին այլընտրանքային լուծումներով՝ բութեո սինք-ը ինթելի միգոյում փոխարինվել է էվոլյուշն սինք-ով, թրեքերը փոխարինվել է Քյութ մոբիլիթի ափի-ով, ու ապագայում օգտագործելու է Էվոլյուշն Դեյթա սերվեր։

Ամեն դեպքում, ի նկատի ունենալով որ ընթացիկ Միգո նախագծումն ու զարգացումը խելախոսների համար տեստավորվում է ն900-ի վրա ապա հավանաբար այս սարքը նաեւ կոգտագործվի միգո աշխատացնելու համար։ Այնպես որ իմաստալից է այդ երկաթը ձեռք բերելը նախագծմանը մասնակցելու կամ փորձարկումներ անելու համար։

այստեղից
ու տենց

ասք խորհուրդներ տալու մասին

երբ չեն հարցնում, վախենում եմ մարդկանց խորհուրդ տալ։
չեմ ուզում ասել՝ այ ինչ հավես կլիներ եթե սենց անեիր։ որովհետեւ կարող է ինձ լսել, անել։ իսկ որ անի, ուրիշ մարդիկ կմտածեն այո, ինչ հավես մարդ ա, որ տենց բան ա արել։ ու կսխալվեն ու կլոմկվեն հետո։
ու կստացվի որ ես աջակցում եմ մարդկանց լոմկվելուն։
այնպես որ խուսափում եմ անկապ տեղը խորհուրդներ տալուց։
ու տենց

ասք օպերային հեքիաթների մասին

որ տեսա բեմ են կառուցում այնքան համոզված էի որ հաստատ հետաքրքիր բան չի լինի, ու ինչ-որ էմմիներ/հայկոներ/ու այլ էակներ կլինեն։


Հետո այս հոլովակը տեսա ու փոշմանեցի որ ներկա չէի բեմադրությանը։ Հեքիաթային էր ու երեւի շատ տպավորիչ։

ու տենց

ասք զրկանքներ տանելու մասին

այսօր մտածեցի, ինչ-որ չի եղել մեր իշխանությունները այդ իշխանության համար պայքարած լինեն այնպես ինչպես անում է ընդդիմությունը։
չէ, հիշում եմ մի հանրապետականների հավաք, որտեղ սաղին գործի տեղերից ստիպել էին գալ, ու հետեւում էին որ չթռնեն։ ու մեկա թռնում էին իրանից։
շատ սովետական էր նայվում ու կեղծ։
չէ, ես ասում եմ իսկական կինոյի պես, լավ կազմակերպել իրական իլյուզիա, ու ասենք պետք է իրենց ապագա պատգամավորներին ու նախագահ/վարչապետներին սկզբից ձեւի համար քաղբանտարկյալ դարձնել։
մի քիչ էլ ճնշել այդ բանտերում, ծեծել, էլի ձեւական, տպել թերթերում իրենց կապտուկներով լուսանկարներ, ու թող իրենք նամակներ ուղարկեն այդ բանտերից այն մասին, ինչպես իրենց չեն թողնում նամակ ուղարկել։ որովհետեւ միեւնույն է խելքները չի հասնի հավես ու գրագետ բան գրել։

ու հետո որ իրանք ձեւական ընտրվեն, իհարկե կեղծ ընտրություններով, բայց մենք արդեն կիմանանք, որ այդ մարդիկ իրենց հասանելիք բոլոր զրկանքները տարել են, գոնե ձեւական կերպ, բայց տարել են, հարգում են մեր հասարակության արժեքները, ու այսպիսով մի տեսակ պայքարել են իրենց լիազորությունների համար։

ու տենց

ասք ուրիշի տղա/աղջիկ կապելու մասին

Ակնհայտ բաներ եմ գրելու, բայց ակնհայտ ա որ պետք ա գրել։

Ինչու՞ օպտիմալ չէ արդեն հարաբերությունների մեջ եղած տղա/աղջիկ կապելը՞։

Ակնհայտ է, որ նա արդեն հարաբերությունների մեջ է,ու նրան պետք չեն այլ հարաբերություններ։ (խոսքը գնում է 21րդ դարի սկզբի մշակույթի մարդկանց մասին, երբ ասելով հարաբերություն ի նկատի ունենք մոնոգամ հարաբերություն)

Իսկ եթե պետք է՞։ Պատահում է լսում եմ «նա իր հետ երջանիկ չէ» կամ «նա իմ հետ ավելի երջանիկ կլիներ» արտահայտությունները։
Թողեք նա ինքը իր մասին մտածի։ Թե վատ լիներ, չէր անի այն ինչից իրեն վատ է։ Իսկ թե անում է այն ինչից իրեն վատ է լինում, ապա կամ ինքն իրեն չի հարգում, կամ սադո-մազո է խաղում, կամ էլի լիքը պատճառներ կարող է լինեն։
Ամեն դեպքում նրան կապելը օպտիմալ չէ, նույնիսկ եթե ստացվի։

ու տենց

ասք դավերի մասին

Գտել եմ հրաշալի հոդված։ Երկար, սակայն հետաքրքիր։
Դավեր, խարդավանքներ, հետազոտություններ։ Ինչպես էր ստեղծվում Սիմբիանը ու Վինդովս ՑԵ-ն։

The new machine received much praise; it was far superior to the Windows devices shown at Comdex. It required learning a new system, but at one level retained source compatibility with the BASIC-like language interpretor that thousands of programmers used to create programs for its predecessor — so it hit the ground running.

The sophistication and superiority of Epoc, compared to Windows CE, were evident to the pundits, who threw laurels at Psion’s new machine. Psion users were used to a month on two AA batteries – and the Series 5 very nearly matched that. But it had striven to match the flexibility of paper (Psion had viewed Filofax users as their traditional competition) with a 32bit world. Pictures could be embedded in a diary entry, for example.

“He said, ‘We have a ticket to Microsoft. That’s our future’.”

Potter explained that Psion couldn’t compete with Microsoft’s vast resources. Psion would license Windows CE, and Psion Computer would compete on its hardware excellence.

There was disbelief around the table.

Psion’s superior computers owed much to the deep integration of hardware with its own purpose-built operating system and frameworks. When Psion’s engineers tested Windows CE on the same hardware as Psion’s own Epoc, they found the Microsoft software was four times as power hungry.

“There’s no way our engineers are going to go to Windows,” piped up one attendee.

On a brilliantly sunny June day in London, 130 Psion Software staff arrived at work and found they had a new employer, with an unfamiliar name. Most had been completely unaware of the development.

The day before, they had been working at a tiny company, trying to crack into new markets dominated by giants. Now they learned that the mobile industry’s giants had entrusted their futures to them. And Epoc, the operating system that had been put on life support three months earlier, now looked to have a boundless future. They were now at the centre of the fastest growing, wealthiest sector of the technology industry.

It was the start of an intoxicating time. Two years later, Symbian would reach a valuation of £11bn, by some estimates, and be cited as the most important technology company on the planet. It seemed to be a new kind of business, and a validation of the European model of competition based on co-operation at deep technical levels, the model that had created the GSM mobile success story.

Symbian owned the future. Or so it seemed.

Մաս առաջին
Մաս երկրորդ

ու տենց

ասք վերականգնվող ռեսուրսների մասին

Այսօր գրառում աչքովս ընկավ այն մասին, ինչպես են մարդիկ ուրիշի հաջողություններով պայմանավորում, բացատրում, արդարացնում սեփական անկարողությունը։
Պարզ է, որ անբանական «պաշտպանվելու» ձեւ է։
Սակայն հիշեցի մի արտահայտության մասին, որը մոտավորապես այսպես է հնչում՝ «արեւի տակ բոլորին տեղ կա»։
Վերջերս մի տղայի հետ էինք վիճաբանում, ասաց բարիքը թխվածքի պես է, եթե մեկի մոտ շատ է, ապա մյուսի մոտ՝ ավելի քիչ։ Ասում եմ չէ էլի, էն մեքենայի պատմությունը պատմեցի — ես ունեմ անսարք մեքենա, եթե սարքեմ, ապա ես կունենամ մեկ աշխատող մեքենա շատ, եւ աշխարհում կլինի մեկ աշխատող մեքենա շատ։
Այնպես որ կոնստանտ չէ այլ փոփոխական բարիքը։
Ու բարիք վաստակելու միջողը պարզ է՝ անել այն ինչ այլ մարդկանց պետք է։

Առարկեց, ասելով — բայց քեզ էներգիա է պետք մեքենան սարքելու համար, կամ որեւէ գործ անելու համար։ Իսկ դրա համար պետք է հաց, ձու, միս ուտել։ Իսկ դա վերջացող ռեսուրս է։
Ու այստեղ մենք հասանք արեւին։ Սնունդը․ հացը, ձուն ու միսը, այն ամենը ինչ մենք ուտում ենք ու վառում վերականգնվող ռեսուրս է։ Ինչպես ասենք սպիրտը, որը Բրազիլիայում ստանում են բույսեր մեծացնելով, ի տարբերություն նաֆթի։
Հավերին եւ կովերին կերակրում ենք ֆոթոսինթեզով սնվող բույսերով։
Այնպես որ ի վերջո մենք բոլորս այս կամ այլ ձեւով ստանում ենք էներգիան արեւից, որը իհարկէ վերջացող ռեսուրս է բայց մեզ հաստատ հերիք է անելու։

ու տենց

ասք կրունկների եւ գրգռաճեղքերի մասին

Սովորաբար ես անջատում եմ շրջակա միջավայրում հնչող երաժշտությունը։
Սակայն այսօր փողոցներով զբոսնելիս չէր հաջողվում անջատել կրունկների կտկտոցը։ Ձախից, աջից, ամենուր։
Տեսնես տենց հասարակություն կա՞ մի քաղաքում այս կլորակի վրա, որտեղ կարելի է հանգիստ զբոսնել, առանց կրունկների կտկտոցի։

Ես երբ երիտասարդ էի եւ անպատկառ արդեն գրել եմ որ չեմ տեսնում կրունկների վրա հենված աղջիկներին, չեմ ընկալում։ Հիմա արդեն հասկանում եմ ինչու։
Որովհետեւ թե աչքերը բարձրացնենք կրունկներից, ապա բնութագրող կլինի տեսնել որեւէ անհարմար, սակայն «գայթակղել» նպատակ ունեցող զգեստ։
Կարծես այդպիսի բառ նույնիսկ կա, գրգռաճեղք։
Այդ ամբողջ հագուկապը նպատակ ունի գայթակղել, գրգռել, ու գրավել։
Բայց ես չեմ ուզում ինձ գրավեն։
Ես, այսպես ասած, ազատագրված մարդ եմ։

Ու առաջին պատճառն ինչու ես չեմ «գայթակղվում» այն է, որ ես հասկանում եմ որ դա անկեղծ չէ արված․ կրունկների վրա քայլելը հարմար չէ, գրավիչ հագուստն ու մեյքափը անտեղի ժամանակի ծախս են պահանջում ու ընդհանուր առմամբ դիզայնի սխալ են։ Ամենը գրավելու համար է արված։
Կամ աչքերի մեջ փոշի լցնելու։
Այսինքն այդ մարդն ոնց որ ասի, ես այդպիսին չեմ ինչպիսին կամ, ես «ավելի լավն եմ», ու ուզում եմ քեզ խաբել, ուզում եմ քեզ դուր գալ։ Դուր գալ ոչ այնպիսին ինչպիսին կամ։ Այդքան ակնհայտ ասի, որ չես ուզում դրանից հետո «մանիպուլյացիայի ենթարկվել» ու գայթակղվել բնավ։

Երկրորդ պատճառն այն է որ ես նույնիսկ խղճում այդպիսի աղջիկներին։ Մտածում եմ, ինչ բնական գեղեցկություն ունի, ու թաքնվել ա այդ շրթներկի, ականջներից կախված զինամթերքի ու դիմափոշու հետեւը։
Արդյո՞ք այդ չափ ինքն իրեն չի սիրում, ինքն իրեն չի գնահատում որ փոխում է գեղեցիկը «գայթակղիչի» հետ, փոխում է անկեղծությունը ստելու հետ։
Արդեն մի անգամ գրել եմ, գեղեցիկ լինում են, գլամուր դառնում են։
Դա երեւում է։
Այնպես որ այո, ես երբ տեսնում եմ կրունկներով աղջիկ, դա ինձ շատ բան է ասում։
Գրքի կազմով լինում է դատել պարունակության մասին։
Ու այնքան նման չէ իմ աշխարհի աղջկան այդ աղջիկը, որ ես իրեն ոչ միայն որպես աղջիկ, այլ որպես իմ տեսակի էակ, որպես մարդ դժվարությամբ եմ ընկալում։
Չէ, ես չեմ մտածում որ իրենից լավն եմ։ Ես չեմ մտածում որ իմ բակի շնից լավն եմ, ուր մնաց այլ մարդանման էակից։ Պարզապես դա զարմանալի չէ, որ «գրավելը» չի «գրավում»։ Բայց շանը ավելի շատ եմ հարգում, որովհետեւ նա կարողանում է ինքը իր խելքով գոյատեւել այս դաժան քաղաքում։ Չէ, չեմ խղճում որ տուն տանեմ։ Թե մի օր որեւէ շուն իմ տուն հրավիրեմ, ապա ոչ այն պատճառով որ նա առանց ինձ չի գոյատեւի եւ ես փրկիչ եմ, այլ այն պատճառով, որ ինձ հավասար էակ եմ տեսնում, ում հարգում եմ։
Մարդիկ ով իրենք իրենց սիրում են, սիրված են լինում։
Մարդիկ ով իրենք իրենց չեն սիրում, սիրված չեն լինում։
Գլամուրը դիզայնի սխալ է, հենարան է կառույցի որը ինքն իրենով չի կարող կանգնել։ Իսկ թե կանգնում է, ապա ավելի տխուր է տեսնել գեղեցիկ, սակայն այդ գեղեցկությունը փչացնող, անինքնավստահ, քսմսված «ծտերին»։
Ես էլ հոգեւոր գեղեցկության մասին չգրեմ։ Որը մարդուն, կամ նույնիսկ շանը այնքան է պայծառ դարձնում ու առանձնացնող շրջակա միջավայրից, ոնց որ բաց դիաֆրագմայով նկարված լինեն։
այնպես որ աղջիկները չունեն (խելք) ինչպես ասում էր փիլիսոփա Մհերը։

ու տենց

ասք դաշնակների մասին

դաշնակներին ղեկից հնարավորին չափ հեռու է պետք պահել։
չեմ ասում կոռումպացված են, չեմ ասում կեղծ են, բան չեմ ասում։

պարզապես այսօրվա համերգը «երկիր մեդիայի» կասկադում լրիվ բնութագրող էր։
ասում էին «ավանդական» երաժշտություն էր։
բնավ ոչ «ժողովրդական»։

այդպես էլ իրենք, հոգում են ավանդույթների, ոչ թե ժողովրդի մասին։
այդպես էլ իրենք, «ավանդական» կուսակցություն են, ոչ «ժողովրդական»։

Ու հնչում էր ոչ որպես ժողովրդական, այլ մի մասը հիշեցնում էր քրդական ազգային-ազատագրական հեռուստաալիքները, իսկ մյուսը՝ հարսանիքների երաժշտություն։

եթե դաշնակները այսպես են ընկալում հայ ինքնությունը, ապա թող գնան գցվեն ավանդական ձեւով Անուշի ու Կ-ի օրինակին հետեւլով։

ու տենց

ասք խնձորային հավատքի մասին

The neuroscientists ran a magnetic resonance imaging (MRI) test on an Apple fanatic and discovered that images of the technology company’s gadgets lit up the same parts of the brain as images of a deity do for religious people, the report says.

այստեղից

ու տենց

ասք սեփական արտադրության մասին

For a moment let’s agree with Kevorkian’s logic—that a national cause of such nature needs internationally recognized names to propel political gains. Fine. The extension of this, then, is that Armenia should commission Orhan Pamuk to write “The Armenian Novel,” sponsor Arvo Part to compose “The Armenian Symphony,” appoint Nanni Moretti as head of the Armenian National Cinema Center, or have Mohammad Khatemi as Armenia’s minister of culture. We are not talking about an industrial, scientific, or financial venture, or a professional football team. Film is art, culture, national identity, history. One would think that the head of a national cinema would understand this. On top of it all, imagine the “national embarrassment” if and when Spielberg declines the project.

այստեղից
ես միշտ մտածել եմ որ մարզիկներին առնելը չիթինգ ա։
քոնը չեն, քո դպրոցի արտահայտումը չէ։
այն, որ Ահարոնյանը ապրելով Գերմանիայում խաղում է Հայաստանի թիմում, բավականին բնական է հնչում, որովհետեւ նա ստեղի դպրոց է անցել։
Լավ մարդիկ անկապ չեն ստացվում, իրանց ստացվելու համար պետք է հարմար միջավայր։ Լրիվ մանրեների պես։ Այո։
Ու սուղ ռեսուրսները պետք է օգտագործել լավ մարդիկ ստանալու միջավայրի վրա, որովհետեւ արտագաղթը միշտ էլ լինելու է, իսկ երբ լավ մարդիկ քիչ են, այն շատ ավելի վտանգավոր է, քան երբ մենք նրանց կարողանում ենք «արտադրել» արդյունաբերական մասշտաբներում։
Արդյունաբերական — այսինքն պետք է նվազեցնել հում նյութերի մուտքի հարկերը(բերել լիքը լավ դասախոս, ու ձեռք բերել ուսումնական տեխնիկա), ու փոխարենը ուղեղներ, ֆութբոլիստներ ներկրելու, արտադրել նրանց մեր մոտ։ Ու այդ արտադրանքը աութսորս չանել «Լույս»-ի պես, աութսորսը նշանակում է ստորագրվել որ մենք դա անել չենք կարող։
ու տենց

մեկնաբանե՜ք

ասք խմբեր ազատագրելու մասին

մտածում եմ, լավ կլիներ նենց սոֆթ լիներ, որը կվերցներ ֆբ-ի խմբերի պարունակությունը, ու կհայլապատկերեր ինտերնետում։
Ընդ որում դրանից հետո կարելի լինի ֆբ-ի էջը փակել, եւ շարունակել միմիայն համացանցում, կամ պահել երկու տարբերակն էլ, ու ապա նոր մեկնաբանությունները, որոնք կարվեն համացանցում՝ կպատճենվեն ֆեյսբուքում։
Կարելի է եւ ֆբ-ի քրեդենշլներով մեկնաբանել։
Երեւի, դրա համար պետք է խմբի բոլոր անդամներից ուղարկել հարցում, որ թույլ տան իրենց մեկնաբանությունները տանել փակ ֆբ ակումբից — բաց տեղ՝ համացանց։

ու տենց

ասք Օսամայի մասին

Մայքլ Մուրի ամբողջ տեքստը խնդրում է որ այն մեջբերումների տանեն։

I want to point out that Barack Obama took two years to do what Bush couldn’t do in over seven. That’s the difference between STUPID in charge and SMART in charge. STUPID pursues two reckless wars, lets OBL escape from Tora Bora, keeps looking for him in caves and invades the wrong country. He bankrupts us to the tune of $1.2 trillion for the Iraq War (it will eventually actually be over $3 trillion), and worse, he cost us the lives of almost 5,000 of our troops, not to mention hundreds of thousands of civilian deaths in Iraq and Afghanistan – and, after all that, he STILL couldn’t bring the perp to justice. In fact, in 2005, Bush closed down the CIA station that was devoted to looking for bin Laden! What does SMART do? He sends in a small elite strike force, no troops are killed, and the perpetrator is stopped for good.

I witnessed a frat boy-style party going on, complete with the shaking and spraying of champagne bottles over the crowd. I can completely understand people wanting to celebrate – like I said, I, too, was happy – but something didn’t feel right. It’s one thing to be happy that a criminal has been captured and dealt with. It’s another thing to throw a kegger celebrating his death at the site where the remains of his victims are still occasionally found. Is that who we are? Is that what Jesus would do? Is that what Jefferson would do? I was reminded of the tale told to me as a kid, of God’s angels singing with glee as the Red Sea came crashing back down on the Egyptians chasing the Israelites, drowning all of them. God rebuked them, saying, “The work of My hands is drowning in that sea – and you want to friggin’ sing?” (or something like that).

I remember my parents telling me how, on the day it was announced that Hitler was dead, there was no rejoicing in the streets, just private relief and satisfaction. The real celebration came six days later at the announcement that the war in Europe was over. THAT’S what the people wanted to hear – not just the demise of one evil madman, but the end to all the killing.

When the atom bomb was dropped on Hiroshima, people didn’t pour into the streets to whoop it up. Yes, people were happy that it might help end the war, but there was not a public display of “Yippee! A hundred thousand Japs have been fried!” If they had done that, well, who could have blamed them after so many tens of thousands of their sons and fathers had been lost in the war (including my uncle, a paratrooper, killed by a sniper near Manila). But the sailor kissing the girl in Times Square was on August 14th, 1945, when the Japanese surrendered and the war was officially over. That’s when America went crazy with joy – not over a killing, but over an announcement of peace.

Though bin Laden is dead, we are told that Orwell’s Permanent War – the “War on Terror” – must continue! Not allowed to have our V-J day and run into Times Square with exhilaration! No, there could be terrorists there. So all we’re left with is to cheer the death of one evil man, and that is supposed to make us feel powerful and good. There can be no celebration for the end of the Afghanistan War because the war isn’t ending. The war must continue! Even though our own CIA tells us there are no more than a few dozen al Qaeda left in Afghanistan. We still have 100,000 troops there fighting a few dozen crazies? We say we’re fighting the Taliban, too, but the Taliban are Afghan citizens, not an invading force, and, for better or worse, they seem to enjoy the support of many of the common people throughout Afghanistan. (If you don’t believe that, ask any soldier who has served there and seen it. Every day is like Apocalypse Now. Poppies, anyone?)

I know a lot of people see no need for a trial for these bad guys (just hang ’em from the nearest tree!), and think trials are for sissies. “They’re guilty, off with their heads!” Well, you see, that is the exact description of the Taliban/al Qaeda/Nazi justice system. I don’t like their system. I like ours. And I don’t want to be like them. In fact, the reason I like a good trial is that I like to show these bastards this is how it’s done in a free country that believes in civilized justice. It’s good for the rest of the world to see that, too. Sets a good example.

The other thing a trial does is, it establishes a very public and permanent historic record of the crimes against humanity. This is why we put the Nazis on trial in Nuremberg. We didn’t do it for them. We did it for ourselves and for our grandchildren so that they would never forget these horrors and how they were committed. And we did it for the German people so they could see the evidence of what their elected leaders had done. Very helpful. Very necessary. Very powerful.

And for those who wanted blood back then – well, the majority of the Nazis all hanged in the end. So, it doesn’t mean the bad guys get away – they still swing from the highest tree.

Perhaps there was no way to bring him back alive – I sure as hell wouldn’t want to be in that dark house trying to make that snap decision. But if the execution was ordered in advance, then I say we should be told that now, and we can like it or not like it.

For nine years I wrote and I said that Osama bin Laden was not hiding in a cave. I’m not a cave expert, I was just using my common sense. He was a multimillionaire crime boss (using religion as his cover), and those guys just don’t live in caves. He had people killed under the guise of religion, and not many in the media bothered to explain that every time Osama referenced Islam, he wasn’t really quoting Islam. Just because Osama said he was a “Muslim” didn’t make it so. Yet he was called a Muslim by everyone. If a crazy person started running around mass-killing people, and he did so while wearing a Wal-Mart blazer and praising Wal-Mart, we wouldn’t automatically call him a Wal-Mart leader or say that Wal-Mart was the philosophy behind his killings, would we?

Yet, we began to fear Muslims and round them up. We profiled people from Muslim nations at airports. We didn’t profile multi-millionaires (in fact, they now have their own fast-track line to easily get through security, an oddity considering every murderer on 9/11 flew in first class). We didn’t run headlines that said “Multi-Millionaire Behind the Mass Murder of 3,000” (although every word in that headline is true). You can say his wealth had nothing to do with 9/11, but the truth is, there is no way he could have kept Al Qaeda in business without having the millions he had.

We did exactly what bin Laden said he wanted us to do: Give up our freedoms (like the freedom to be assumed innocent until proven guilty), engage our military in Muslim countries so that we will be hated by Muslims, and wipe ourselves out financially in doing so. Done, done and done, Osama. You had our number. You somehow knew we would eagerly give up our constitutional rights and become more like the authoritarian state you dreamed of. You knew we would exhaust our military and willingly go into more debt in eight years than we had accumulated in the previous 200 years combined.

If we really want to send bin Laden not just to his death, but also to his defeat, may I suggest that we reverse all of that right now. End the wars, bring the troops home, make the rich pay for this mess, and restore our privacy and due process rights that used to distinguish us from any other country. Right now, our democracy looks like Singapore and our economy has gone desperately Greek.

Hideki Tojo killed my uncle and millions of Chinese, Koreans, Filipinos and a hundred thousand other Americans. He was the head of Japan, the Emperor’s henchman, the man who was the architect of Pearl Harbor. When the American soldiers went to arrest him, he tried to commit suicide by shooting himself in the chest. The soldiers immediately worked on stopping his bleeding and rushed him to an army hospital where he was saved by our army doctors. He then had his day in court. It was a powerful exercise for the world to see. And on December 23, 1948, after he was found guilty, we hanged him. A killer of millions was forced to stand trial. A killer of 4,000 (counting the African embassies and USS Cole bombings) got double-tapped in his pajamas.

Come back to your ways, my good ol’ USA.

ու տենց

ասք արնետազավրի մասին (մաս 0)

Ես անցնում եմ գործի, ջենթլմեններ, եւ կարծում եմ որ հավես կլինի այդ գործի ընթացքը նկարագրել այստեղ։
Սույն կիսաբազկաթոռով վարպետ Համբսը սկսում է շարք մի պողպատե էակի մասին է, ավելի ճշգրիտ՝ շիկամուկի, ում անունն է՝ Առնետազավր։
Ոչ, ես չեմ վախենում «գողություններից», եւ վստահ եմ որ մտքերը թաքցնելն անիմաստ է, այսպիսով շիկամուկի ստեղծման ընթացքը կլինի բավականին բաց։ Ու այո, այս նյութը ցց է։ Ուրախ կլինեմ, եթե իմ տեքստերը օգտակար կլինեն որեւե մեկին, նույնիսկ մրցակիցների շարքից։
Սակայն, այն հանգամանքը որ իմ սիրելի տեխնոլոգիաները սպեցիֆիկ են, ավաղ, կարող է նվազեցնել այն էակների թիվը ում տեքստը օգտակար կլինի։
Ես օգտագործում եմ իմ ձեւով հավաքած մինիմալիստիկ Ջենթու համակարգ։ Եւ բնականաբար, ինձ պետք է քոմփայլեր։ Այժմ ես մտածում եմ, որ ինձ պետք է avr-gcc-ն։ Ու այն օգտագործելով ես հետագայում կփորձեմ ստանալ Օբերոն քրոսքոմփայլեր եւ գեներացնել avr-libc-ի կապեր Սթյուարթ Գրինհիլլի H2O ծրագրի օգնությամբ։

Սակայն քանի որ avr-gcc-ի ինետում առկա փաթեթները հին են, ու նույնիսկ թե հին չլինեին, ես միեւնույն է նախընտրում եմ հավաքել քոմփայլերի իմ ուզած տարբերակը ինքնուրույն ու իմ իսկ մեքենայի վրա։ Ինձ կօգնի քրոսքոմփայլերներ ստանալու համար նախատեղնված սկրիպտերի հավաքածուն՝ քրոսդեւը՝

# emerge crossdev

Ասենք, ուզում եմ բինուտիլս 2.21 որ ակնարկի Հոլմսին, ու ջիսիսի 4.5.2։

crossdev --binutils 2.21 --gcc 4.5.2 --with-headers --target avr -s3

հիմա մենք ունենք /usr/bin/avr-gcc , ունենք հեդերներ /usr/avr/include-ում, ու լիբեր՝ /usr/avr/lib-ում։
Եթե խնդիր լինի քոմփայլերը օգտագործելու հետ

/usr/libexec/gcc/avr/ld: cannot open linker script file ldscripts/avr5.x: No such file or directory

ապա այն լուծվում է այսպես՝

ln -s /usr/lib/binutils/avr/2.21/ldscripts /usr/avr/lib/ldscripts

Համակարգը տեստավորելու համար քաշում ենք ինետից ցանկացած օրինակ, ասենք վազող լույսերը այստեղից քոմփայլ անում, ու լցնում կոնտրոլերի մեջ։

Երեւի կռահել եք, որ ես խուսափում եմ գրաֆիկական գործիքներ օգտագերծելուց։ Դա արվում է հարմարավետության, մասնավորապես՝ ավտոմատացման հնարավորություն ունենալու համար։ Օրինակ, այդ է պատճառը ինչու ես պատրաստել եմ avrdude-ի հետեւյալ փաթաթանը՝

#cat program.sh
PORT=/dev/ttyUSB0
M=m16
#TYPE=dapa
#TYPE=ponyser
TYPE=siprog

FILE=Running_LEDs.hex

avrdude -p $M -P $PORT -c $TYPE -U flash:w:$FILE

Թայփը սիպրոգ ա, քանի որ Հովիկը հավաքել է սերիալ պորտով աշխատող այսպիսի մի պրոգրամեր։

Լույսերը հիմա, ստորեւ բերված նկարի պես վազվզում են, սակայն ես գիֆ սարքելու զահլա բնավ չունեմ՝

Այնպես որ զգոն եղեք լույսերի հետ, նրանք կարող են նաեւ վազել։
շարունակելի
ու տենց