ասք հայաստանի հպարտ բուրժուաների մասին










































ու տենց

ասք հետընտրական մտքերի մասին

հետաքրքիր է, որ մարդիկ ցույց տվեցին վարչակարգին, ինչքան են իրենից զզված։
այսինքն ամենուր, որտեղ կարող էին քվեարկել՝ այսինքն քաղաքներում, ցույց տվեցին։
նաեւ, ես այդպես եմ հասկանում, որ քչերը ունեն իմ պատճառները Րաֆֆիի համար չքվեարկելու, այսինքն Րաֆֆին կարողացավ լինել նա, ում կտան ձայն ամենազանազան մարդիկ, ով առաջ կարծես քաղաքականությամբ առհասարակ չէր հետաքրքրվում։
դա լավ է։

այսինքն, ճակատին համբուրել երեխաներին լավ է ստացվել իր մոտ։

ու հետաքրքիր հանգամանք է, որ անձը մեզ համար մնում է կարեւոր, մեկ անձը ավելի է մոտիվացնում միջին ընտրողին, քան ասենք կուսակցությունը։
չնայած դա հասկանալի է, կոնկրետ ինքն է, համբուրել է, այն էլ տարիներով ձեռք է սեղմել, գիտես ով է։ լրիվ շանսեր կան որ այդպես էլ կշարունակի։

հիմա ինչն է վատ։ վախենում եմ, որ մարդիկ հիասթափվեն։
փոխարենը մտածեն՝ պետք է սաղս գնայինք քվեարկեինք, մտածեն՝ իզուր գնացինք։
ու վախենում եմ որ կհիասթափվեն, քանի որ ի՞նչ ծրագիր ունի Րաֆֆին։
ու հիմա ես հասկանում եմ, ինչ անկարեւոր է ինչ ծրագիր ունի նա, այսինքն ինչ էր փորձելու անել, եթե ըստ պաշտոնական թվերի անցներ։
կարեւոր է այն, ինչ է նա մտածում անել հիմա, երբ չանցավ։

կարծես նա հիմա պարզապես սպասում է, որ գործող հարգելի նախագահը կբերի եւ կմատուցի իրեն իշխանությունը կապույտ եզրագծով ափսեի վրա։
չի բերի, չի մատուցի։
իզո՞ւր է պատրաստվել, կեղծել, որ հիմա էլ նվիրի՞։ ակնհայտ է որ չի նվիրի։

ապա ի՞նչ է նա անելու։ այդ ծրագրի մասին եմ։
ու ինձ թվում է իր ինիցիատիվան չի հերիքի որեւէ այլ բան նախաձեռնել բացի սպասելուց։ ու նույնիսկ եթե Նիկոլն իրան բզի, նա ոչ մի քայլ չի անելու։

իսկ եթե մենք բոլորս ավելի ակտիվ լինեինք, ու բոլորը բոլորը բոլորը ով կարող է մասնակցեին ընտրություններին, գուցե նա կհաղթեր։

ու եթե հաղթեր, ջանդամը թե չէր գնա հիմարություններ անի, ջանդամը թե չէր ասելու սաղին որ իրենք վատն են, որ ցեղասխանությունը չեն ճանաչել, ու ջանդամը թե ԼՂՀ֊ն չփորձեր ճանաչել։

ինչ էլ աներ, սենց վատ չէր լինի, գոնե բազմազանություն էր լինելու։
այսինքն
ա ֊ կպրծնեինք վարչակարգից
բ ֊ կստեղծվեր բավականին զանազան դաշտ, ուր տարբեր կարծիքներ կլինեին, մարդիկ ակտիվ կքննարկեին թե որն է խելացի քայլ Րաֆֆիի կողմից, իսկ որը չէ, ու նույնիսկ նա գուցե փոխվեր, կամ չկարողանար իր էշը քշել որոշ դեպքերում։

Ընդդիմությունը կդառնար իրական աշխատող ընդդիմություն, որ կարող է աշխատել, ու կյանքը բավական հետաքրքիր կլիներ։
Կդիտեինք Րաֆֆիի ելույթները ինչպես այստեղ, այնպես էլ՝ արտասահմանում, ով՝ ֆեյսփալմ անելով, ով էլ՝ արցունքները աչքերին։

բայց այդ ամենը չի լինի, քանի որ ինչ֊որ բան փոխելու համար ամենաքիչը պետք է պլան, միսթր Ֆիքս, նաեւ պետք է գործել, ու պետք է շախմատիստների պես մտածել։

այնպես որ վախենում եմ որ ստիպված ենք մոտակա հինգ տարին մնալ սերիալների, ու ոչ գրավիչ աստղերի, այսինքն ասԽերի նոր սեքս սկանդալների հույսին։
սա կոչվում է ստաբիլ վիճակ, որը չգիտես ինչի հայերեն թարգմանում են՝ ապահովություն։ պարզապես շփոթում են, այսինքն մոռանում են հարցնել ո՞ւմ համար է ապահով:
նու իհարկե ես կուզենայի փոփոխություն, բայց ո՞րտեղից է երեւում որ այն կլինի։

ու տենց

ասք միջազգային առաջնության մասին

Իսկ այս գիշեր ազատության հրապարակում ռուս զբոսաշրջիկների թիմը խաղում էր ֆուտբոլ պարսկահայ զբոսաշրջիկների հետ։

Պարսկահայերը դարպասը նշեցին կոշիկներով, ռուսները ֊ ուսապարկերով։
Պարսկահայերը՝ լայն, ռուսները՝ նեղ։
Պարսկահայերը վազում էին բոբիկ, ռուսները ֊ սանդալներով։

Ամեն թիմը ուներ իր երկրպագուներին, ով հետեւում էր խաղին Սպենդիարյանի արձանի վրայից։

֊ Ես հայ եմ, բայց պարսկահայ ֊ ասաց աղջիկը ռուսներին։
Ռուսները չհասկացան ու շարունակեցին փսփսալ իրար մեջ մինչ նրանցից մեկը բարձր ասաց
֊ տի շտո, տակ անի ժե պանիմայուտ
֊ դա նի պանիմա՜յուտ

Խաղի ժամանակ ինձ մի պահ թվաց, որ գուցե Երեւանը կդառնա Նյու Բռազիլ, իսկ Ռիո դե Ժանեյրոն կվերանվանեն Էրեբունի։ Բայց դա ընդհամենը մի պահ։

Հետո պարզվեց որ խաղացողներից մեկը (չհասկացա ում կողմից) տեղացի էր, ու երբ հաշիվը վեց վեց դարձավ, նա խաղը ընդհատեց։

֊ մենք շատ ենք խմել, էլ չենք կարող խաղալ, նիչյա, դռուժբա, Ռասիա, Իրան, Արմենիա։

Ռուսները չէին համաձայնվում։ Պարսկահայերը շփոթվեցին, չհասկացան։

֊ Դռուժբա, Արմենիա, Ռասիա, Իրան ֊ ինքն իր ձեռքերը սեղմեց ու բարձրացրեց օդ զգալով որ մեկնած ձեռքը ռուսները չեն սեղմի։

Ռուսները հիասթափված էին, ուզում էին հաղթել։

Ու ինձ այդ ժամանակ արդեն լրիվ պարզ դարձավ որ սա Ռիո դե Ժանեյրոն չէ։
Բնավ։
Թեկուզ եւ նոր։

ու տենց

ասք ազատության հրապարակի մասին

Երբ գիշերը գալիս եմ այնտեղ, առաջին հերթին կանգնում եմ մոտավորապես ուր մարկերն է։
Ջիպիէսն արդեն «տաքացել» է, ֆիքսված է։ Երեք արբանյակ։
Ռեֆրեշ ֊ ազատության հրապարակը առաջինն է ցանկում ֊ երեք մետր։
Քայլ, քայլ։ Ռեֆրեշ։ Դեռ երեք մետր։
Ռեֆրեշ։ Քայլ։
Քայլ։ մեկ մետր։
Չեք ին։

Հիմա կարելի է նայել շուրջը։ Ինձ հետեւում է Թումանյանի_արձանի_զույգը։ Դա փոփոխական է որ ժամանակից կախված ընդունում է տարբեր արժեքներ։ Որովհետեւ կյանքը բնավ իմմութաբլ չէ։ (այստեղ լսվում է աղմկալից միաձայն խրախուսանքը նրանց, ով ֆունկցիոնալ չի կարողացել հասկանալ)։

Հետեւս՝ անվակների վրա աղջիկը շրջում է պլաստիկ շշի մոտ։ Հետո մոտենում է խուճուճ խառը մազերով տղան, աղջիկը առանց շարժումը դանդաղեցնելու կռանում, վերցնում է շիշը ու նրանք հեռանում են մեծ օղակ գծելով։

Թումանյանի արձանի աստիճանների վրա նստած են նաեւ նրանք, ով դիտում է ֆուտբոլ սրճարանի հեռուստացույցով։ Գուցե դա իրենց չգիտակցված անհնազանդ ու հակակապիտալիստական քայլն է։
Նրանք մի խումբ են, բայց շատ աղմկոտ չեն։ Գնդակին հարվածից հետո աղմուկը սրճարանում է։

Աղմկում են նաեւ երեխաները։ Ժամը տասներկուսն անց ֊ իսկ նրանք (դեռ՞) շատ են։
Փոքրերը՝ ծնողների հետ ու թե քշում են, ապա վարձով հեծանիվներ, մինչեւ դրանք չհավաքեն։ Իսկ դրանք հավաքում են երբ ծնողները հոգնում են երեխաներին «ման տալ»։

Մի քիչ մեծերը, տինեյջերները՝ իրենք իրենց դիվայսներով են, (մասնավոր սեփականությունը տալիս է անկախություն) ու քշում են այնքան ինչքան հավես է։

Երեք հոգի բարձրանում են դեպի Սայաթ֊Նովա, որ արագություն հավաքած իջնեն։ Բռնում են միմյանց ձեռքերը ու թողնում օղակին մոտենալիս։

Ժամանակ առ ժամանակ լսվում ու ուժեղանում են հառաչող դինամիկից ռուսերեն սիրային խոսքերը՝ դա արագություն է հավաքում Սայաթ֊Նովայի կողմից իջնելով այն տղան՝ տյունինգ արված հեծանիվով․ գրասենյակային էժան բազկաթոռի թիկնակ որ երբեք չի օգտագործվում ու հին, մի ժամանակ սպիտակ պլաստիկից խորհրդային դինամիկներ ղեկի մոտ։
Նրանցից միշտ էլ խռպոտ ձայներ էր եկել, նույնիսկ երբ երիտասարդ էին։

Տղան՝ ոտքերը ցուցադրաբար վերեւ բարձրացրած, շրջում է հրապարակով․ Նյուտոնի առաջին օրենքը հաստատվում է, իսկ հետո, վերջին պահին սեղմում ոտնակներին՝ ու հեռանում Հյուսիսայինի կողմ։

Երբեմն իր հետ զրուցում են ոստիկանները, ընդամենը զրուցում, քանի որ ա ֊ նա հեծանիվով է, եւ բ ֊ նա օրենք չի խախտել, թեկուզեւ ֆիզիկայի։

Ակնհայտ է, որ գիշերը քշելու ամենալավ ժամանակն է՝ ազատ է, հով, մարդաշատ չէ։
Գիշերը նաեւ կարդալու ամենալավ ժամանակն է․ չկան նրանք, ով շեղում են․

ոչ մեկ չի անցնում Սպենդիարյանի կողքով հեռախոսը ականջին հպված բացականչելով․
֊ Չեմ հասկանում, ո՞ւր է էդ քո Խաչատրյանը։
Չկան նաեւ պարսիկներ, որ հարցնում են՝
֊ սա խանի արձա՞ն է։
Ասում ես չէ ֊ կոմպոզիտորի։
Ասում են՝
֊ հա, թագավորի արձան է ֊ ու հեռանում։
Իսկ դու հետեւից կրնում ես՝ չէ, կոմպոզիտորի, կոմ֊պո֊զի֊տո֊րի։

Այո, գիշերը կարդալու համար հարմար ժամանակ է։
Սպենդիարյանի քարը տաք է, որովհետեւ ամբողջ օրվա ընթացկում կուտակում էր էներգիա։ Որովհետեւ սա քաղաք է, դու գիտես քաղաքի բոլոր քարերը, ու քաղաքի բոլոր քարերը գիշերը տաք են։

Կարդալուն կարող է խանգարել միայն «գլամուր» սրճարանի գլամուր պլպլան գովազդը։ Աչքը միջատների պես է, գնում է լույսին։ Պետք է այնպես նստել, որ գլամուրը չերեւա։

Ու երբ փոխում ես դիրքը, այնքան ակնհայտ զգացվում է, որ հրապարակը վերջն է, ու ժամանակից դուրս, իսկ «գլամուրը» տաղտկալի, ու միայն այսօր։

Հրապարակը եղել է մինչ գլամուրը, ու կլինի գլամուրից հետո։
Այնքան ինչքան կլինի Երեւանը։

Որովհետեւ նրանք ով գիշերը քշում են հրապարակում, նրանք ավելի մեծ հավանականությամբ Երեւանցիներ են մեծանալու։
Լինեն նրանք տինեյջերներ, հեծանիվ տյունինգ արած տղաներ, թե այն շանը բերած երեխաները։ Թե այն շունը։

Նրանք չգիտեն, բայց զգում են, որ հրապարակը «գլամուրի» համար չէ, իրենցն է։

Մարտկոցը նստում է։ Ես կարող եմ փոխել այն, կամ դանդաղ քայլել տուն։
ճ֊տ։ ճ֊տ։ դզզզ։ մաեմո ֊ տառերը վառվում են էկրանի վրա։

ասք ազատություն բառի մասին

Երեկ մի տեղ էի մտել։
Մուտքի մոտ գրված էր պատի վրա՝ love, peace, revolution․․․
Ու ինձ դա դուր չեկավ։
Որովհետեւ դա լրիվ ոճի համար է, անմիտ է։

Որովհետեւ այդպես գրելը արժեզրկում է այդ իսկ գաղափարները։
Այնպես, ինչպես արժեզրկված է «ազատություն» բառը։

Օրինակ, կեդ հագնելը բնավ ազատության նշան չէ։
Կամ վանդակավոր վերնաշապիկ հագնելը։
Կամ ծխելը։
Կամ fuck բառն օգտագործելը։

Ազատությունը ավելի վեհ եւ ավելի մտավոր արժեք է։

Ու ոչ ամենագեղեցիկ բառեր օգտագործելը բնավ ազատության նշան չէ։ Գուցե հիմարության նշան է։

Ու այո, այդ ամենը արժեզրկում է «ազատություն» բառը։
Այնպես, ինչպես «սեր» բառն է արժեզրկված։ Այնպես, ինչպես «խաղաղություն» բառն է արժեզրկված։

Ու զարմանալի չէ, որ երբ ֆեյսբուքում հարցում է լինում՝
«ո՞նց եք վերաբերվում ազատամիտ աղջիկներին» բոլորը գալիս են ու պատասխանում՝ «վատ»։ Որովհետեւ ոչ ոք մոտիկ չի ուզում գալ էությանը այդ բառի։ Ոչ այդ աղջիկները, ոչ էլ «վատ» ասողները։ Մեկը մյուսին արժանի են։
Ազատություն բառը այնքան է խաղացվել, որ եթե հայերենում սեռեր լինեին, ապա կասեին որ Ազատության հրապարակն էլ է փչացած։

Մենք այնժամ կլինենք զարգացած, ազատ, երբ հագածը կամ լսածը կլինի նախասիրության, ճաշակի արտահայտում, բայց չի լինի անճաշակ, ու բնականաբար չի համարվի ազատամիտ լինելու ցուցանիշ։
Մեր «ազատամիտները» ու, ցավոք, ընդդիմադիրների մեծ մասը, բնավ չի տարբերվում ոչ «ազատամիտներից»։
Նրանք ընտրում են միայն կողմը, ընդ որում, շատ այլ մոտիվներից ելնելով, քան գաղափարները հասկանալով։
Ու դա լավ երեւում է։ Երեւում է, երբ է մարդ զբաղվում մի բանով, ինչից գաղափար չունի, ու երբ է մարդ խոսում այն բանի մասին ինչից գաղափար չունի։ Այսինքն իրենց նմաններին չի երեւում, նրանք իրար դեմքերին կնայեն կուրախանան։

Իսկ ժամանակը լավ ցույց է տալիս որն է լավը, որն է ճաշակովը, որն է կեղծը, որն է կարտոնից դեկորացիան։
Լինի դա երաժշտություն, շոր, կոշիկ, շենք, մեքենա, արժեք, թե հարաբերություն։
Երբեմն արդեն հինգ տարին է բավական։
Նաեւ ժամանակը ցույց է տալիս ով է ինչպես մտածում իրականում, ում համար է ինչը իրականում արժեք, ով ինչով է իրականում մտահոգված։

Ու Չեգեվարայով շապիկ հագնող երբ տեսնում եմ, ցավոք, արդեն գիտեմ, որ նա չգիտի, ով էր Չեն, ինչ հիմարություններ է արել, ու ինչու է համարվում վեհ։

Մակերեսային ենք դեռ շատ, չխորացող։

Հետո էլ զարմանում ենք․․․ որ չենք զարգանում։
Ո՞ւմ է պետք զարգանալը։ Ո՞ւմ է պետք ազատությունը, սերը, խաղաղությունը՞։
Մի գավաթ գարեջուր, ծխախոտ, անգլերեն/թուրքերեն հայհոյանք, ռաստայական գույներ շորերի վրա, ու կարելի է արդեն քեզ վեհ զգալ, ազատ։
Իսկ այն ինչ է գլխում, ինչ է իրականում կարտոնի հետեւը, ո՞ւմ է պետք։

Մեկ էլ, Շվարցը հիանալի հեքիաթ է գրել։

ու տենց

ասք օպերային հեքիաթների մասին

որ տեսա բեմ են կառուցում այնքան համոզված էի որ հաստատ հետաքրքիր բան չի լինի, ու ինչ-որ էմմիներ/հայկոներ/ու այլ էակներ կլինեն։


Հետո այս հոլովակը տեսա ու փոշմանեցի որ ներկա չէի բեմադրությանը։ Հեքիաթային էր ու երեւի շատ տպավորիչ։

ու տենց

ասք հաստակող հեռախոսների մասին

փաստորեն, Օպերա Մինին Սիմբիանի տակ ստարտ լինելուց նայում ա ինչ ֆոնտ կա համակարգում։

իսկ առհասարակ, իմ տպավորությունները քաստըմ ֆոնտերի/հեռախոսների հայաֆիկացումից։
ինչպես և ակնկալում էինք։

Ոչ մի պրոբլեմ չկա maemo, meego, windows mobile համակարգերի հետ։
այո, windows mobile-ը ֆոնտ տեղադրելու կտրվածքով առումով բնավ ավելի բարդ չէ, քան linux-ը։
պարզապես քոփի ա լինում ինչ որ պանակի մեջ։ ինսթալեր սարքելն ել հեշտ ա։

իսկ դե լինուքսում, կամ .fonts-ի մեջ, կամ /usr/share/fonts-ի մեջ գցում ես ttf ֆոնտ՝ աշխատում ա։
կամ ել ասենք այսպիսի ինսթալեր եմ սարքում։

ամենաբարդը, ինչպես և ակնկալվում էր՝ անդրոիդն է։
Այո, ջարդած, քասթըմ բութ իմաջ ինսթալ արած անդրոիդի մեջ ֆոնտ լցնելու ձև կա․ ռեբութ ինթո «սեյֆ» մոդ, մաունթ /system rw, հետո adb push տառատեսակները այնտեղ։
Իսկ եթե ուզում ես յուզերի համար պատուհանիկ սարքել, որ ինքը այնտեղ կոճակ սեղմի, ու ֆոնտերը լցվեն, ապա պիտի, բնականաբար adb.exe-ն ունենաս։
Անակնկա՜լ։ Այն ռեդիսթրիբյութաբլ չէ բնավ։
Օփեն սորսը գուգլից։
Ստացվում է, որ լեգալ մնալու համար, պետք է պատուհանիկում մի հատ ել կոճակ ավելացնել, բրաուզ, որ մարդը սկզբից անդրոիդ սդկ քաշի, անզիպ անի, ու հետո ցույց տա որտեղ ա ադբ-ն ու հետո նոր էդ ադբն օգտագործել լինի։
Համ ել, պարզվում ա, որ միմիայն ռութ անելը որոշ մոդելների հետ ու որոշ ֆիրմվերների հետ էդքան գլխացավանք ա, որ էլ դու սուս։

Սիմբիանի հետ քիչ թե շատ պարզ ա։ Կարծես, չի լինի ինսթալեր սարքել, որը ունակ կլինի DriveLetter:ResourceFonts-ի մեջ ինչ որ բան գրել։
Բայց եթե usb-ով միացնել համակարգչին, քոփի անել կլինի։
Այլ հարց․ տարբեր մոդելների մոտ, համակարգի ֆոնտերի անունները տարբեր են։
Անհրաժեշտ է ինտերնետներում գտնել ցանկ, որ մեդելի անուն – ֆոնտերի անուններ, տեղեկատվությամբ։

առաջարկները՝ ֆստուձյու։ եթե կան։
ու տենց

ասք օպերայի մասին

ես օպերայի սիրահար չեմ բնավ, առավել ևս որ հավատքը թույլ չի տալիս այն օգտագործել (ֆրի սոֆթ չէ բնավ, եթե իմ քաշածը մեկին տամ, ապա ես հանցագործ եմ, իսկ իմ տունը բանտում է)
Բայց ո՞նց չփորձեի եթե Մեմոյի համար պորտ են արել տղերքը։

Հիացած եմ։ Շա՛տ լավ ա աշխատում։ Իմ կարծիքով ամենալավ զննիչն ա հիմա ինչ Մեմոի համար կա։

ու տենց

опера :)

Проходил недавно у оперы и подумалось – насколько времени можно затянуть стройку?

Невольно перед глазами нарисовалась сцена

Пр: Ты за сколько времени карету починить велоплощадку построить сможешь?
Стр: За два месяца
Пр: А за три?
Стр: Ну, сделаем и за три
Пр: А за шесть сможешь?
Стр: Ну ежели постараться можно и за шесть
Пр: А за год?
Стр: Ну барин ты задачу ставишь, за год одному не справиться, тут помощник нужен!
Пр: Бери помощников, но чтобы не раньше

Стоматолог Бабкен и Левые линии, из цикла Хакеры Блокадной Армении

В один прекрасный день к нам постучали двое незнакомцев. Один постарше, и один помоложе. Они оказались соседями, но не такими соседями, которые жалуются, что вы их залили, а такими соседями, которые живут в вашем квартале через здание, и у них не такой, как у вас график подачи электроэнергии
 

Улавливаете мысль?
 Всего через здание!
 Другой график.
    Для особо непонятливых тех, кто не жил в Армении в девяностые, поясняю: соседи недвусмысленно предложили обменяться электричеством: протянуть линии,  от нас к ним и наоборот. Толщина проводов заранее обговаривалась, кроме того мы торжественно пообещали друг другу не включать более, чем “одну лампочку, и один телевизор”.
Таким образом, время с наличием электроэнергии типа удваивалось.
Постучались они именно к нам, видимо потому, что мы жили на последнем, пятом этаже. На следующий день, мы с папой отправились в хозяйственный магазин приобретать кабель, и я стал постигать тонкости “левого” мастерства – узнал, ձեռի հետ ոտի վրա, что аллюминевые провода – это советское изобретение, следовательно, они, имеют привычку ломаться. Напротив, медные и многожильные – это надежно, и качественно. Затем мы, мужчинами стали проводить линии. Соседи тоже оказались отцом и сыном. Сына звали Бабкен, он был студентом медицинского, стоматологом, и я завалил его вопросами типа “А правда ли, что фтор препятствует разрушению эмали?”. В темы наших разговоров помимо медицины и ветеринарии вошли санта-барбара, фм радио, битлз, музыка, коррумпированные преподаватели, взятки, экзамены, всеобщая воинская повинность, способы уклонения от всеобщей воинской повинности, а также Марсианский Сфинкс, инопланетяне и Роберт Шекли. Вообщем, Бабкен оказался славным малым, несмотря на то, что стоматолог.

В ближайшие несколько дней, если мы не наслаждались “лампочками” и “телевизорами”, то было больше времени подзарядить аккумлятор, к которому мы подвели лампы дневного света, а также переносную лампу с фм радио, под которой я любил делать уроки и заваливаться спать, слушая радио или читая книжки. Я вообще с детства любил натуральное хозяйство, и приобрел на вернисаже за 100 драм солнечные батареи, которые подключал к советскому магнитофону красного цвета, чтобы слушать Битлз. Когда солнце садилось, Битлз начинали тянуть и халтурить, а затем захлебывались. Тогда я включал радио или шел гулять с собакой к опере.
Кстати, собака, немецкая овчарка Ролли, помогала мне не стоять в очереди за хлебом по карточкам у кино Москвы. Дело в том, что в магазине работала не то русская, не то молоканка, не то армянка из Баку… и она обожала мою собаку. Каждый раз, как мы входили в магазин, она закатывала на всю округу “Роллюшка пришел!” так громко, что хоть убегай. На почве собаки, мы познакомились с продавщицами, и они мне, как мальчику с большим носом красивыми голубыми глазами, стали иногда придерживать хлеб, чтобы я не стоял в очередях. Потому, что хлеб хоть и по талонам, но имел свойство заканчиваться. Я им обьяснил, что мне трудно, я с утра пораньше в политехник на уроки иду,  не успеваю хлеб купить, и все такое. Так оно и было. А бывало, мы приходили в магазин за хлебом, а там столпотворение. Я очень гордился, что научил свою собаку таскать сетки, это очень эффектно выглядело. Тогда я ставил ему в пасть сеточку с целофаником, угрожающее приговаривая “держи”, и посылал вперед, за стойки, к продавщицам. Продавщицы, все без исключения нас знали, и брали у Ролли из пасти сеточку, ставили в целофаны хлеб, и он возвращалсяс пакетом ко мне. Иногда из толпы доносились возмущенные возгласы: “где это написано, чтобы собак без очереди обслуживали?”.
   Затем мы так и шли домой, Ролли пыхтел, хрипел, но самоотверженно нес сетку, заливая целофан своими слюнями, а я довольный собой эффектом, который он производил на прохожих, размахивая руками и улыбаясь шел следом за ним.
Должен признать, что все это не прокатило бы в Бангладеше /один из Ереванских спальных районов/, где мы жили раньше. Мне там ни разу не удалось купить хлеб по талонам. Пару раз ходил папа, но он постоянно работал, поэтому мама готовила тесто, к тому самому часу со светом, чтобы испечь хлеб.
Переезд в центр изменил мою жизнь.
Скажем, если в Бангладеше кто-то мужского рода видел меня с собакой, он начинал прыгать, лаять, замахиваться, и всячески старался разозлить собаку. Конечно, собаке по фиг, но в центре я даже иногда видел улыбки на лицах и в глазах прохожих. Я поступил в институт, и на ВТ тоже благодаря жизни в центре.
Но я напишу об этом в другой раз.

Как-то раз к нам вновь постучался Бабкен. Он сказал, что видимо обрыв, и нужны ключи от крыши, чтобы починить. Ключи от крыши были у соседей с другого подьезда. Мама выразила сомнение что нам с Бабкеном кто-то отдаст ключи, а папы, конечно не было, он работал.
Но мы молодые, задорные, наивные, пошли выбивать ключи из соседей.
 – Надо всего лишь “джигяров” поговорить – обьяснил мне Бабкен – и они тебе не только ключи отдадут, а все что хочешь.
 – Это как “джигяров” ? – поинтересовался я
 – Это типа так, смотри – Бабкен постарался сделать солидный вид, и начал – Քեռի ջան /Кери джан…/ как его зовут? Акоб? Քեռի Հակոբ, մեզ բանալիները կտա՞ք
 Кери Акоб оказался кем-то с волосатым животом, в черных трусах. Поинтересовался зачем нам ключи. Разузнал кто наши родители. Убедился, что никак они не могут придти за ключами, и в конце концов послал нас подальше, сказав что никому ключей не даст и захлопнул дверь.
 – А у тебя получилось “джигяров” поговорить? – поинтересовался я у Бабкена
 – Не знаю – ответил Бабкен, глядя на дверь на потолке, к которой вела подвесная лестница – может ее попробовать так открыть?
 Вообщем, дверь оказалось открытой, и мы пробрались в чердак, под крышу. Старались осторожно ходить, чтобы нас не заметил злой дядя с волосатым пузом, и вылезли через окошко на металлический склон крыши. Вскоре нашли обрыв, перевязали, забинтовали, и по домам.
 Прошло три дня, и Бабкен обьявился вновь.
 – Опять света нету – пожаловался он.
 И мы пошли на крышу. Я выразил мысль о том, что наверное перевязывать шнур в месте обрыва нехорошо, он создает лишнее сопротивление, и его следует спаять. Бабкен сказал, что мысль, несомненно, гениальная, и попросил ее развить. В частности, отметить куда я предлагаю включить паяльник. Я предложил раскалить паяльник и поднять его по подвесной лестнице удерживая в зубах.
Бабкен, как полагается верному служителю медицины возразил, что зубы созданы не для того, чтобы таскать в них паяльники а я поинтересоваля, должен ли медик перед получением диплома положить руку на библию устав ком партии и произнести клятву Гиппократа.
Затем мы предположили, что если найти громоотвод, то можно его использовать как ноль, а фазу брать с нашей левой линии,и паять ее же. Однако на такой эксперимент никто из нас не решился и мы залатав линию разошлись по домам.
Подниматься на крышу пришлось еще не раз. Кто-то злостно резал наши левые линии, видимо из зависти.
Другой причины мы так и не придумали. Ну зачем кому-то рисковать своей шеей, подниматься с ножиком на крышу и перерезать провода, как если не из зависти?
Мы то знали за что рискуем – во первых это весело, по крышам лазить, Карлсон не дурак был, во вторых, позывные санта-барбары вечером согревали душу.

Однажды, уже холодной зимой, Бабкен зашел к нам в гости, и застал меня за захватывающим занятием – капанием водки на вату, и последующим помещением ваты на больной зуб. Водка оказалась единственным способом усыпить зубную боль. Не помню кто посоветовал, мама наверное. Водку я также использовал вместо одеколона, после бритья. Во первых, она стоила дешевле – триста драм за пол литра, а одеколоны не менее тысячи за меньший обьем жидкости. Кроме того от одеколонов неистово воняло, а запах водки быстро выветривался.
Запах косметики я с детства не переношу. Если меня стригли парикмахеры, то очень просил не брызгать потом благовониями, потому, что у меня от них голова болит. Запахи духов, дезадоров, и всех одеколонов не выношу никак!
Не смотря на многочисленные рекламы денима торнадо с красивой девочкой.
Не выдержав вида моих мучений, Бабкен предложил зайти к нему в кабинет в стом центре, около оперы, где у него практика, вроде ординатура.
Сказал, что он недавно купил очень дорогую и качественную итальянскую пломбу, она совсем неотличима от цвета зубов.
Я с удовольствием согласился, и мы договорились встретиться вечером, к шести или семи, когда в стом центре уже никого не будет.
Итак, я сел в стом кресло, Бабкен размешал на кусочке стекла порошок с чем-то, получилась жижа, и залил эту жижу мне в зуб.
 – Ты потерпи минут пять – уверенно сказал Бабкен – она застынет и можем идти
 – Aha – ответил я с открытым ртом, потому, что ничего другого не мог сказать
 Через пять минут Бабкен поковырялся в зубе, и удивленно заметил, что пломба все еще не застыла.
 – Подожди еще пять минут – обадривающе сказал он – и она точно застынет
 – Aha – сказал я покорно, а что мне оставалось делать?
 Через пять минут пломба не высохла
 – Странно – сказал Бабкен и почесал затылок. Она качественная, итальянская.
 – Aha – сказал я
 – Потерпишь еще пять минут? – спросил Бабкен
 – Aha – ответил я

Когда пломба в очередной раз не застыла Бабкен ее почистил, и предположил, что он не те пропорции смешал. Ему было очень стыдно и он недоумевал.
На этот раз он очень внимательно отмерил, смешал, и наложил пломбу
 – Теперь точно должно получиться – сказал Бабкен
 – Aha – ответил я
 На этот раз пломба тоже не засохла. Бабкен решил, что стоит подождать.
 Мы ждали 30 минут, затем Бабкен не выдержал, и почистил пломбу.
 Он извинился, сказал, что может ему бракованная пломба попалась, и вообще
 он разберется и спросит у опытных людей что он делал не так.

 Бабкен и правда был озадачен

 Я чувствовал, что с нами происходит нечто очень забавное и с интересом ждал развязки.
 
   Бабкен позвонил через два дня и сказал, что выяснил в чем дело. Мы договорились встретиться в стом центре, а Бабкен пообещал что на этот раз все получится

     Шел снег, я прыгал с ноги на ногу у входа в стом центр, чтобы согреться. Бабкен пришел, прижимая руки к груди. Войдя в кабинет, он бережно вытащил из-за пазухи коробку с итальянской пломбой.
 –  Эта итальянская пломба должна храниться при комнатной температуре  – сказал он важно – а у нас дома в шкафу, где я ее хранил температура оказалась слишком низкой, ну давай скорее, пока она не замерзла!
 В этот день все прошло как положено, пломба застыла как и полагается порядочной итальянской пломбе, левые линии работали безотказно, Джина все еще была стервой, Мейсон циником, а Сиси коротал дни в коме.

 Вскоре Бабкен бежал из Армении, чтобы не служить в армии. Ему помог достать паспорт брат, у которого был ларек недалеко от оперы и стом центра, там, где сейчас северный проспект
 Наша последняя встреча состоялась, когда он вернул мне фотоаппарат, который я ему одолжил, чтобы он снял девочку, в которую был влюблен, и которая наконец согласилась один раз с ним погулять.
 Бабкен посоветовал впредь, если у меня будут проблемы с зубами, обращаться к доктору Телемаку Костаняну, заведующему терапевтическим отделением.
 Через год итальянская пломба упала, и я отправился к Костаняну. “Здравствуй, дорогой” – сказал Костанян.
 Оказалось, мы с ним знакомы. Он тоже жил на Саят-Нова, и гулял со своими детьми у оперы, а мы с собакой всегда просили у его детей скейтбоард, чтобы Ролли на нем покатался
 Костанян вел борьбу за мой зуб до конца, не дал его удалять, и после многочисленных процедур, в конце концов спас.
 Зуб окончательно сломался лишь в армии, когда я с голодухи вцепился в сухую корку хлеба.

А Ереван сильно изменился с тех пор. Не только потому, что снесли неказистые ларьки и построили новый проспект.
Просто нет в Армении стоматолога Бабкена, уехал и доктор Костанян с детьми и скейтбоардом.
Нет  не только соцреалистичного, задрыпанного хлебного магазина у кино Москвы. Нету и тех продавцов, их сменили молодые девушки.
Нету более криков “Роллюшка пришел”, как впрочем нету и самого Роллюшки. Продавщицу из Баку, и ее голубоглазую и длинноногую дочку больше не встретить в городе, наверное они тоже уехали из Армении.
Я иногда вижу грузчика из старого хлебного магазина, он бывает сидит на скамейке у оперы, и смотрит на меня с Отто, думая, что я его не помню, а он мне когда-то хлеб приносил из машины. А я все помню, и никогда не забываю поздороваться