ասք ֆիզիկայի խնդիրները լուծելու մասին


Համալսարանի դասախոսը խնդրանքով դիմեց Թագավորական Ակադեմիայի նախագահ եւ Նոբելյան մրցանակակիր պարոն Էրնեստ Ռեզերֆորդին։ Նա պատրաստվում էր ամենացածր գնահատական նշանակել իր ֆիզիկայի ուսանողներից մեկին, երբ ուսանողը պնդում էր, որ վաստակել է ամենաբարձր բալլը։ Երկուսը, դասախոսն եւ ուսանողը, համաձայնվեցին վստահել երրորդ, անշահագրգիռ անձի դատողություններին։ Ընտրվեց Ռեզերֆորդը։ Քննության հարցը այսպիսինն էր՝ «բացատրեք, ինչպես հնարավոր է չափել շենքի բարձրությունը բարոմետրի օգնությամբ»։
Ուսանողի պատասխանը հետեւյալն էր՝ «պետք է բարձրանալ շենքի կտուր, իջեցնել բարոմետրը ներքեւ երկար պարանով, այնույետեւ բարձրացնել, եւ չափելով պարանի երկարությունը, ստանալ շենքի ճշգրիտ բարձրությունւը»։
Դեպքը իրոք բարդ էր, որովհետեւ պատասխանը ամփոփիչ էր եւ ճշգրիտ։
Մյուս կողմից, դա ֆիզիկայի քննություն էր, եւ պատասխանը այդքան ել կապ չուներ ֆիզիկայի գիտելիքները կիրառելու հետ։
Ռեզերֆորդը առաջարկեց երիտասարդին կրկին փորձել պատասխանել։ Վեց րոպե հատկացնելով, նա նախազգուշացրեց, որ պատասխանը պետք է ցուցադրի ֆիզիկայի օրենքների իմացությունը։ Հինգ րոպե անց ուսանողը այդպես ել չգրեց ոչ մի բան իր թերթիկի վրա։ Ռեզերֆորդը հարցրեց, արդյո՞ք նա հանձնվում է, սակայն ուսանողը պատասխանեց, որ նա ունի խնդրի լուծման մի քանի տարբերակ, եւ ընտրում է լավագույնը։
Հետաքրքված, Ռեզերֆորդը խնդրեց երիտասարդին պատասխանել։ Նոր պատասխանն էր՝ «բարձրացեք կտուր, նետեք բարոմետրը ներքեւ, եւ պահեք ընկնելու ժամանակը։ Այնուհետեւ իմանալով ժամանակը հեշտ կլինի ստանալ շենքի բարձրությունը»։
Ռեզերֆերդը հարցրեց իր գործընկերոջը, արդյոք նրան բավարարում է պատասխանը։ Նա համաձայնվեց, ասելով որ պատասխանը բավարար է։ Սակայն, գիտնականները խնդրեցին կիսվել պատասխանների այլ տարբերակներով։
— Տարբերակներ շատ կան — ասաց ուսանողը — օրինակ, կարելի է փողոց դուրս գալ մի լուսավոր օր, եւ չափել բարոմետրի բարձրությունը, եւ դրա ստվերի բարձրությունը, ինչպես նաեւ չափել շենքի ստվերի բարձրությունը, այնուհետեւ համաչափությունը հաշվելով, ստանալ շենքի բարձրությունը։
— Վատ չէ — ասած Ռեզերֆորդը։ Այլ տարբերակներ՞։
— Կա շատ պարզ ձեւ, որը, ես վստահ եմ, ձեզ պիտի դուր գա։ Վերցնում եք բարոմետրը ձեռքերի մեջ, եւ բարձրանում աստիճաններով, ընթացքում բարոմետրը պատին հպելով, եւ նշումներ անելով։ Բազմապատկելով նշումների քանակը բարոմետրի երկարությանը, կստանաք շենքի բարձրությունը։ Բավականին ակներեւ ձեւ է։
Եթե ուզում եք ավելի բարդ տարբերակ — շարունակեց նա — ապա կապեք բարոմետրը կարչ թելից, եւ ճոճանակի պես շարժելով, գտեք ձգողականության մեծությունը շենքի հիմքի մոտ, եւ շենքի կտուրի վրա։ Այդ մեծությունների տարբերությունը իմանալով, կարելի է հաշվել շենքի բարձրությունը»։ Կարելի է նաեւ հաշվել բարձրությունը ճոճանակի պրեցեսիան իմանալով։
Եվ վերջապես, ամենալավ մոտեցումը, երեւի կլինի սա՝ վերցրեք բարոմետրը ձեզ հետ, գտեք շենքի կառավարչին եւ դիմեք նրան՝ «պարոն կառավարիչ, ես ունեմ հրաշալի բարոմետր, այն ձերն է, եթե դուք կհայտնեք ինձ շենքի բարձրությունը»։
Այդ ժամանակ Ռեզերֆորդը հարցրեց ուսանողին, արդյո՞ք նա չգիտի խնդիրը լուծելու ընդունված ձեւը։ Ուսանողը խոստավոնեց, որ գիտի, սակայն կուշտ է դպրոցով եւ ուսումնական հաստատություններով, որտեղ դասավանդողները ուսանողների վզին են կապում իրենց մտածելակերպը։
Այդ ուսանողի անունը՝ Նիլս Բոր էր

Իմ nokia n900-ի համար կա ծրագիր, որը հայտնում է թե ինչքան բարձր է օդ նետվել հեռախոսը։
Այսպիսով, ես գիտեմ խնդրի լուծման մի նոր ձեւ, նոկիայի օգնությամբ ։Ճ
ու տենց

ասք նախորոք վճարելու մասին

իսկ դուք գիտե՞ք որ Ռուսաստանում մարդիկ նախորոք վճարել են հարմարավետ օպոխմել կազմակերպելու համար։ Որովհետեւ վստահ են, որ ձեւ չկա, այնքան են խմելու՝ մեռնեն։

ու տենց

ասք ժամանակի միավորի մասին


Նկատված է, որ շատ երևույթներ մենք հասկանում ենք, քանի դեռ չենք փորձում դրանք ավելի լավ ճանաչել։

Բոլորը գիտեն՝ ինչ է ժամանակը մինչև չենք սկսում խորանալ դրա սահմանման մեջ։
Ոչ ոք առօրյա կյանքում չի հարցնում՝ ինչ է կոնֆլիկտը կամ ինչ է նշանակում հասկանալ, ու գերազանցապես իր համար գիտի, թե դրանք ինչ են։

ու կրկին նույն շաբլոն քարկոծված բանը
Ինչքան շատ բան ես գիտեմ, այնքան գիտեմ, որ չգիտեմ
որի իմաստը սակայն քչերին է հետաքրքրում հասու

զգոն եղե՛ք
նոր տարվա գիշերը
վիշապներն են իջնում ժայռոտ սարերից
որսի…

այստեղից
ու տենց

ասք տոնակատարությունների մասին

Ժամանակը պատրանք է, լանչի ժամանակը՝ կրկնակի։

Այ, տարին են ամփոփում մարդիկ, ու դա բնական է․
մենք սիրում ենք չափել այն ամենը, ինչ ձեռքի տակ ընկնում է, լինի դա ծախսված ժամանակը, մթնոլորտային ճնշումը, թե պուպուլի աշտարակի երկարությունը։ Դա, կարելի է ասել, գիտական մոտեցում է։
Նույնիսկ ֆլեշմոբ եղավ, ի՞նչ եմ արել, ինչի՞ն եմ հասել այս տարվա մեջ։ Ես ել մտածեցի, ի՞նչ եղավ։ Այո, ձեռքբերումներ կան։ Բայց կորուստներ ել կան։ Ու ի՞նչն է իմ համար ավելի կարեւոր, այս ձեռք բերումը, թե այս կորուստը։
Օրինակ, եղա նահանգներում։
օկեյ, ձեռք բերում է, հետաքրքիր էր։
Ուզու՞մ էի ես այնտեղ գնալ։ Չէ, պարզապես գլխիս ընկավ։ Լավ է, իհարկե։ Բայց այդ մասին չեի երազել։
Իսկ այն ինչ ուզում էի անել, արե՞լ եմ։ Երեւի չնչին մասը։
Իսկ ո՞րն էր իմ համար ավելի կարեւոր, կորուստը, թե ձեռք բերվածը։

Ու գուցե այն, որ տարի տարի հատվածներ ենք նկարում մեզ համար չգիտես երբ վերջացող գծի վրա, պիտի հիշեցնի, որ գիծը վերջավոր է, իսկ այն կարեւոր բաները որ ուզում ես իրականացնել, կարող են այսպես ել չիրագործված մնալ։
Ու գիտեմ, որ այս տաս օր արձակուրդի ընթացքում չեմ հասցնի ոչ մի բան անել։ Երեկ հասցրել եմ ՆՅ-ի նկարները մշակել, գուցե այս գիշեր լցնեմ, ցույց տամ։

Հա, մեկ ել «նոր տարի»ն ակներեւ ցուցադրում է, ինչպես մենք չենք սովորել չսպառել։ Ու այո, ես ագահ եմ, ու ափսոսում եմ իմ փողերը, որոնք գնացին տոնական զարդարանքներին, կամ տոնական հեռուստահաղորդումներ պատրաստելուն։ Ես ափսոսում եմ հանրապետության հրապարակի տոնածառի վրա ծախսված եղեւնիները։ Եթե այդ մեծ եղեւնին լիներ ոչ բնական եղեւնիներից, ոչ ոք չեր նեղանա։ Միեւնույն է, ամբողջ տոնը կեղծ է, եթե «ձմեռ պապերը» կեղծ են, ինչու՞ «եղեւնին» պիտի իսկական եղեւնիներից լինի։ Դրանք ինչու՞մ են մեղավոր։ Իսկ ես կնախնտրեի, որ այդ տոնակատարության համար հատկացված գումարները ծախսվեն մի քիչ ավելի հավասարաչափ տարվա ընթացքում, ու օրինակ, փողոցը, ավելի խնամված տեսք ունենար տարվա բոլոր ամիսներին։ Այո, աղքատ ենք, չենք կարող մեզ թույլ տալ քեֆ ուրախություն, պետք ել չէ։ Գոնե արժենավայել կապրենք, ոչ թե տարին մի երկու օր մեզ կհամոզենք որ ամեն ինչ լավ է, կամ չգիտեմ ում աչքերի մեջ փոշի կլցնենք։ Բայց ես չեմ կարող այդ կապակցությամբ առանձնապես դժգոհել, որովհետեւ դա այն է, ինչ ուզում է ժողովուրդը։ Ժողովուրդը ուզում է տոնակատարություն, ու իր իսկ անձնական փողերն է ծախսում ոչ ռացիոնալ․ ծնունդներին, նոր տարիներին, հարսանիքներին՝ ուրիշների աչքերի մեջ թոզ փչելով։ Օհ ժամանակներ, օհ բարիքներ, դա կարելի է միշտ ասել ։Ճ
Անկեղծությունը երբեք ել հասարակության լայն շրջաններում չի գնահատվել։
Շարունակել կարդալ “ասք տոնակատարությունների մասին”

ասք հաքերական լոգիկայի մասին


Если власти играют не по правилам, то не надо играть по навязанным ими правилами, надо играть так же как и они – без правил или против правил. Хакерская культура, хакерская логика и стиль.

այստեղից

ու տենց

ասք պրոֆեսիոնալ եւ սիրողական հիմարությունների մասին

օնլայն կարդալու ժամանակ, ինչպես եւ ուտելու ժամանակ, պետք է կարողանալ տարբերել եւ ընտրել, ինչ ես սպառում։
որովհետեւ այլապես տարբերություն չի լինի ասենք ֆրենդապատերի(թվիթերների,կմ ժապավենի) ու հեռուստացույցի ալիքները փոխելու մեջ։ հեռուստեսությամբ գոնե երբեմն պրոֆեսիոնալ կերպ է հիմարությունը մատուցվում։
ու տենց

ասք տան մասին(2)

Հիշեցի տան մասին, որովհետեւ հետաքրքիր գիրք աչքովս ընկավ։ Մեջբերեմ մի քիչ՝


Холмс и Уотсон утверждают и защищают главное в британской иерархии
ценностей — то, что так усердно разрушал Джойс. Дом.
Они последовательно и серьезно трудятся над этой задачей, и напрасно
Честертон упрекал Конан Дойла в отсутствии иронии: она нарушила бы внятность
образа.
“- Трудно вообразить себе ситуацию более странную и необъяснимую… —
Холмс потер руки, и глаза у него заблестели”. Зачины всех историй одинаковы,
как в сказке. Так гуляешь по знакомому городу — знаешь, что тебя ждет, и с
нетерпением ждешь этого.
Будет преступление, его разгадка, а между — гон. У Конан Дойла, боксера
и крикетиста, постоянны отсылки к спортсменству, охоте (Холмс не раз
сравнивается с гончей), азарту — сути викторианского джентльмена. Сто лет
без войны (“Ни одна из великих стран никогда не была столь крайне штатской
по своим мыслям и практике, как викторианская Англия” — Дж.Тревельян)
побудили к сублимации, что принесло миру популярнейшие поныне виды мирного
противоборства: футбол, хоккей, теннис, бокс.
Страсть к охоте и спорту — занятиям загородным — во многом определила
любовь к природе: в живописи господствовал пейзаж, в поэзии — Теннисон. На
таком фоне выглядит еще большим эксцентриком, чем кажется нашей городской
цивилизации, Шерлок Холмс, убежденный урбанист: “Ни сельская местность, ни
море никак не привлекали его… Любви к природе не нашлось места среди
множества его достоинств”.
Апология большого города — кредо самого Конан Дойла, написавшего тогда
же, когда и первую холмсовскую историю, статью “Географическое распределение
британского интеллекта”, где он доказывал, что в Лондоне выдающиеся люди
рождаются в пропорции один на шестнадцать тысяч, а в провинции один на
тридцать четыре тысячи.
Город богаче и интереснее, а не страшнее — важнейший парадоксальный
пафос городских сочинений Конан Дойла о преступлениях.
Холмс городом пользуется, а не только работает в нем. Не зря после дела
он все хочет поспеть в оперу, раздражая нормального читателя пародийным
эстетством а 1а Оскар Уайльд, со своей монографией “Полифонические мотеты
Лассуса”, что оттеняет простой малый, афганец (служил в Кандагаре, лежал в
Пешаварском госпитале) Уотсон. “Как мотив этой шопеновской вещицы?
Тра-ля-ля, лира-ля!.. — Откинувшись на спинку сиденья, этот сыщик-любитель
распевал как жаворонок, а я думал о том, как разносторонен человеческий ум”.
Пассаж — характерный для Конан Дойла. В нем две основополагающие идеи:
неизбежность морализаторского комментария и утверждение принципа
любительства — Холмс не служит. Эпоха профессионализма еще не наступила, и
инспектор полиции — существо низшего сорта, даже вполне достойный, вроде
Грегсона или Лестрейда. Холмс — артист, искусство ради искусства.


У этого физика и лирика в одном лице, мечущегося от скрипки к пробирке,
— гротескные отношения с наукой: Холмс печатается в химических журналах, но
не знает, что Земля вращается вокруг Солнца. Он верит не в науку как систему
знаний, а в конкретное практическое знание. В основе этого — веяния эпохи,
придававшей науке общественно-полезный уклон, так что открытия Пастера
порождали аналогию порочного человека с вредным микробом: паршивая овца
могла испортить стадо. Тут-то и нужен был вооруженный передовым мышлением
страж порядка.
Оттого и наукообразен Холмс, хотя к научно-техническим новинкам он
почти не прибегает — разве что все время шлет телеграммы. Телеграф и почта
работают великолепно: это для современного читателя едва ли не самое
поразительное в дойловских криминальных историях. И это тоже знак
британского имперского времени: можно управлять миром, не покидая дома.
Идея дома не исчезает и в передвижении. Английский поезд дублирует
английскую улицу, где у каждого свой подъезд. У всех купе отдельный вход —
не изнутри, а снаружи, так что по рельсам перемещается цепочка домиков.
Что до города, то по нему Холмс и Уотсон ездят в кебе — движущемся
монументе частной жизни, который Дизраэли назвал “гондолой Лондона”.


“Человек без дома — потенциальный преступник”, — сказал Кант. А
социология по образцу физиогномики (“лицо — зеркало души”) видела в жилище
отражение сути человека. Дом восстанавливал достоинство у социально
ущемленных. Демократия давала право на прайвеси, рынок — материальные
возможности (отдельное жилье, досуг).

այստեղից
փաստորեն, շնորհակալություն ուզողին ակնարկի համար։
շարունակեմ կարդալ ։Ճ

ու տենց

ասք տան մասին (1)

Նկատում եմ, որ ծանոթներից շատերը տուն չունեն։
Չե, ես ել չունեմ տուն, այսինքն բնակարանի սեփաքանատեր չեմ բնավ։ Սակայն, ի նկատի ունեմ՝ ես Երեւանում ինձ զգում եմ, որ տանն եմ։ Իսկ նրանք այդ զգացումը չունեն, այդ կապը չունեն։ Ու փնտրում են, ու շարունակում են փնտրել։ Ում բախտը ինչպես բերի։
Իսկ այսօր մի գիրք կարդալուց, որտեղ Հոլմսի մասին էր գրված, հիշեցի «Տերմինալ» ֆիլմից մի հատված, դիտել 340րդ վայրկյանից։


— It doesn’t matter what you’re afraid of.
It’s all the same to Uncle Sam.
So I’m going to ask you one question,
if you give me the correct answer, I can
get you out of this airport tonight.
So, I answer one question.
Go to New York City. Tonight.

— Tonight.
— Tonight.
— Tonight.
— Tonight.
— [laughs] OK.
— OK.
— All right.
Do you, at this time, have any fear
of returning to your own country?
— No.

— OK. Let me try it again.

— Your country’s at war.
— Yes. War.
— There are men in the streets
with guns. Political persecution.

— Yes. It’s terrible.
— Yeah, it’s horrible.
— And God only knows
what could happen.

Innocent people
are torn from their beds.
— On Tuesdays. I hate Tuesdays.
— So you’re afraid.

— From what?
— Krakozhia.
You’re afraid of Krakozhia.
— Krakozhia?

— No, I am not afraid from Krakozhia.
I’m a little afraid of this room.

— I’m talking about bombs.
I’m talking about human dignity.
Human rights.
Viktor, please don’t be afraid
to tell me you’re afraid of Krakozhia.
— Is home.
I am not afraid from my home.

So? I go to New York City now?
— No.
— No?
— OK.
— I’m afraid from ghosts.
— Thanks very much.
— I’m afraid from Dracula.
— Thanks a lot.
I’m afraid from Wolfmens,
afraid from sharks.
Thanks a lot.

Այ այսիսի տան զգացողության մասին եմ ասում։
Ու այդ տան զգացողությունը բնավ նրանից չէ որ այդ տանը այնքան լավ է։ Նրանից է որ Նավորսկին զգում է որ․․․ տերն է՞։
Ու դա պատրանք չէ բնավ, որովհետեւ իրական երկրի տերը ոչ նախագահն է, ոչ էլ նրա կուսակցությունը, ոչ ել խորհրդարանը, այլ Նավորսկու պես մարդիկ են։
Ավելին, չեմ կարծում որ որեւե երկիր կառավարող ուժերին առանձնապես հաճելի լինի երբ շատ քաղաքացիներ իրենց երկրի տեր են զգում։
Սակայն, այդպիսի մարդիկ միշտ կլինեն։ Հարցը նրանց քանակի մեջ է։
Ու այդ տեր լինելն է պատճառը, որ փողոցում թքածը, կամ չրթած թափածը ցավացնում է։ Երբ տեր չես՝ էական չէ, քո տան մեջ չէ, որ աղտոտել են, թքած։ Այդ տիրոջ զգացումն է որ ստիպում է երեխեքին հեծանիվներով գնալ հասնել Թեղութ։ Ավելի ճիշտ, ես ուզում եմ հավատալ որ դա է պատճառը։ Այդ տիրոջ զգացումն է, որ ստիպում է մարդկանց Սեւանի, կամ ամառային դահլիճի ճակատագրով հետաքրքրվել։
Ու ինչքան շատ երկրում լինեն քաղաքացիներ, ոչ թե բնակիչներ, այսինքն մարդիկ, որ տեր են զգում իրենց, այնքան այդ երկիրը ավելի լավ տեղ կլինի ապրելու համար։
Իսկ կա ձու թե չկա խանութում, ինչպես նաեւ կա թե չկա քաղբանտարկյալ՝ դրանք լուծվող հարցեր են։ Երբ կա քաղաքացիական հասարակություն, օտարալեզու դպրոցների, կամ տարածքներ հանձնելու հարցեր առհասարակ բացակայում են։
Չեն շոշափվում, որովհետեւ չեն կարող լինել։
Իսկ ինչպես ստացվեց, որ ես հիշեցի այդ տան զգացողության մասին
կիմանաք իմ հաջորդ գրառումից ։Ճ

ու տենց

ասք օտար ափերի պետք չլինելու մասին


To really get a sense of how Not-In-The-Same-League the smartphones (such as Galaxy S and other Android things) are, compared to the Internet tablets (N900, N9, N8, etc.), you really need to compare what happens when there is NO APP for what you want to do. Let’s think of something weird that no one would ever write an app for.

Does the Galaxy S have an app for “when the battery strength is less than 30, then send me an email”? NO. End of story. Sorry. Better luck next time.

Wait, does the *N900* have an app for “when the battery strength is less than 30, then send me an email”? No, it doesn’t. So what to do? Well, you can just type the following two lines in a file:

#/bin/bash
while /bin/true; do sleep 60s; if (( 30 > $( lshal | grep percentage | grep -o \d\d ) )); then dbus-send –type=method_call –dest=com.nokia.modest /com/nokia/modest com.nokia.modest.MailTo string:”mailto:myemail@myaddress.comnbattery is low!” ; fi ; done

There you go, *NOW* the N900 will send you an email when battery strength is less than 30.

But wait, Galaxy S owner, I know what you want to say: “But my cousin’s neighbour’s mom knows someone who wrote an Android app that does *exactly* that, which is available for only $0.99! And it even has coloured blinking lights on our HIGH RESOLUTION screen!”

Okay, fine then, does the Galaxy S have an app for “turn on the FM transmitter and speak the cellular signal strength on my car hifi using Mandarin Chinese”? NO. End of story. Sorry. Better luck next time.

Wait, does the *N900* have an app for “turn on the FM transmitter and speak out loud the current cellular signal strength on my car hifi using Mandarin Chinese”? No, it doesn’t. So guess what the N900 owner does? Why, create a new program with the following two-line text file, of course:

#/bin/bash
/usr/bin/fmtx_client -p 1 && dbus-send –system –print-reply –dest=com.nokia.phone.net /com/nokia/phone/net Phone.Net.get_signal_strength | espeak -v zh

Let me guess, Galaxy S owner, you’re about to say, “Wait a minute! Did you just CREATE TWO NEW APPS there by typing in two lines of shell scripting?” Yeah, you can do it while you’re waiting for the train. What’s that, you were NOT about to say that? You were actually about to say, “What on earth is ‘shell scripting’?” Well, it’s like programming, but simpler. What’s that you say? “What is ‘programming’?” “What’s a ‘file’?” “What’s an operating system?”

What’s that? “Why are we talking about computers, anyway? This is a smart phone competition! Besides, who wants to type in those REALLY LONG 2-line programs which are freely customizable? We have an app store where we can wait for Google to get around to making exactly the right app, and you’re stuck with –okay, I guess the N900 has an app store, too, plus your set of three no-cost Maemo repositories… But, umm … we have more gigahertz than you! Yeah, that’s it!”

Seriously, Galaxy S, come back when your user does NOT need to go running off to some app store every time you want permission to do something with the device.””””””

awesome. thats a veriation of nerd rage; nerd pwn.

այստեղից
ու տենց

ասք դիմադրության մասին

Գիտե՞ք ես օտարալեզու ուսուցման օրենքի ընդունման կապակցությամբ ինչ հարց ունեմ։ Իրականում էական չէ քանի ձայն կողմ էր, ու քանի ձայն դեմ խորհրդարանում, որովհետեւ բոլորիս ել հայտնի է, որ այնտեղ բոլորովին ել ազգի ներկայացուցիչները չեն։
Խնդիրը նրանում է որ ամենակարեւոր ազգային խնդիրների քննարկման կամ ընդունման ժամանակ, խոհրդարանի մոտ մի տաս հոգի մարդ է լինում։
Այդպես էր Սեւանը իջեցնելու ժամանակ, իսկ Սեւանը ազգային արժեք է, այնպես էր նաեւ օտարալեզու ուսուցման մասին օրենքի քննարկումների եւ ընդունման ժամանակ։
Փաստորեն, մենք ցույց չտվեցինք ակնհայտ եւ հստակ, որ ազգը դեմ է այդ օրենքին։
Ու այստեղ ես չեմ կարող չմատնանշել պսեվդո եւ ոչ պսեվդո ընդդիմադիրներին, որոնք կարծես ազգայնական են։ Ու՞ր էիք։ Ո՞րտեղ էր ձեր հազարավոր մարդիկ հավաքելու տաղանդը։
Եվ առհասարակ, ժողովուրդ, ու՞ր էիք։
Օրգամիզնը որը դիմադրողականություն չունի, չի ապրում։ Գրիպից կմահանա։
Ու՞ր է հայ ազգի դիմադրողականությունը, գրողը տանի։
ու տենց

ասք սեպարատիզմի հետ պայքարելու մասին

Իսկ դուք գիտե՞ք ինչպես է Իսպանիան քիչ թե շատ զսպում սեպարատիզմը։
Ու ինչու է Կատալոնիան դեռ Իսպանիայի կազմի մեջ։
Որովհետեւ Իսպանիան ամեն հնարավորինն արել է, որ Կատալոնացիները ազգային խնդիր չունենան։ Որ նրանց ազգային պետություն այդքան պետք չլինի։
Մասնավորապես, Կատալոնիան ունի իր դոմենը՝ .ca
Կատալոնիայում իսպաներենը նույնիսկ առաջին դասարանից չեն անցնում, ու բոլոր բուհերում եւ դպրոցներում դասավանդումը կատալոներենով է։
փրուֆլինկ․ http://www.slideshare.net/mestella/language-policy-in-higher-education-in-catalonia
կամ այս մեկը․
http://www.guardian.co.uk/education/2002/nov/05/schools.uk2


But perhaps the biggest surprise for any foreign visitor is that none of the children is speaking Spanish, even though we are in Spain. They are all speaking Catalan, and will be taking classes in Catalan throughout the day. The only Spanish they will do — or Castilian as it is called here — will be their three obligatory hours a week to learn Spain’s national language.

Սեպարատիզմի հարցը քաղաքակիրթ ձեւերով լուծվում է շատ հեշտ։ Սեպարատիզմի աղբյուրները վերացվում են։ Այդպես եղավ նույնիսկ Գրենլանդիայի հետ, որտեղ Դանիերենը առհասարակ պետական լեզու չէ։ Միակ բանը ինչ Գրենլանդիային անկախ չի սարքում, դա որոշ ընդհանուր հարկերն են, ու գույնը քարտեզի վրա։
Սակայն, իհարկե ամենաքաղաքակիրթ ձեւը թողնելն է։ Չես ուզում հետս ապրել, խնդրեմ, մի ապրի։
Ու առհասարակ, սեպարատիստը վատ բառ չէ բնավ։ Եվ ազգայնականը, նացիոնալիստը նույնպես։ Ու մի խառնեք ֆաշիզմ/նացիզմ հասկացության հետ։

ու տենց

ասք սխալ ազգերի մասին


если бы только в ментуре была проблема, то националисты кричали бы лозунги и против мордвы и против чувашей и против якутов, но отчего-то мы их не слышим. значит есть конкретные народы, которые себя ведут неприемлемо, втч коррумпируя милицию и прокуратуру. плюс либеральныя власть, которая давит на милицию и мешает ей нормально работать. так что гляньте на это дело объемнее.

այստեղից

ու տենց

ասք նացիներին շնորհակալություն հայտնելու մասին

Спасибо русским нацистам. Спасибо им за то, что они все нам говорят, четко и ясно. Более того, не только говорят, показывают. Это написано для нас наверное тысячи раз на разных сайтах, льется из их блогосферы, из телевизора, книжных страниц, журналов, политических программ. Нам говорят, что будет с нами, если мы там останемся, честно говорят. Время от времени показывают. Во всех этих многочисленных кондопогах, красноармейсках и пушкинских. Вот показали еще раз. Услышать бы…

այստեղից
ուշադրություն դարձրեք մեկնաբանություններին։
ու տենց

ասք գոյություն չունեցող բառերի ուղղագրությունը ստուգման մասին

Գիտեք երեւի, որ հայերենի ուղղագրությունը ստուգող ծրագրերով չափից շատ հետաքրքրված եմ։
Այդ իսկ պատճառով, երբ իմացա մի պրոեկտի մասին, որը չնայած ազատ չէ բնավ, ու աշխատում է ոչ ազատ օհ-ի տակ, այսինքն իմ ու համայնքի համար պիտանի չէ, միևնույն է, ուրախացա։ Որովհետեւ մտածեցի, շատ մարկդանց կարող է պիտանի լինել, ու ընդհանուր առմամբ կարող է նվազեցնել անգրագետ գրառումների քանակը։ Հետաքրքրությունս բավականացնելու համար այցելեցի կայքը, որտեղ եւ գտա այդ փաթեթի մասին հեղինակի հոդվածը՝ http://soft.areg.biz/downloads/poweroffice/2010/statia.htm ։
Ինչպես եւ ակնարկում է հղման միջի statia բառը, հոդվածը ռուսերեն է։ Հավանաբար, հայերեն ուղղագրության ստուգման ծրագրի հեղինակը դժվարանում է հայերեն մտքեր կազմել եւ գրի առնել։
Ահա հոդվածից մի հատված․


Проблема реалий жизни 1. Реалии таковы, что в армянском языке в массовом порядке применяются слова, взятые из русского и английского языков, формально таких слов в армянском языке не существует, но они упорно употребляются, просто потому, что они реально удобны, а армянский аналог этого слова многие могут просто не понять. А что значит, что слова в языке нет — это значит, что каждый его пишет как угодно, по-своему. Возьмем слово ստատիստիկա, кто-то его пишет через Թ Տ, но в армянском языке есть слово վիճակագրություն, другой пример слово ժուռնալիստիկա, դեդուկցիա, ունիֆիկացիա, մարկետինգ, ստատուս, ունիկալ, տակտիկա, մառազմ, դեբիլիզմ, աֆերիստություն, пишут по-разному, кто как хочет, главное чтобы смысл был понятен.

В прошлой версии для подобных случаев мы предлагали армянские варианты слов, но там было внедрено всего 200 случаев, и то только определенного вида написания. В итоге люди просто добавляли это слова в словарь, таким образом, упорно утверждая, что слова удобны, а значит, будут применяться.

Решение 1. Мы решили не менять реалий жизни, а просто улучшить их, наша программа для наших людей, а значит что удобно им, то хорошо для нас. Теперь наша программа будет не только предлагать армянские варианты, но и не забывать проверять хотя бы правильность написания русских и английских слов написанных на армянский манер. Мы создали уникальный словарь “реально употребляемых иноязычных слов”, таким образом, программа будет следить, чтобы эти слова писались хотя бы грамотно и одинаково на армянский манер, включая склонения этих слов. В основу грамотности закладывается правописание слова из его оригинального языка, т.е. если слово английское, то значит, что в армянском языке будет буква Թ вместо Տ и т.д.

Օհ՜ ոչ։
Փաստորեն, չդիմացան, եւ որոշեցին օգտվողների որոշակի զանգվածի քմահաճույքը բավարարելու համար անել այնպես, որ ուղղագրության ստուգման ծրագիրը առաջարկի «դեբիլիզմ» բառը ճիշտ գրել։ Ինչպե՞ս կարելի է ճիշտ գրել այն բառը որը գոյություն չունի։ Եվ ի՞նչ կմտածի այն մարդը, ում ծրագիրը առաջարկի այդ «դեբիլիզմ» բառը։ Բնական է եթե կմտածի որ «դեբիլիզմը» հայերեն բառ է, բացառված չէ որ ուրարտական հարմատներ ունի։
Ես ինքս գրում եմ միտումնավոր սխալներ անելով։ Ինքներդ ել գիտեք, որ ս[ծ]իլի համար ինչ ասես չենք անում։
Սակայն, «սծիլ» բառը իմաստ չունի ուղղել եւ դարձնել «ստիլ», որովհետև դրանք երկուսն ել նույնապես սխալ են եւ հայերենում գոյություն չունեն։

եւ այդպես
ու տենց

ասք ժողովրդական երաժշտության մասին

Ահա, Շարունակվում է՝


>there is no ‘pure’ culture or language anywhere in the world, except for, say…

Of course there’s no.

And that does not mean that all the cultures are same.
They influence each other, and still they are not the same. This diversity makes Earth very nice place to live on 🙂
(
of course, it is hardly possible to live in a cultural vacuum, and no doubt Armenian and Turkic cultures influenced each other. Of course, Iranian culture was influenced by Arabs, Russian — by French and German culture, etc, etc.
That is not the point.
The point is, that for instance Tumanian’s poetry, which was to some extent influenced by German poetry, did not become German, or same as German.
)

>Armenian and Azerbaijani music, with the exceptions of some distinct elements, incredibly similar, as is dance and cuisine

I get very frustrated, but this statement may mean that you have no idea what is Armenian tune, motive, music.
I am pretty sure, that you’ve heard something very similar to Turkic music, but that’s where the disaster is, because what you’ve heard and consider as an Armenian music has nothing to do with an actual Armenian music.
Which brings us to the blind alley. Because at this point I only can suggest to hear works of this or that particular composer.
I bet you don’t know Spendiarov, did you listen Tigran Mansuryan, who is one of the contemporary Armenian composers, do you know Artemij Ayvazyan, have you ever heard about Chekijyan? (I intentionally do not mention Komitas, Khachaturyan and Terteryan). If you need popular music, do you know Lav Eli, Time Report, Hamasyan, who are very popular. Or, may be I need to suggest Nor Dar’s Opus of The Lizard. (I intentionally do not mention Hakhverdyan) What about Tatevik Hovhannisyan, you must know her, probably as Datevik, you must know let’s say, Apricot Tree by Kesayan, or may be Mokats Mirza.
The fact that I know this music as an Armenian, does not turn me into alien from Mars.
I am afraid, what you mean is not even a folk music. Armenian folk music is beautiful. I also believe that Turkish fold music is beautiful. And they are not the same
On the contrary, what you’ve heard is mostly, just tasteless and vulgar music, and I am very frustrated, if that’s what you consider as an Armenian culture. Even Turkic musicologist would refuse to call that music Turkic.
What is true in your words, is that Armenian vulgar music is similar to Turkic vulgar music, and that Armenian vulgar people are influenced by Turkic culture.
But that layer of the people does not describe, or define the culture of the nation. Neither Armenian nor Turkish.
Շարունակել կարդալ “ասք ժողովրդական երաժշտության մասին”

ասք գոյատեւելու մասին

Ահա, իմ պատասխանը Օնիկի այս տեքստին


>how similar, if not the same, we all are,” says Albert
>became confused since it was very difficult to consider that it wasn’t an Armenian cultural evening

These two statements point to the fact, that Armenian culture is forgotten, not known very well in the some foreign Armenian communities.
I would also agree, that some Armenians even in Armenia, or let’s say a lot of them, are under strong influence of Turkish culture.
But, I would also mention, that there are Armenians who are influenced by a Russian culture.
Turkish culture influenced people are mostly from the non-educated layer of society.
Russian culture influenced people, on the contrary, are mostly very well educated
Besides, what is really interesting, that most part of that Russian speaking, Russian culture bearers express statements against the law, which permits Russian, and other foreign language schools in Armenia.
There are, of course a lot of Armenian speaking educated Armenians, who bear Armenian culture in their minds. And real Armenian culture is of course influenced by the culture of Iran, Turkey, etc… to some extent, but it could NEVER be mixed with Turkish, Azerbaijanian, or Georgian culture. Because it so different.

So, first of all, I would like to say, that statements by Albert and Osipova, which you quoted doesn’t mean that Armenian culture is the same, or almost the same, as Turkish/Azerbaijanian, and it could not be mixed with other cultures, by the people who do know what is Armenian culture

Which also means, that neither Albert, nor Osipova carry Armenian culture, or have any idea about it.

This by itself is very bad sign for the society.

Anyway, about coexistence.
Yes Armenia and Azerbaijan have common borders. It would be better if they could coexist in peace, and without unnecessary complications.
But, the fact, that peace is very good, and we must appreciate it, doesn’t follow from the wrong statement, that “Armenian and Azerbaijanian culture is almost the same”.
Peace is very good indeed, and nice relationships between people of different cultures is good as well.
But please, do not say, that the culture is same.
I consider myself a bearer of Armenian and Russian culture, I also bear some of German and American culture, I have friends in different countries, I know how different they are, and I appreciate that difference.

I think, that world would not be an interesting place without African people, who gave us jazz, without Russian people who gave us let’s say Dostoevski, without Georgian people, who gave as, let’s say, very interesting national cinema, and this list is far from the ending.
So, the world is beautiful because it is manifold.

And this is also why I think that your article does not contribute to the peace and coexistence of two ethnicities.
This article says that two ethnoses need to coexist because they are the same. And this is wrong. You cannot contribute to the peace by basing your peace on the wrong knowledge.
Instead, you can say, okay, people. You are different. You can coexist, if you learn to respect each other. If you learn to not force other people become your copy. If you learn to live, and develop your own culture without wounding other people, without infringing upon their interests.

ու տենց

ասք գործից հեռու լինելու մասին

Երբ Ջաֆար Պանահու մասին էի գրում, մտածեցի․
Հանս Ռայզերը, ինչպես հայտնի դարձավ Շիշկինի հետ հարցազրույցից, իրավունք չունի կարգիչ օգտագործել։ Ու եթե Պանահին անգութորեն նստած է իր ֆիլմերի համար, ու պարզ է ինչու է նրան արգելված ֆիլմեր նկարել ու սցենարներ գրել, ապա Հանսը՝ կանխամտածված սպանության համար։ Սակայն նա միևնույն է իրավունք չունի կարգիչ օգտագործել, որը նշանակում է՝ չի կարող իր կյանքի ամենակարեւոր պրոեկտը՝ ռայզերֆսը կատարելագործել։
Բնական է որ կասկած է առաջանում արդյոք Ռայզերը իրականում սպանության համար է դատապարտված, կամ արդյո՞ք դա չի օգտագործված ինչ որ մեկի կողմից որպեսզի խափանի ֆայլային համակարգի զարգացումը։

ասք Սանտաների մասին

Մտածող երեխաները ուշադրությունն են դարձնում իրենց նկատածներին։
Հարց են տալիս, ինչպե՞ս է ստացվում, որ Սանտաները/ՁմեռՊապիները շատ են լինում։ Ինչու՞ են նրանք քշում հեծանիվ/մեքենա, կանգնում խանութների մոտ։ Արդյո՞ք խանութները նրանց վարձատրում են։ Բայց չէ՞ որ օդով թռչող եղջերու ունեցող Սանտան հեծանիվ չի քշի, մեքենա չի նստի։
Ինչպե՞ս է ստացվում որ նրանք այնքան շատ են։ Ինչու՞ են խմում։ Ինչու՞ են կասկածելի նման հարեւանին։ Ո՞րտեղից Լապլանդիայում հայրենական արտադրանքի նվերներ։
Հարցերը պարզապես անթիվ են, իսկ մեծերի տեսությունները չեն դիմանում ամենաթույլ քննադատությանը։

Պարզապես ծնողների հանդեպ վստահությունը այնքան մեծ է լինում, որ ամենալավ լուծումը թվում է չմտածելը։ Արդյո՞ք երեխաներին սիրելով հնարավոր է նրանց ստիպել լինել հիմար, չվստահել իրենց իսկ մտքերին ու վերլուծություններին։
ու տենց

ասք ազգի թշնամիների մասին

Այսօր Ջաֆար Պանահին դատապարտվեց վեց տարի ազատազրկման։


“He is therefore sentenced to six years in prison and also he is banned for 20 years from making any films, writing any scripts, travelling abroad and also giving any interviews to the media including foreign and domestic news organisations,”

այստեղից
Միամիտ մարդիկ են, չգիտե՞ն որ սցենարները գրվում են մտքում, իսկ մտածել արգելել ահնհար է։
Հեհե, իհարկե գիտեն։ Ու գիտեն նաեւ ում արտադրանքն է ստիպում մտածել։ Այո, զգուշացեք Ջաֆար Պանահուց, նա կարող է ֆիլմ նկարել, զգուշացեք նրա ֆիլմերից, կարող է սկսեք մտածել։
Իսկ մտածող մարդիկ Իրանի ղեկավարությանը վտանգավոր են։
Ղեկավարությանը, ոչ պետությանը։
Ղեկավարությանը, ոչ համայնքին։
Ղեկավարությանը, ոչ ժողովրդին։
Ղեկավարությանը, ոչ ազգին։

Մեծ եղբայրը չի վերացել Ստալինի մահվան հետ։ Այն գալիս եւ գնում է, հայտնվում է տարբեր դիմակների ետեւը, ինչպես մեծ եւ հզոր մարդակերների, այնպես ել փոքրիկ տկար դիկտատորչիկների ձևով։
Ու միշտ կլինի։
Միշտ կլինեն նաեւ խոսակցություններ այն մասին, որ երշիկը էժան էր, իսկ ժողովուրդը՝ կուշտ։
Ու միշտ կլինեն մարդիկ ով կուշտ լինելը ավելի կգնահատի, քան ազատ լինելը։ Ու հնազանդ կլռի, երբ հարեւանին «կտանեն» սև մեքենայով լուրջ մարդիկ։
Սակայն, միշտ կլինեն նաեւ նրանք, ով կտան հարցեր։ Իրենք իրենց, լուռ։ Ու գտնելով որ իրենց իսկ տրամաբանությունը մի տեսակ հակասում է նրան ինչ քարոզվում է, նրանք կսովորեն չվստահել։ Դա անխուսափելի է։ Մարդը, ով ձեռք է բերել մտածելու, վերլուծելու ունակություն, ոչ մի գանձերի համար այդ իր մտքի ազատությունը չի թողնի։ Ու պարզ է, որ կնախնտրի նստել, քան լինել հիմար։ Իմանալ իրականությունը, քան սուզվել մատրիցայի մեջ։ Որովհետև իրականության չձգտելը նման է թմրամոլության։ Իրականությունը, իհարկե գույնզգույն չէ, բայց այն իրականություն է, ու ամենից թանկն է այդ պատճառով։ Այդ նույն պատճառով դիկտատորչիկները սիրում են շքեզ տոնակատարություններ, քանզի այդ տոնակատարությունները մարդկանց ձգում են մնալ տրանսի մեջ, քնել, դուրս չգալ թմրանյութի ազդեցության տակից։
Ու չմոռանանք որ մեր մեջ ել նույնն է։ Մեր մեջ, ոչ միայն մեր մոտ։ ի նկատի ունեմ՝ ներսում, հոգու խորքում, ոչ միայն երկրում։
Ինչ ասեմ, տխրեցի։
Դուխով, Ջաֆար, դու դեռ քո ամենալավ ֆիլմը չես նկարել։
ու տենց

ասք ինտերնետային մաքսատների մասին

Այդպես է ստացվում, որ մանրուքները ստիպում են գլոբալ հարցերից մտահոգվել․
Եվ ձեռքի հետ իմանալ որ ջմեյլը նայում է գաղտնագրով սեղմված զիպ արխիվները։
Ահավասիկ՝
ուղարկում եմ իմակ իմ դոմենի իմ հասցեից իմ մեյլ սպասարկչից, իմ հասցե շնիկ առնետ կետ ամ-ից։
Ու՞մ՝ ընկերոջս, ո՞րտեղ՝ ջմեյլ։ Ընդ որում հատուկ չեմ ուղարկում ջմեյլով, որ չասի յանիմ աթաչիդ մեջ exe-ներ կան, փախար։
Ու առհասարակ, ի՞նչ եմ անում ջմեյլը եթե իմ փոստային սպասարկիչը ունեմ, վեբմեյլ ինձ հարմար չէ, ու իմ բոլոր սարքերից էդ նամակները իմափով ստանում եմ։

Ինչեւէ, ջմեյլը պարզապես տուպը հրաժարվում է ընդունել windows ծրագիր պարունակող աթաչմենթ։

Hi. This is the qmail-send program at outbound-ss-87.bluehost.com.
I'm afraid I wasn't able to deliver your message to the following addresses.
This is a permanent error; I've given up. Sorry it didn't work out.

mail to: *********@gmail.com
74.125.155.27 failed after I sent the message.
Remote host said: 552-5.7.0 Our system detected an illegal attachment on your message. Please
552-5.7.0 visit http://mail.google.com/support/bin/answer.py?answer=6590 to
552 5.7.0 review our attachment guidelines. o9si2543066qcu.179

--- Enclosed are the original headers of the message.

Օկեյ, հիմա բացի գաղտնագրով ռառ անելուց, ու .exe էքսթենշնը տուպը փոխելուց, էլ ի՞նչ ձև կա սա շրջանցելու։ Ռառը չեմ սիրում քանզի այն ազատ ԾԱ չէ բնավ։ Որոշեցի գաղտնագրով փակ զիպ արխիվ ուղարկել։
Ի՞՞՞նչ՞։ Էլի՞ չի՛ թողնում։ Ես ինքս չեմ կարողանում առանց գաղտնաբառ ներմուծելու այդ զիպի միջի պարունակությունը ստանալ, (միայն պանակների անուններն եմ տեսնում) իսկ ջմեյլը տեսնու՞մ է, ասում է՝ չեմ ընդունում որովհետև արխիվի միջի ֆայլերը չթույլատրվող ֆորմատի՞ են։ հմ՞։
Ինետներում կարդացի, որ յանիմ «Pass-Protection won’t work either since GMail can examine exe filenames even in password protected zipped files as the archived filename listings are not encrypted by the Zip program.»
Չգիտեմ, իմ անզիպը պանակներից բացի բան ցույց չի տալիս։
Բայց վերադառնանք մեր ոչխարներին․ ինչքան չեմ մտածում, խնդիրը քոքից կլուծվեր, եթե ընկերս ջիմեյլում հասցե չունենար։
Իսկ ինչպե՞ս ստացվեց, որ ունի։ Ինչպե՞ս ստացվեց, որ ասենք, ծնողներս ունեն։
Ինքս եմ ախր խորհուրդ տվել։ Իսկ ինչու՞ եմ խորհուրդ տվել։ Որովհետև ասացի՝ մեյլ․ռուից լավն է, համ ել mail.ru-ում ս[ծ]իլի համար պետք է պուպսիկ88@մեյլռու հասցե ունենալ։ Ու դրանից գրանտի հայտ ուղարկել։
Սակայն,
Ինչու՞ է ջիմեյլը այդպես վարվում։
— Որովհետև, կպատասխանեք դուք, այն մշակված է «լամերների» համար, որոնք հեշտությամբ կվարակվեն զանազան ստդ-ներով ինֆեկցիաներով։
Նկատեցի՞ք ինչ ստացվեց․ մենք, «վեհերս», օգտվում ենք ճշմարիտ ծառայություններով, իսկ նրանք, մահկանացուները, թող օգտվեն ջիմեյլներով՞։ Սիրուն չէ բնավ․ այ այ այ
Այո, փաստորեն, ես ինքս ջիմեյլը խորհուրդ տվեցի իմանալով, որ այն եղածներից ամենասարսափելին չէ։

Իսկ եթե մեկ ակնթարթ, ոչ երկար, մենք ենթադրենք որ ես, կամ ինչ որ մեկը այդ մարդուն ուղարկում է նորմալ ծրագիր, ու որպիսի ջիմեյլը համը չհանի,վերանվանված, առանց .exe վերջավորության։ Գիտե՞ք ինչ բարդ է ստացոցին բացատրել, ինչպես վերանվանել ֆայլերը ու հետ սարքել .exe վերջավորությամբ, առավել եւս եթե այդ համար անհրաժեշտ է փոխել էքսփլորերի «թաքցնել իմացած նիշքերի վերջավորությունները» օպցիան։ Որը ես բնավ չգիտեմ որտեղ է, քանի որ չունեմ աչքերի առաջ ուինդոուս։
Ո՞նց բացատրեմ։
Բացի այս ամենից ստացողի մոտ տրամաբանական հարց է առաջանում, այ մարդ, ինչու՞ ես վերանվանել։ Իսկ ես ի՞նչ պիտի պատասխանեմ, որովհետև դու ջիմեյլով ես օգտվում, իսկ ջիմեյլը վիրուսներից խուսափելու․․․
— վիրուսների՞ց — բացականչում է իմ ծանոթը։ Ես կվարակվե՞մ քո ֆայլերից։

— Օ՜հ, ոչ։
Շարունակել կարդալ “ասք ինտերնետային մաքսատների մասին”

ասք Դեյկստրայի ծրագրավորող դառնալու մասին


После того, как я прозанимался программированием около трех лет, у меня состоялась беседа с А. Ван Вейнгаарденом, который был в то время моим боссом в Математическом центре Амстердама, беседа, за которую я буду благодарен ему до конца моих дней. Дело в том, что предполагалось, что я буду параллельно изучать теоретическую физику в Лейденском университете, и так как мне становилось все труднее и труднее совмещать
два этих занятия, я должен был определиться: либо бросить программирование и стать почтенным физиком-теоретиком, либо кое-как доучиться физике до формального выпуска с минимальными усилиями, и затем стать…, а кем, кстати? Программистом? Но является ли это достойной профессией? В конце концов, что это такое — программирование? Где та солидная теоретическая основа, которая должна поддерживать его как уважаемую
интеллектуальную дисциплину? Я довольно отчетливо помню, как я завидовал своим коллегам, которые работали с оборудованием: когда у них спрашивали об их профессиональных навыках, они по крайней мере могли сказать, что знают все о вакуумных лампах, усилителях и тому подобных вещах, тогда как я чувствовал, что, когда столкнусь с этим вопросом, мне останется только лишь развести руками. Полный опасений, я постучал в дверь Ван Вейнгаардена, спросив, могу ли я “поговорить с ним минутку”; несколько часов спустя я покинул его офис другим человеком. Внимательно выслушав мои проблемы, он согласился, что до сих пор наука программирования не так
уж развита, но затем принялся неторопливо объяснять, что автоматические компьютеры — это надолго, что мы находимся в самом начале, и почему бы мне не стать одним из тех, кто призван сделать программирование уважаемой дисциплиной? Это стало поворотной точкой в моей жизни, и я формально закончил изучение физики так быстро, как только мог. Мораль этой истории — в том, что, конечно, мы должны быть очень осторожны, давая
советы молодежи: иногда они следуют им!
Еще два года спустя, в 1957, я женился, и голландский обряд регистрации брака требовал указать профессию; я указал “программист”. Но городские власти Амстердама не приняли документы на том основании, что такой профессии не существует. Хотите — верьте, хотите — нет, но в графе “профессия” моего свидетельства о браке значится забавная запись “физик-теоретик”!
Стоит ли говорить о том, как медленно профессия программиста пробивала себе путь в моей стране. С тех пор я немало повидал во всем мире, и мое общее впечатление таково, что в других странах, если не считать возможного сдвига дат, ее продвижение в целом было таким же.
Позвольте мне попытаться передать события этих давно минувших дней немного детальнее, чтобы попытаться получше понять, что же происходит сегодня. В процессе нашего анализа мы увидим, как много недоразумений относительно истинной природы программирования восходит к тем временам.

Эдсгер Дейкстра — Избранные статьи http://store.oberoncore.ru/lib/book/dijkstra.pdf

ու տենց