Turkish nationalists: there was no Armenian genocide Also Turkish nationalists: well there was but the Kurds did it Also Turkish nationalists: we’re gonna kill the Kurds like we killed the Armenians

https://twitter.com/mathaiaus/status/912952351178104833

#armenian_genocide #turkey #1915 #kurds #nationalism

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

Armen T. Marsoobian offers us the unique lens of the Dildilian family of Armenian photographers in provincial Anatolia. Around the turn of the twentieth century, the Dildilians worked to memorialize portraits of fragmenting families and to document everyday scenes in provincial cities such as Sivas, Samsun, and Merzifon. Marsoobian, himself a descendant of the Dildilians, has woven together the family’s remarkable photographic archive along with their memoirs and oral histories, to describe how through ingenuity and professional connections, the family and with them much of their art survived the genocide in 1915-16.

http://www.ottomanhistorypodcast.com/2016/08/armenian-photography-anatolia.html

#armenian #armenia #photography #history #1915 #armenian-genocide #marsoobian #family #photo #anatolia #podcast #photographer

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

today is a conventional date of the beginning of the 1915’s Armenian genocide in Turkey. Armenians all over the world commemorate the victims. Some of survivors are still alive. Almost all Armenians in the west are ancestors of survivors. Many of us have some relative who survived. My grandfather is also from the family of survivors from Van.

I never liked the date, in particularly, because I felt a link between the date and the victim psychology among the nation. This psychology of the victim was also stimulated and greeted in USSR, as a way to make Armenians more loyal to the empire, and make them sure that they won’t be able to survive without the big brother.

Today is of course, non working day in Armenia, however I came to work, to deal with problems caused by power outage. I was passing through the building and made this photo. This is an A4 b/w print of the We are our mountains monument in Artsakh, and photo of Monte Melkonian, hero of so called NK war. This is what regular radio engineer have printed to hung over it’s table. And though it may seem “militaristic” to hung a photo of a man in uniform, I believe, it’s not really.

(Monte was a very interesting person. when almost all of the Martakert district was lost, and Azerbaidjani army had much more power, he was able to take it back. He had no tanks, but to the end of war he had ~40 tanks under his control, all captured from the Azerbaijani army. He did not tolerate marauding and never allowed that.)

Why is this? Because something have changed. Armenians do not perceive themselves as victims to the such extent as in the past. The important part of an Armenian identity today is that Armenians were able to defend themselves in Artsakh, the population was not eliminated, ethnic cleansings conveyed by Azerbaidjan in late eighties and early nineties failed, at least in most of Artsakh.

They were able to prevent the next genocide. That is why Artsakh is extremely important for any Armenian. That’s a symbol of a victory, probably the most important victory throughout the last ~1000 years.

And what is very sad, that Artsakh has no many chances to be recognized by the International community, and interests of Turkey, which keeps Armenia in blockade, and Azerbaijan, which has oil, are more important to the big players.

It looks like almost any major force is interested to make Artsakh controllable by aggressive, non democratic, militaristic, not tolerant Azerbaijan, which recently again tried to use violence to, as they say, “reestablish territorial integrity”, and in reality, to clean up remaining parts of Artsakh from Armenians. Or, may be make them citizens of the country which conveyed ethnic cleansings, and destroyed every Armenian heritage they were able to.

#1915 #genocide #armenian-genocide #armenian_genocide #armenia #turkey #azerbaijan #artsakh #nkpeace #monte_melkonian #we_our_mountains

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

Minkin’s article was the best.

When your ally fully depends on you; when he has nowhere else to go; when not only his well-being is in your hands, but also his life… Then the ally like that is called hostage. And if he supports you in anything, that’s very similar to “Stockholm Syndrome”. http://echo.msk.ru/blog/minkin/1535456-echo/

#russian #minkin #echo #article #armenia #russia #hostage #ally #1915 #genocide #politics #quote

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

Մինկինի յօդուածն ամենալաւն էր։

Եթէ դաշնակիցդ լրիւ քեզնից կախուած է, եթէ նա այլ պրծում չունի, եթէ քո ձեռքերում է ոչ միայն իր բարեկեցութիւնը, այլեւ կեանքը… այսպիսի դաշնակիցը կոչւում է պատանդ։ Ու եթէ նա քեզ ամէն ինչում աջակցում է, սա շատ նման է «ստոկհոլմեան սինդրոմի»։

http://echo.msk.ru/blog/minkin/1535456-echo/

#ռուսերէն #մինկին #էխո #հայաստան #ռուսաստան #դաշնակիցներ #պատանդ #1915 #ցեղասպանութիւն #քաղաքականութիւն

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)

ասք շքեղ քելեխի մասին

դուք երբեւէ եղե՞լ էք քելեխի։ այդ զարմանահրաշ միջոցառմանը, ուր բոլորը֊բոլորը, մանաւանդ կազմակերպիչները շատ կարեւոր են։

այդ օրը զանազան կիրառութիւններ ունի։

նախ, կարելի է ուրախանալ։ երբեմն առանց թաքցնելու։ ուտել֊խմել։

կարելի է կայանալ՝ առհասարակ թաղման եւ դրան նախորդող եւ յաջորդող գործընթացներին մասնակցելով։ էլ ե՞րբ է քեզ հնարաւորութիւն ընձեռուելու լինել ռեժիսոր, եւ որոշել, ջութակահար կանչել, թէ կլառնետիստ։

կարելի է ներգրաւած լինել զանազան կարեւոր գործերի մէջ։

կարելի է ինքնացուցադրուել՝ այս անգամ քո ողբով։ ողբ անելն էլ է կարեւոր զբաղմունք։

իսկ հարցրու այդ ցուցադրուողներից մէկին՝ դու այդ մարդու համար ի՞նչ ես արել, երբ նա ասենք մենակ սառը բնակարանում մահանում էր։ եկար տունը մաքրեցի՞ր նրանից յետոյ, երբ մեռաւ։ իսկ որ կեղտոտ տան մէջ էր ապրում, դա ոչինչ, հիմա ոչ մէկ չի նկատի։

մենք առհասարակ սիրում ենք իմաստները փոխել։ ասենք ֆեյսբուքը պէտք է լինէր շփման հարթակ, իսկ դարձաւ բեմահարթակ։

այն պարզ պատճառով, որ իրական իմաստները մեզ չեն հետաքրքրում։

այսպէս եւ գնա հարցրու այդ տոտա֊ին, կամ լաւ, այն դեռահասին, ով ասում է, որ «ցեղասպանութիւնը իր ինքնութեան մասն է»։ ո՞նց է քո ինքնութեան մաս, բալիկ ջան։ որտեղի՞ց։ ասենք եթէ քեզ բռնաբարէին, էլի պարտադիր չէ որ մէջդ մնար, անցաւ֊գնաց, կեանքը շարունակւում է, իսկ այն որ տատիկիդ մօրն են բռնաբարել, ո՞նց է ինքնութեանդ մաս։

«մեր հողերը»— ասում էր միւսը, «մարդիկ հեչ, հողերը»։ չգիտեմ ինչու, բոլորը մտածում են, որ եթէ «ցեղասպանութիւնը ճանաչեն», իրենց ինչ֊որ մէկը ինչ֊որ հողեր է տալու։ ինչ֊որ կապոյտ երիզով պնակի վրայ։ հողերը վերցնում են, սիրելիներս։ արեան գնով։ եթէ կարողանում են։ չեն նուիրում։ գուցէ միայն մենք ենք նուիրում։ կարող էք նաեւ այստեղ կարդալ, որ ոչ մի հողերի մասին խօսք չկայ։

առհասարակ, երբ տարածք ընդլայնելու մասին է խօսքը գնում, նոյնիսկ էն ամենամեծ երկիր ունեցող ռուսների ֆազերն են գցում, ուր մնաց՝ մեր, որ նահանջելու տեղ չունենք։ եւ ի՞նչ էք անելու այդ հողերի հետ, ո՞վ է այնտեղ ապրելու։ եւ դրանց հետ կոմպլետկով եկած տասնհինգ միլիոն քրդերի։ ասենք պէտք կը լինի իրենց խնդրել, որ երբ հայաստանը վերանուանեն քուրդիստան, մեզ աւտոնոմիա թողնեն։ լաւ էլի, թողէք։

այո, իմաստները փոխւում են։ այսպէս, յիշատակի օրը դարձել է փիառուելու օր։ ում որ ձանձարլի չէ, բոլորը դրա վրայ փիառւում են։

մենք ի՞նչ ունենք, ի՞նչ ենք մեզնից ներկայացնում, որ ցոյց տանք։ ոչ մի բան։

անցեալով պարծենում են տաքսիստները՝ թէ ես գիտէ՞ք ով եմ եղել, երբ կիեւում էի։ գնացէ՛ք եւ հարցրէ՛ք։ մենք էլ այդ գործին ենք։ մենք էլ տաքսիստների ազգ ենք՝ գառնի֊գեղարդ կը տանենք, բան֊ման ցոյց տանք։

իսկ մեր բախտը այնքան բերել է, որ ի տարբերութիւն լիքը այլ ազգերի, ունենք ինքնացուցադրուելու հիանալի պատրուակ։ ոչ թէ պատճառ։ մեզ, պարզւում է ցեղասպանել են։ ինչպիսի՜ հնարաւորութիւն։ լիքը օգտակար բան կարելի է քաղել ընդամէնը մէկ ցեղասպանութիւնից։

կարելի է նւնւալ ողբալ, զգալ քեզ նուաստացուած, նեղացած, կարելի է աշխարհին պատմել քո խորը հոգու չձգուող վէրքերի մասին(իսկ իրականում՝ քո գոյութեան մասին), քո վեհ անցեալի մասին, աշխարհի անարդար լինելու, եւ ընդհանուր առմամբ, «հայի բախտ» հասկացութեան մասին։

Ինչպէս եւ քելեխի ժամանակ, բոլորը֊բոլորը կարող են շահել։

եւ գուցէ քո դէմքը, հենց քո՛ Բանգլադեշցի Գուգո֊ի դէմքը, ցոյց տան ՍիԷնԷն֊ով։ Եւ այն կը հեռարձակուի աշխարհով մէկ՝ քեզ կը տեսնեն եւ եւրոպայի գեյեր֊մարմնավաճառները, եւ ճապոնիայի դեռահասները։ Միայն պէտք է չմոռանալ տխուր֊լուրջ արտայայտութիւն ընդունել այն պահին, երբ խցիկը քեզ է նայելու, քանի որ այլապէս ուրիշ մարդու ցոյց կը տան։ Որ ոճի մէջ լինի։

Առհասարակ ամէ՛ն մէկը կարող է իրեն օգտակար եւ կարեւոր զգալ։ Նոյնիսկ Սեֆիլեանը՝ բանտում կարող է իրեն կարեւոր զգալ։ Բաւական կարեւոր է, պարզւում է, որ բանտում գտնուի։

Եւ ամէն մէկը գործ ունի՝ չէ՞ որ կարեւոր է «գնալ ցեղասպանութեան», ինչպէս իրենից գոհ նշում էր իմ հարեւանը։ այդպէս էլ ասում էր՝ «ես ամէն տարի գնում եմ ցեղասպանութեան, դա շատ կարեւոր է» — իսկ յետոյ աւելացնում՝ «իսկ դուք արդե՞ն գնացե՞լ էք ցեղասպանութեան»՝ իրեն զգալով գնահատողի, «ափրուվ» տուողի դերում․ նա հիմա կարող է ասել՝ «ապրէք», հաստատել, կամ մեծաւարի ուղղորդել, դնել ճիշտ ուղղու վրայ։

բացառութիւն չեն եւ քաղաքական գործիչները։ մանաւանդ իշխող գործիչները։ ինչպիսի՛ աննախադէպ փիառուելու միջոց։ երեւի վերջին անգամ նման հնարաւորութիւն սօսի թաղման ժամանակ էր։

եւ մենք բոլորս իրենց կը սիրենք, քանի որ իրենք մեզ հետ միասին են այդ օրը։ կամ, գուցէ մե՞նք իրենց հետ միասին ենք այդ օրը։

հարիւրամեակն առանց ռեժիմի

այո, ինչպէս ասաց գործընկերս՝ «այս անգամ էլ հարիւրամեակն առանց ռեժիմի չանցաւ»։ վայելէք ձեր «ռեժիմով հարիւրամեակը», ռեժիմի հետ միասին, ուս ուսի։ #socute

թէ չէ բոլոր զլմ֊ներն ընկել են նրա հետեւից, թէ կը գա՞յ պուտինը, թէ՞ չի գայ։ ի՜նչ լաւն է, որ գալու է։ մեր ընկերն է։ մեզ հետ է։ մեր կողքին։ ինչպէս միշտ սակայն։ #վույ #doublesocute

իսկ յիշատակի հետ այս «շոուն» կապ չունի։ նախ յիշել կարելի է առանց ցուցադրուելու։

իսկ եթէ եւ ցուցադրուել, ապա ճաշակով, առանց ճոխ վուլգար թաղման/քելեխի։ յիշել կարելի է լուռ։ կանգնել մէկ րոպէ։ ոչ թէ քայլել ամբողջ օր։(smart not hard) ինչպէս օրինակ անում են հրէաները։

(ազնիւ լինելու համար, պէտք է ասեմ, որ Իսրայէլում էլ նմանատիպ կարծիք արտայայտւում էր, հրէայ երիտասարդները դեռ վաթսունականներին բնաւ չէին ուրախանում, երբ հասարակութիւնը հոլոկոստի վրայ շատ էր կենտրոնանում, քանի որ համարում էին տեղի ունեցածը աւելի շատ ամաչելու քան ցուցադրելու հիմք։)

նաեւ ինքնացուցադրուել կարելի է ասենք գոնէ նրանով, թէ ինչ ես քեզնից ներկայացնում հիմա։ առանցքային բառն է՝ հիմա։ կարողանո՞ւմ ես $100֊ով ԴՆԹ սեքուենս անել։ կարողանո՞ւմ ես Տեսլա֊ի ազատ պատենտներն օգտագործես։ Կարողանո՞ւմ ես մոբայլ ափից մի քիչ աւելի լուրջ նախագիծ անել։

(եւ ոչ թէ ֆուտբոլով, կամ բռնցքամարտով, այն դարը չէ, անցաւ, պըրծ)։

չէ՞։ ո՞վ ես դու։ ի՞նչ ես կորցրել այստեղ, քեզ մէջ գցել։ գնա գործ արա, տեսնենք ինչին ես արժանի։

շքեղ քելեխով կամ թաղումով այսօր աշխարհին չես զարմացնի։ ու բոլորն էլ քո վրայ թքած ունեն։ ու քո ողբի։ ու քո ցաւի։ որը զգալի մասով անկեղծ էլ չէ։ գոնէ այնպէս է ցուցադրւում։

չե՞ս կարողանում քեզնից բան ներկայացնել։ իսկ ինչո՞ւ չես կարողանում։ հմ՞։

եւ այդպէս։

Shai acknowledged that the Jewish state is reluctant to send a more high-level delegation to Yerevan for fear of upsetting Turkey. “We’re a small country and can’t fight with everyone all the time,” he told “The Jerusalem Post.”

#israel #armenia #armenian-genocide #genocide #turkey #1915 #knesset #delegation #recognition

բնօրինակ սփիւռքում(եւ մեկնաբանութիւննե՞ր)