ասք սահմաններ քաշելու մասին

Ես գրել եմ ինչ ափսոս է որ խոտի վրա փռվել մի տեսակ չի լինում սիրահարներում։
Հիմա արդեն գիտեմ, որ խոտին ժամանակ է պետք պնդանալու համար։
Ու լուսանկարին երեւում է տարբերությունը այն հատվածի, որտեղ քայլել չի կարելի, ու որտեղ դա թույլատրվում է։

ու տենց

ասք Աբովյան քաղաքում մոլորվելու մասին

Այ այսպիսի բաներ են պատահում։ Կմտածե՞ի որ կհայտնվեմ Աբովյան քաղաքում ու բնավ ոչ փողոցում ու կփնտրեմ որոշակի շենք, որոշակի հարկ եւ որոշակի բնակարան ու ամենազարմանալին՝ կգտնեմ։

այնպես որ զգոն եղեք, թե չէ դուք էլ կարող եք Աբովյան քաղաքում հայտնվել։
ու տենց

պատմությույն Գանդիի դասախոսության մասին

Ֆարա Գոդրեյն էր պատմում։ Նա լրիվ դասախոս էր, կրկնում էր բառերը, կրկնում էր նույնը հինգ րոպե տարբեր բառերով։ Զզվցրեց թողեց։ Հնդկուհու համար լավ էր խոսում անգլերեն, չնայած ասաց «այմ ֆրոմ ինդիա»։
Սկսեց ահիմսա գաղափարից։
Հիմսա սանսկրիտում նշանակում է բռնություն, ահիմսա՝ չբռնություն։ Սակայն դա մինիմալ, նեղ ձեւն է հասկանալու ահիմսա գաղափարը։ Գանդին ասում էր, որ ահիմսան ոչ միայն նշանակում է հրաժարվել ճնշել, պահանջել, վնասել, դա նույնպես “մեծագույն սերն է ու մեծագույն ողորմածություն, կարեկցություն է»։ Դա չար կամքի կամ մտքերի լրիվ բացակայությունն է։ Այսպիսով, նա համարում էր, որ ահիմսան դա բոլորին ուղղված բացարձակ սիրո ձգտումն է։ Այդ պատճառով նա ասում էր «ահիմսան միջոց է, ճշմարտությունը՝ նպատակը»։ Նա համարում էր որ բոլոր մարդիկ ունեն հիմնավոր պարտք․ հետեւողական փնտրել ճշմարտությունը։
Եւ հասնել կատարյալ առաքինությանը։ Հետո մանրամասնում էր, որ շատ աբստրակտ հասկացություններ չթվան դրանք, ճշմարտությունն ու առաքինությունը։ Ասում էր, որ ահիմսան ապրելակերպ է։ Որ պետք է փնտրել ճշմարտությունը ամենօրյա, փոքր կյանքի հատվածների մեջ։ Անկախ նրանից, թեյ եք պատրաստում թե զրուցում եք խանութում, այդ բոլոր պահերը առիթ են տալիս պահել ու հասնել ահիմսային։ Գանդին ասում էր, որ ահիմսա-ին հետեւողտ պետք է ամեն օր հարցնի իրեն, օրինակ․ «արդյո՞ք ես անդուր խոսեցի գործընկերոջս հետ, արդյո՞ք ես տվեցի մրգի ավելի վատ կտորը կողքինիս, պահելով լավը ինձ, արդյո՞ք ես անտեսեցի ու չօգնեցի հիվանդ հարեւանիս, արդյո՞ք ես հրաժարվեցի տալ ջուր ծարավ անցորդին, ով խնդրեց խմել, արդյո՞ք ես ջղայնացա խոհանոցում որովհետեւ բրինձը կիսաեփված էր։» Այդ ամենը ըստ Գանդիի բռնության ձեւեր են։ Նա շարունակում էր «եթե մենք չփնտրենք ահիմսան ամեն օր մանրուքներում, մենք երբեք նրան չենք հասնի»։ Նա նաեւ շեշտում էր, որ ահիմսան պետք է արտահայտվի ոչ միայն չար քայլերի, այլ եւ մտքերի բացակայությամբ։
Ահիմսան տիրապետելը օգտագործվում է սաթյագրահայի ժամանակ։ Սաթյա նշանակում է ճշմարտություն, գրահա – կարծրություն։ Սաթյագրահան նշանակում է ճշմարտության համար պինդ լինել։ Սա, փաստորեն անհնազանդություն արտահայտելու Գանդիի ձեւն էր։ Սաթյագրահան անճշմարտության, անարդարության հետ պայքարի ձեւն է։ Գանդին նաեւ օգտագործում էր «ոգու ուժ» կամ «ճշմարտության ուժ» բառակապակցությունը սաթյագրահան նկարագրելու համար։ Նաեւ ասում էր «սիրո ուժն է»։ Ասում էր, որ բոլոր գործողությունների մեջ պետք է լինի «սեր», նույնիսկ եթե դա վերաբերվում է քաղաքականությանը։ Համոզված էր, որ «սիրո, կամ ոգու ուժը» ավելի ուժեղ է, քան զենքի ուժը։ Նա շեշտում էր, որ անհնազանդ պայքարի ժամանակ մարդ չպետք է ատի իր հակառակորդներին, ու առհասարակ ջղայնության զգացողությունը չպետք է լինի։
Բնականաբար, նույնիսկ եթե համոզված ես, որ հակառակորդը չար է, կամ անում է չարություն, բերելով «սիրո ուժը» դու փոխում ես նրան «չարության» վիճակից «սիրո» վիճակ։ Անվանում էր դա «չարը նվաճել սիրով»։ Ասում էր, որ պետք է դիմադրել չարությանը ներքին ուժով, ոգու ուժով, ոչ թե արտաքին, ֆիզիկական ուժով։ Նույնիսկ ինստրուկցիաներ էր գրում սաթյագրահիների, այսինքն սաթյագրահա կիրառողների համար։ Ասում էր, երբ ձեզ ձերբակալում են, ոչ միայն մի դիմադրեք ֆիզիկապես, ոչ մի անեծք կամ հայհոյանք չպետք է հնչեցվի։ Բնականաբար, ձերբակալում են օրենք խախտելու համար։ Իսկ նա ասում էր որ օրենքը պետք է խախտել, եթե այն արդար օրենք չէ։ Ու պատրաստ լինել ձերբակալությանը։ Այսպես էր օրինակ աղի երթի ժամանակ։ Աղ պատրաստելը լեգալ չէր Հնդկաստանում, որովհետեւ Բրիտանացիները պետք է վաճառեին իրենց աղը հնդիկներին։ Գանդին ասաց՝ դա անարդար օրենք է, սա մեր երկիրն է ու մենք կարող ենք պատրաստել աղ, եթե ուզում ենք։ Ի՞նչ ենք անելու – օրենքը խախտելու ենք։ Եթե օրենքը արդար չէ, այն պետք է խախտել։ Այսպես, ըստ Գանդիի, պետք է պատրաստ լինել կրել օրենք խախտելու հետեւանքները։ Երբ պայքարում եք այն համար, ինչ հավատում եք, որ ճշմարիտ է, արդար է, օգտագործում եք ոգու ուժը, հետեւաբար պետք է լինել քաղաքավարի ու հանգիստ ցանկացած պրոտեստ արտահայտելիս։ Որովհետեւ փնտրում եք ճշմարտությունը ու այլ կերպ չեք կարող դա անել։ Դա ահիմսայի սկզբունքն է։ Չէ՞ որ ձերբակալողը, հակարակորդը նույնպես մարդ է, ձեր պես, ու միշտ պետք է պահպանել բարեկրթությունը, հարգանքը, սերը իր նկատմամբ։
Կարեւոր է, որ անհնազանդության միջոցով դիմադրողականության իմաստը բնավ հաղթանակը չէ։ Կրկին, ճշմարտությունը։ Իմաստը հակարակորդին համոզելն է որ ձեր դիրքը ճիշտ է։ Ու այսպես փոխել նրան։ Օրինակ, Հնդկաստանը Բրիտանիայի կոլոնիան էր, ու հնդիկները հասկացան, որ նրանք չպետք է կառավարվեն օտար պետության կողմից։ Բրիտանացիները այսպես չէին կարծում։ ։Ճ Ու Գանդին, որպես ազգային ազատագրական պայքարի առաջնորդ ասում էր, որ նրա նպատակը Բրիտանացիների հեռացումը չէ միայն, այլ նրանց համոզելը որ այդպես ճիշտ է։ Որ նրանք գիտակցեն որ դա է ճիշտը, ճշմարտությունը։ Ասում էր, որ բրիտանացիները պետք է գիտակցեն իրենց իսկ հնարավորությունը ճշմարտություն տեսնելու։
Ի՞նչ պետք է անեք, երբ դուք փորձում եք բացատրել ձեր ճշմարտությունը, իսկ ձեզ չեն լսու՞մ։ Ապա հաջորդ քայլը ձեր դիրքը ուժեղացնելն է տառապանքնով։ Հակարակորդին ցուցադրելն է ձեր հավատարմությունը ձեր ճշմարտությանը։ Այսպես էր երբ ոստիկանները ծեծում էին մարդկանց։ Նրանք ցուցադրում էին իրենց տառապելու պատրաստակամությամբ իրնեց հավատքի ուժը գաղափարին։ Գանդին նիհար եւ տկար մարդ էր։ Նա հաճախ սով էր պահում։
Բացի դրանից, նա ասում էր որ մարդը պետք է գիտակցի որ նա կարող է եւ սխալվել։ Որովհետեւ նա մարդ է իսկ մարդիկ սխալվում են։ Սակայն դա միեւնույն է նշանակում է որ նա պետք է հավատարիմ մնա ինքն իրեն, չանի այն ինչ մտածում է որ սխալ է, ու պատրաստ լինի տառապել իր դիրքորոշմանը հավատարիմ մնալու համար։
Գանդին ճշմարտության բարդ հասկացություն ուներ։ Ասում էր, որ յուրաքանչյուր մարդու համար շատ բարդ է, ու անհնար տեսնել ճշարտությունը ամբողջովին։ Որ մեր ճշմարտություն տեսնելու, ընկալելու ունկաությունը սահմանափակ է։ Այսպիսով ոչ ոք չի կարող ասել որ նա բացարձակ ճիշտ է։ Հետեւվանքներ կրելը պետք է լինի գիտակցված, հստակ եւ հանրային։ Երբ Գանդին սով էր պահում նա հստակ գիտեր ինչ է իրեն թույլ տալիս, օրինակ լիմոնի հյութ եւ ջուր, եւ ինչ է պահանջում իշխանությունից, եւ երբ է դադարեցնելու սովը։ Այսինքն նա կազմակերպված էր։ Իրական սաթյագրահան պետք է լավ կազմակերպված եւ մտածված, պլանավորված լինի – համոզված էր նա։ Սաթյագրահին, ասում էր նա ձգտում է հասցնել բանականը, ճշմարտությունը սրտին։ Սրտին հասնելու ձեւը հասարակական կարծիք ձեւավորելն է։ Լինում է, որ բանականությունը համոզելը բավական չէ, ու պետք է համոզել եւ սիրտը։ Դա արվում էր տառապելով։ Այսպես ձեր սերը արթնանցնում է սեր ձեր հակարակորդի սրտում։
Գանդին չէր տարանջատում հոգեւորը եւ քաղաքականությունը։ Այսքան ճշմարտության խոսելով։ Ամենը պետք է անել ճշմարտություն փնտրելով, նույնիսկ քաղաքականության մեջ։ Կյանքի բոլորոլորտներում, իսկ քաղաքականությունը նույնպես կյանքի ոլորտներից մեկն է։
Լավ սաթյագրահին պետք է լինի գրեթե բացարձակ կատարյալ մարդ – ասում էր նա։ Մարմինը միակ գործիքն է, ասում էր Գանդին, որը կարող ենք օգտագործել պայքարում։ Քանի որ նա դեմ էր զենքին, նշում էր, որ միայն մարմինը, որը ոգին պատրաստ է տառապանքների ենթարկել։
Ամենակարեւոր կետերից մեկը, Գանդին ասում էր, որ սաթյագրահան դա թույլերի զենք չէ։ Այսինքն չբռնությունը չի նշանակում պասիվություն։ Ու նա նշում էր որ սաթյագրահան պահանջում է խիզախություն, կազմակերպվածություն ու նվիրվածություն։ Վախը պետք է անհնար լինի։ Նա պետք է պատրաստ լինի կորցնել ամենը։ Ու նաեւ նշում էր, որ դա կարող է լինել ի վնաս ընտանիքի։
Ո՞վ է ավելի խիզախը – հարցնում էր Գանդին – նա ով կանգնած է զենքի առջեւ անզեն, թե նա, ով կանգնած է զենքի հետեւ։

Իմ մեկնաբանությունները, եթե կարճ։ Կարեւորը․
Սաթյագրահան գործում է մանիպուլյացիան չեզոքացնելու ժամանակ։ Եթե քեզանից բան են պահանջում, որը դու համարում ես անարդար, դու կարող ես գնալ սաթյագրահայի։ Բայց եթե քեզանից բան չեն պահանջում, այլ պարզապես ուզում են սպանել (կամ գուցե տեղահանել) ապա այն չի գործի։ Պատրա՞ստ ես մահանալ, շատ լավ, մեզ հենց դա պետք է։ Այսինքն այստեղ արդեն մարդը մանիպուլյացիային ենթարկվում է ոչ թե դիմադրում։ Իսկ իմաստը դիմադրելն է։

Եւս մի նշում – նա ասում էր սրտին հասցնելու մասին, բայց ասում էր որ դա պետք է արվի հանրային ձեւով, հանրությանը հասանելի ու տեսնում էր հասարակական կարծիքը որպես ազդեցության ձեւ։ Այսինքն, կարող է մարդը չհասկանա, չհամաձայնվի, բայց հասարակական կարծիքի ճնշման ազդեցության տակ ստիպված լինի համաձայնվել։ Իսկ դա արդեն իրեն իսկ հակասում է։ Սակայն գուցե ես պարզապես իր տեսությանը լավ ծանոթ չեմ։

Հետաքրքիր էր նաեւ իմանալ, որ նա բնավ օրինակելի հայր եւ ընտանիքի անդամ չէր։ Նաեւ հայտնաբերվել էր որ նա քնում է մերկ աղջիկների հետ։ Նա ասաց, որ դա անում է ոգին կոփելու եւ գայթակղությանը դիմադրելու համար։ Չգիտեմ, ճիշտ է դա, թե պարզապես արդարացում էր։ ։Ճ

ու տենց

մեջբերում փաստերի բացակայության մասին

սա վերջն է՝

Why did I make this proof?
People quite often state wrongly that “Absence of evidence is NOT evidence of absence.” Why do they do that? Perhaps because they do not know better? And with this proof they get the possibility of knowing for sure that “Absence of evidence IS evidence of absence.”, which is quite useful in many situations, such as these:

Absence of evidence for…
…fairies, trolls, and ghosts…
…weapons of mass destruction in Iraq…
…crop circle aliens…
…gods…
…Microsoft patents in Linux…
…miracle healings…
…credentials…
…CO2 from machines causing global warming…
…UFO space ships…
…telepaty, ESP, and telekinesis…
…Linux stealing code from SCO corporation…
…means they get less likely all the time.

Buy a mug or shirt with the proof!

This is the reason that faith is bad. Faith is the assumption of truth when evidence is absent. This absence of evidence is evidence of absence of truth. So faith in itself is evidence of falseness. Therefore, faith is not a road to truth, but instead a road to falseness.

Carl Sagan is often quoted as saying “Absence of evidence is not evidence of absence”, but he meant it as an example of what fools mean, and has since been consistently misquoted as something he meant.
Correct quote by Wikiquote.
Misquote by Quotationspage.

One source of this confusion may be that “evidence” is a near synonym to both “proof” and “sign/indication” which are two different concepts. Using these words instead gives the two following correct sentences:
Absence of sign/indication is a sign/indication of absence.
Absence of proof is not proof of absence.
More serious is the American Statistical Association, who even sells a T-shirt with the wrong slogan on it. Being statisticians, they really should know better. Considering the large number of members who could have pointed out this error, it is rather telling that it is still there.

There was a previous version of this proof, but this new one is much shorter, simpler, and it also defines the concept of evidence, which is also very useful and absolutely necessary to understand what the proof is about, which many never did understand.

I have seen that the comprehension of this “absence of evidence” concept is one of the main differences between sensible and gullible people. Gullible people will not and cannot understand this concept.

A less proofy explanation:

For those of you who have not learned Bayesian inference yet, here is an explanation with words, examples, and analogies:
More women than men wear skirts.
Both women and men can use trousers instead of skirts.
Skirts for men are kalled kilts, and are usual in Scotland.
Thus there are 4 possibilites:

A man without a skirt
A woman without a skirt
A woman with a skirt
A man with a skirt
A skirt is evidence of a woman, because
there are more women than men wearing skirts.

So, if you see someone NOT wearing a skirt,
then it is more likely a man.

Lastly, an anecdote from Roar Lauritzsen about Absence of Evidence:

“Suppose you are a programmer, and you are looking for bugs in a program. At first you cannot sleep at night because you are convinced that there must be a bug somewhere, you just haven’t found it yet. To find the bug, you test the program to see if you find something that doesn’t work as you expected. If you found something, it would be evidence that there was a bug. If you test the program a lot, and still find no evidence of a bug, this increases your confidence that there is no bug. In other words, it counts as evidence for the absence of a bug, and you are finally able to sleep better.

After a while, your program is thoroughly tested, and you still find no evidence for a bug. You begin to suspect that there might not be a bug after all. However, if there is no bug, you will have no purpose as a programmer. You feel as if your life depends on the existence of a bug. You are now looking for the Bug that will save you. You believe that there must be a Bug, so you test your program even more thoroughly. When you still cannot find any evidence for a Bug, you start to rationalize: Although I cannot find any Bug, that does not prove that there is no Bug. You are now a true believer in the Bug.”

այստեղից

Սկզբից լոգիկայի մասին։
Ռուս լոգիկ Զինովյեվը իր ստեղծված լոգիկայի սահմաններում ապացուցել է որ Ֆերմայի թեորեմը ապացուցելի չէ։ Սակայն Ֆերմայի թեորեմը հետո ապացուցվեց։ Ի դեպ ինքը Զինովյեվը շատ վիճելի ու քոնթրովերշլ անձ էր։

Ու առհասարակ, բինար լոգիկան ճշմարտություն չէ։ Օրինակ դպրոցում մենք անցել ենք որ եռանկյունի անկյունների գումարը միշտ 180 աստիճան է, այսինքն դա «ճշմարտություն» է, այսինքն այն որ գումարը 120 աստիճան է՝ «սուտ» է։

Բայց մենք չենք անցել որ 1931 թվին Քուրթ Գյոդելը ցույց է տալիս ինչպես «եթե կարելի է ապացուցել Ա-ն, ուրեմն կարելի է ապացուցել ոչ-Ա-ն»։
(Ի դեպ, ինձ թվում է «գիտական աթեիզմը» երեւի հետաքրքիր առարկա էր, ափսոս հանել են։)

Հիմա, այս հոդվածում սկզբից մաթ ապացույց է։ Հետո, երբ հեղինակը փորձում է նույնը բառերով բացատրել, մտնում է հավանականությունը․
Ասում է ավելի հավանական է, որ եթե փեշ է կրում, ուրեմն կին է։
Բայց բուլեանում հավանականություն չկա, կա ճիշտ կամ սխալ։

Այս ապացույցը ճիշտ է, եթե մենք կարող ենք ֆորմալ նկարագրել ու ապացուցել ինչ որ բան։ Այսպես անում են կոմպիլյատորները․ ծրագիրը ֆորմալ նոտացիա է ու սխալները ֆորմալ կերպ նկարագրվում են ու հետեւաբար գտնվում։ Եթե այդ կոմպիլյատորը ճիշտ է աշխատում։
Այսպես, առհասարակ աշխատում են կարգիչները։ Նրանք հակասություններ չեն ճանաչում։
Հիմա անցնենք ուրվականների։ Ըստ ապացույցի մենք կարող ենք պնդել որ ուրվական չկա եթե մեր ուրվական նկատող գործիքը ուրվական չի տեսել, ու կատարյալ է։
հարցը նրանում է, արդյոք այն կատարյալ է ու արդյոք կատարյալ գործիք կարող ենք ստեղծել։
Ավելին, արդյոք ուրվականներ նկատող կատարյալ գործիք կարող ենք ստեղծել լավ չիմանալով ինչ է ուրվականը։
Ակամա հիշվում է Շեկլիի «ճիշտ հարցը»․ պետք է կարողանալ ճիշտ հարց տալ, ճիշտ պատասխան ստանալու համար։ Ադամսը գնաց ավելի առաջ, ու իր մեքենան ունակ էր ճիշտ պատասխան ասելը, սակայն ոչ ձեւակերպել ճիշտ հարցը։
Այնպես որ, ինչքան էլ ես ուզենայի օգտագործել այս ապացույցը ու չռփել մարդկանց «ապացուցելով» որ ուրվականներ գոյություն չունեն, ես անկեղծորեն դա չեմ կարող անել։ Այսինքն կարող եմ այս լոգիկայի սահմաններում։
Բայց հա, երեւի թե ուրվականներ գոյություն չունեն։ Ամեն դեպքում ես հակված եմ ելնել այս մտքից, քան նրա հակառակ պնդումից։
ու տենց

մեջբերում կապիտալի աշխարհում ծրագրեր գրելու մասին

“Достаточно хорошее ПО” редко бывает действительно достаточно хорошим – это грустное проявление духа нынешнего времени, в котором исчезает личная гордость за свою работу. Сама мысль о том, что человек может испытывать удовлетворение от хорошо выполненной работы – просто потому, что эта работа творческая и профессиональная, признана абсурдной. Не ценится ничего, кроме экономического успеха и его денежного выражения. Отсюда можно сделать вывод: наша профессия сделалась просто тривиальной работой. Но по моему убеждению, нельзя ожидать качественно выполненной работы, если не отдавать ей себя полностью, если нет личного удовлетворения, более того – удовольствия от нее. В нашей профессии точность и совершенство – это не роскошь, а простая необходимость.

Конечно, разработка ПО – это техническая деятельность, проводимая людьми. Не секрет, что среди других вещей люди страдают от несовершенства, ограниченной надежности и нетерпения. Добавьте к этому запросы на более высокую оплату труда с одной стороны и требования более быстрого достижения результата – с другой. Однако работа, которая делается в спешке под постоянным давлением срока выброса продукта на рынок, неизбежно приводит к неудовлетворительным результатам – к продукту с дефектами. Существуют много более лучшие методы проектирования ПО, чем те, которые повсеместно используются, но им редко следуют. Я знаю одного очень крупного производителя ПО, который декларировал, что у него проектирование занимает 20% от времени разработки, а (условно говоря) отладка – остающиеся 80%. Те, кто ратует за обратное соотношение этих величин, не только убедительно доказали, что это реалистично, но и показали, что это улучшило бы тусклый имидж фирмы. Почему же, несмотря на это, подход с 20% времени на проектирование, по прежнему в фаворе? Да потому, что чем меньше времени вы проектируете, тем быстрее ваш продукт может оказаться рынке. И рыночные обзоры показывают, что по большой части потребитель рассматривает несовершенный, но стремительно возникший продукт как более привлекательный по сравнению с более стабильным и зрелым, но появившимся позже. Кого винить в таком положении дел? Программистов, превратившихся в хакеров? Менеджеров, находящихся под давлением не желающего ждать рынка? Бизнесменов, вынужденных быть рабом величины своей прибыли? Или потребителей, верящих в обещанные чудеса, которые будто бы достижимы с помощью нового продукта?

այստեղից
ու տենց

ասք կիա մեքենաները չսիրելու մասին

Մայք Ռոուն երիտասարդ եւ անպատկառ ծրագրավորող էր։
Ու կարծես իր համար հանգիստ ապրում էր, աղջիկներ եւ կայքեր սարքելու պատվերներ կպցնում, երբ նամակ ստացավ, այն էլ մայքրոսոֆթից։ Նամակում գրված էր, որ Մայքի կայքը, mikerowesoft.com-ը հնչողությամբ նման է մայքրոսոֆթ անվանմանը, հետեւաբար հանդիսանում է ապրանքանիշի խախտում։ Այնուհետեւ ուսանողից պահանջվում էր անհապաղ հրաժարվել դոմենից։
Պատկերացրեք, մի գեղեցիկ օր ձեզանից պահանջեն դուք ձեր դոմենից հրաժարվեք։ Այն էլ դոմենից, որը կազմված է ձեր իսկ անունով։ Որովհետեւ դա ինչ որ կորպորացիայի ապրանքանիշին նման է հնչողությամբ։ Նման է ընդամենը։
Ու Մայքը պատասխանեց, որ նրան պետք է փոխհատուցում։
Մայքրոսոֆտը առաջարկեց փոխհատուցում՝ տաս դոլարի չափսով։ Ու այստեղ Մայքի նյարթերը չեն դիմանում, ու նա, մայքրոսոֆթի հանդգնությունից ապշած, պահանջում է տաս հազար դոլար։ Եթե ձեզ այդքան պետք է, վճարեք։ Չէ՝ ես իմ անունով կայքից չեմ հրաժարվի։
Ի պատասխան Մայքրոսոֆթը ուղարկում է դատավորի ստորագրությամբ թուղթ (cease and desist), պահանջելով անմիջապես դադարեցնել անձնական կայքի գոյությունը եւ այլեւս չգործարկել այն։ Cease and desist նշանակում է՝ դադարեցնել եւ ժուժկալել շարունակելուց։ Նամակը բաղկացած էր 25 էջից եւ մեղադրում էր Մայքին հայտնի մեղքերի կեսից մի քիչ շատը կատարելու մեջ՝ մասնավորապես նշելով որ Մայքը հատուկ է այդպիսի անունով դոմեն վերցրել, որպիսի ստիպի կորպորացիային վճարել դրա համար, ու հանեցին նրան սայբերսքվոթեր։ (Դրանք մարդիկ են, ով առնում է լավ դոմեններ ու հետո թանկ թանկ վաճառում նրանց ում դոմենը պետք է գալիս)։
Մայքը չուներ փող մայքրոսոֆթի հետ պայքարելու համար։ Այդ պատճառով նա դիմում է մամուլին, ու ստանում լայն հասարակական արձագանք՝ վեց հազար դոլարի եւ իրավաբանի անվճար խորհրդակցության տեսքով։ Բացի դրանից, Մայքի կայքը այնքան հանրաճանաչ դարձավ, որ նա ստիպված էր այն կանգնեցնել՝ սերվերը չէր դիմանում 250_000 մուտքերին օրը։

Կարճ ընդմիջումից հետո կայքը վերականգնվեց, երբ Մայքը ձեռք բերեց հոսթինգ այլ, ավելի մեծ հզորություն ունեցող պրովայդերից։ Այսպես, հասարակությունը ընդունեց Մայքի խիզախությունը որպես Դավթի պայքարը Գողյաթի դեմ։ Հասարակական կարծիքը փափկացրեց մանրափափուկների քարսրտությունը, եւ նրանք համաձայնվեցին փողզիջումների գնալ։
Մայքը համաձայնվեց հրաժարվել դոմենից եւ ստացավ Մայքրոսոֆթից․ պրովայդեր փոխելու ծախսերի փոխհատուցում, մսի կողմից վճարված եւ ապահովված ուղեվորություն Ռեդմոնդ, մայքրոսոֆթի տեխնիկական փառատոնին իր ու ընտանիքի բոլոր անդամների համար, ms developer network բաժանորդագիր, ուսուցում մսի հավաստիացման համար, եւ ինչպես առանց դրա՝ իքսբոքս իր ընտրված խաղերով։ Իսկ իր դատվելու համար նախատեսնված հիմնապաշարի մեծ մասը նվիրաբերում է մանկական հոսփիսի, մնացածը ծախսելով իր կրթության համար վճարելով։
Բայց Մայքը չի սահմանափակվում իքսբոքսով, եւ տեղադրում է վաճառքի բոլոր մայքրոսոֆթի ուղարկած թղթերը իբայում, ներառյալ այն 25 էջանոց փաստաթուղթը, նկարագրելով դրանք որպես «համացանցի պատմության մի մասնիկ»։ Թղթերի գինը արագ բարձրացավ եւ գերազանցեց 250_000 մն դոլար։ Սակայն նրանից հետո, երբ ապացուցվեց, որ ձայների մասը կեղծ էին, աճուրդը վերսկսվեց 500 դոլար գնից իսկ թղթերը ի վերջո վաճառվեցին ընդամենը մեկ հազարով։

Նման պատմություն է տեղի ունեցել Հայաստանում։ Նոկիա ապրանքների տեղական բաշխիչը հայտնաբերելով որ nokia.am դոմենը արդեն իսկ ձեռք բերված է, պահանջել է այն տիրոջից։ Դոմենի տերը բնականաբար, հրաժարվեց, եւ պատմությունը շարունակվեց դատարանում շատ քաղակակիրթ ձեւով։
Ի պատասխան դատավորի հարցնի, ինչու է նա ձեռք բերել nokia.am դոմենը, տերը բացատրեց, որ միշտ չի սիրել kia ավտոմեքենաները, այդ պատճառով վճռել է այդ մեքենաների թերությունների մասին կայք բացել։ Իրոք, կայքում տեղադրված էր Կիա ավտոմեքենաների մասին ամբողջ ճշմարտությունը։ Դատավորը պատճառ չուներ չհավատալ դոմենի տիրոջը, իսկ Նոկիա վաճառող եղբայրությունը ստիպված եղավ պայմանավորվել դոմենի տիրոջ հետ եւ ձեռք բերել դոմենը այնպես որ նա փոխհատուցումից գոհ մնա։

ու տենց

ասք չիքենֆութի մասին

Ես վաղուց իդենծիկայում կիսվել էի Չիքենֆութ ֆայրֆոքսի հավելմամբ։
Դա ՄԻԹ-ի հետազոտական պրոեկտ էր։
Հիանալի գործիք է, ես շատ եմ հավանում։
Օրինակ, կարելի է գրել՝

go ("google");
enter ("մատյան անկապության")
click ("google search")

Չիքենֆութը ջավասկրիպտի վերբազմություն է։
Ահա ԱՓԻ լրիվ ձեռնարկը
Ուզում եք հարցնել ինչո՞վ է տարբերվում greasemonkey-ից։ Ահա, տեսեք։

Ու ինձ այն լիքը օգնում է։ Օրինակ ես գրել եմ ծրագիր, որ իմ տեղը օնլայն թղթաբանությունը անում է աշխատանքի տեղը։
Կոչվում է Կամերոն։ Քանի որ Էլիսոն Կամերոնը Հաուսի տեղը թղթաբանությունը անում էր։

Ցավոք, ՖՖ4-ի անցնելիս հավելումը դարձավ անկիրառելի։ ՄԻԹ-ի խումբը նախագիծը չի շարունակել, սակայն կոդը ազատ է ու Մայքլ Բոլինը ստեղծեծ գիթհաբ շտեմարան ու շարունակեց նախագիծը։
Դեվը ապահովեց նույնիսկ ֆայրֆոքս մոբայլի (ֆենեքի) համատեղելիություն
Սակայն հավելումը պետք է ինքնուրույն հավաքել՝

git clone https://github.com/bolinfest/chickenfoot.git
cd chickenfoot
ant xpi

Եթե հավաքելու հավես չունեք, ես ստեղծել եմ կայքումս մի պանակ։ Այնտեղ լցնելու եմ իմ զանազան հավաքած ծրագրերը։
Ահա chickenfoot-1.8 for firefox4, վայելեք։
Տեղակայելու համար պետք է պարզապես բացել այն ֆայրֆոքսով։

ու տենց

մեջբերում մի քիչ իմանալու մասին

ինչքան սրտովս է գրված մեյլ լիստի այս հատվածը՝

Enigmail is a glue between separate Applications — GnuPG and Mozilla Mail.
It was *designed* that way, as a proof that one could do it.

Enigmail is – I fully agree with you on that – far away from end user friendly
in the sense of an iPhone (“anyone can use it without ever having read any
documentation”).

But ask yourself: take a person that has never heard of the concept of Email.
Is there *any* program today that would lead a completely unexperienced user
to the point that he/she is able to use Email? OK, maybe Windows Mail? Well,
yes, if it’s OK to end up with a hotmail account. Given that the mail provider
shall be a certain trusted IMAPS provider (the analogy to that it shall be
OpenPGP, not S/MIME or other proprietary solutions which ARE easier to handle
and integrate), then NO program out there will help the user to set up the
account and add all server/login details into the configuration.

To cut long story short: if a user wants privacy, he must (to some extent)
learn about basic concepts (e.g. that he only can send encrypted if he has
the RECEIPIENT’s key etc.).

այստեղից

ու տենց

մեջբերում պապիկներ սիրելու մասին

В интернете появился ролик, снятый группой, называющей себя “Армия Путина”.

Сюжет примерно таков: сутеднтка по имени Диана идет по Москве. “Я без ума от человека, изменившего жизнь нашей страны, – читает голос за кадром, – Он – достойный политик, он – шикарный мужчина. Он – Владимир Путин. Его обожают миллионы, ему верят. Но есть кучка людей, которые поливают его грязью. Может, потому что боятся. Может, в силу собственной слабости, потому что им никогда не быть на его месте”.

Она идет, шагает по Москве, а камера то и дело показывает ее грудь. Декольте низкое, грудь прекрасная, и на ней аккуратно лежит золотой крестик.

Диана приходит к берегу Москвы-реки, где загорают ее подружки. Они красной помадой пишут на белом топике “Порву за Путина” и объявляют конкурс, , участницы которого, “молодые, умные и красивые девушки” должны “порвать что-нибудь” за Путина и выложить в интернет видеозапись, как они это делают. Победительница, совсем как в блоге Темы Лебедева, выиграет i-Pad.

Видео сделано профессионально. Не знаю, кто за ним стоит, но оно прекрасно вписывается в эротичный “пропутинский” ряд с календарем со студентками-журналистками, раздевшимися для Путина до белья и секс-вечеринкой в ночном клубе с использованием имени премьера.

Но оставим этот ряд в стороне и предположим, что девушки из “Армии Путина” проявили инициативу, чтобы показать всем вокруг, как они любят премьера. Может же такое случиться?

И вот тут у меня начинаются вопросы. Конечно, почему бы девушкам, молодым, красивым, находящимся в том возрасте, когда, по выражению Солженицына, “нет другого опыта, кроме сексуального“, не впасть в щенячий восторг от “шикарного мужчины” и не выразить свой восторг доступным способом?

շարունակությունը այստեղ

Փաստորեն, ռուսաստանում սովորել են խելամիտ «փաբլիկ րիլեյշնս» անել։
Անձի կուլտը մեր օրերում նկարներ կախելով չի ձեւավորվում։ Պետք է ժամանակակից մի բան, որ էմ-թի-վի սերունդը հավանի։ Առողջ մրցակցության արդյունք է սա։


այստեղից

ու տենց

մեջբերում ազատությունից խուսափելու մասին

Мышление Лютера и Кальвина – как и мышление Канта и Фрейда – основано
на предположении, что эгоизм и любовь к себе – это понятия идентичные.
Любить другого – добродетель, любить себя – грех; и вообще любовь к другим и
любовь к себе друг друга исключают.
С точки зрения теории здесь допускается ошибка в понимании природы
любви. Любовь не создается каким-то специфическим “объектом”, а является
постоянно присутствующим фактором внутри самой личности, который лишь
“приводится в действие” определенным объектом. Как ненависть – это страстное
желание уничтожить, так и любовь – страстное утверждение “объекта”; это не
“аффект”, а внутреннее родство и активное стремление к счастью, развитию и
свободе объекта любви (2) . Любовь – это готовность, которая в принципе
может обратиться на кого угодно, в том числе и на нас самих. Исключительная
любовь лишь к одному “объекту” внутренне противоречива. Конечно же, не
случайно, что “объектом” явной любви становится определенная личность.
Факторы, определяющие выбор в каждом отдельном случае, слишком многочисленны
и слишком сложны, чтобы обсуждать их здесь; важно, однако, что любовь к
определенному “объекту” является лишь актуализацией и концентрацией
постоянно присутствующей внутренней любви, которая по тем или иным причинам
обратилась на данного человека.
Дело обстоит вовсе не так, как предполагает идея романтической любви:
что существует только один человек на свете, которого вы можете полюбить,
что найти . этого человека – величайшая удача в вашей жизни и что любовь к
нему приведет вас к удалению от всех остальных людей. Любовь такого рода,
которая может относиться только к одному человеку, уже самим этим фактом
доказывает, что она не любовь, а садистско-мазохистская привязанность.
Возвышающее утверждение личности, заключенное в любви, направлено на
возлюбленного как на воплощение всех лучших человеческих качеств; любовь к
одному определенному человеку опирается на любовь к человеку вообще. А
любовь к человеку вообще вовсе не является, как часто думают, некоторым
обобщением, возникающим “после” любви к определенной личности, или
экстраполяцией опыта, пережитого с определенным “объектом”; напротив, это
предпосылка такого переживания, хотя такая предпосылка и возникает лишь из
общения с конкретными индивидами.
Из этого следует, что моя собственная личность в принципе также может
быть объектом моей любви, как и любая другая. Утверждение моей собственной
жизни, счастья, роста, свободы предполагает, что я вообще готов и способен к
такому утверждению. Если у индивида есть такая способность, то ее должно
хватать и на него самого; если он может “любить” только других, он вообще на
любовь не способен.
Эгоизм – это не любовь к себе, а прямая ее противоположность. Эгоизм –
это вид жадности, и, как всякая жадность, он включает в себя ненасытность, в
результате которой истинное удовлетворение в принципе недостижимо. Алчность
– это бездонный, истощающий человека колодец; человек тратит себя в
бесконечных стараниях удовлетворить такую потребность, которая не
удовлетворяется никогда. Внимательное наблюдение показывает, что эгоист,
хотя он всегда усиленно занят собой, никогда не бывает удовлетворен. Он
всегда беспокоен, его постоянно гонит страх где-то чего-то недобрать, что-то
упустить, чего-то лишиться; он преисполнен жгучей зависти к каждому, кому
досталось больше. Если присмотреться еще ближе, заглянуть в динамику
подсознания, мы обнаружим, что человек такого типа далеко не в восторге от
себя самого, что в глубине души он себя ненавидит.
Загадка этого кажущегося противоречия разрешается очень легко: эгоизм
коренится именно в недостатке любви к себе. Кто себя не любит, не одобряет,
тот находится в постоянной тревоге за себя. В нем нет внутренней
уверенности, которая может существовать лишь на основе подлинной любви и
утверждения. Он вынужден заниматься собой, жадно доставать себе все, что
есть у других. Поскольку у него нет ни уверенности, ни удовлетворенности, он
должен доказывать себе, что он не хуже остальных. То же справедливо и в
отношении так называемой нарциссической личности, занятой не приобретением
для себя, а самолюбованием. Кажется, будто такой человек любит себя до
крайности; на самом же деле он себе не нравится, и нарциссизм – как и эгоизм
– это избыточная компенсация за недостаточность любви к себе. Фрейд полагал,
что при нарциссизме любовь отбирается у всех остальных и вся направляется на
себя самого. Верна лишь первая половина этого утверждения: такой человек не
любит не только других, но и себя.
Но давайте вернемся к тому вопросу, с которого начался наш
психологический анализ эгоизма. Мы столкнулись с противоречием: современный
человек полагает, что его поступки мотивируются его интересами, однако на
самом деле его жизнь посвящена целям, которые нужны не ему, то есть в
соответствии с убеждением Кальвина, что единственной целью человеческого
существования должна быть слава господня, а отнюдь не человек. Мы
постарались показать, что эгоизм коренится в недостаточности уважения к себе
и любви к своему истинному “я”, то есть к конкретному человеческому существу
в целом, со всеми его возможностями. “Личность”, в интересах которой
действует современный человек,- это социальное “я”; эта “личность” в
основном состоит из роли, взятой на себя индивидом, и в действительности
является лишь субъективной маскировкой его объективной социальной функции.
Современный эгоизм – это жадность, происходящая из фрустрации подлинной
личности и направленная на утверждение личности социальной. Для современного
человека кажется характерной высшая степень утверждения своей личности; на
самом же деле его целостная личность ослаблена, сведена лишь к одному
сегменту целого – это интеллект и сила воли, а все другие составляющие его
личности вообще отсечены.
Но даже если это так, разве усиление господства над природой не привело
к усилению личности? В какой-то степени это верно, поэтому мы относим власть
над природой к позитивной стороне развития индивида, о которой вовсе не
хотим забывать. Но хотя человек достиг замечательных успехов в господстве
над природой, общество оказалось не в состоянии управлять теми силами,
которые само же и породило. Рациональность системы производства в
технологическом аспекте уживается с иррациональностью той же системы в
аспекте социальном. Людьми управляют экономические кризисы, безработица,
войны. Человек построил свой мир; он построил дома и заводы, производит
автомашины и одежду, выращивает хлеб и плоды. Но он отчужден от продуктов
своего труда, он больше не хозяин построенного им мира, наоборот, этот мир,
созданный человеком, превратился в хозяина, перед которым человек
склоняется, пытаясь его как-то умилостивить или по возможности перехитрить.
Своими руками человек сотворил себе бога. Кажется, будто человек действует в
соответствии со своими интересами; на самом же деле его целостная личность,
со всеми ее возможностями, превратилась в орудие, служащее целям машины,
которую он построил собственными руками.

erich fromm, fear of freedom

ու տենց

ասք պարգեւի մասին

Նրանք թաքնվում են։
Փոխել են անունները։

Իսկ եթե չգրեի՞ր անունդ։ Հա, անունս է, դե տեսնենք
Իսկ եթե չգրեի՞ր անունդ։ Հա, անունս է, դե տեսնենք

Ապրում են առնետների պես։
Չունեն, կամ չեն կարող ցույց տալ փաստաթղթեր։


Նա գնում է դպրոց։ Ու ամենագրագետ երեխան է։ Նա շատ է կարդում։ Ու իր հետ զբաղվել են։
Ու նրան նախանձում է ամենալավ ընկերուհին։ Նոր դասարանից։ Որովհետեւ նա այդքան կիրթ չէ։ Ու չի կարող այդպես գրագետ եւ գեղեցիկ գրել։ Ու ասում է՝ «դու մեծամիտ ես»։ Որովհետեւ այդպես համարելը անհամեմատ ավելի հեշտ է։

Մոր հետ թաղում են իրենց գրքերը։
Սակայն ունեն ուրախ շուն։ Շունը օգնում է փորել եւ պահել գրքերը։ Որոնք ցանկալի է որ չգտնեն։
Այդ ո՞րտեղ են նրանք ապրում, որ պետք է գիրք պահեն։

Ապրում են ծովի ափին։ Ավազներով շրջապատված տանը։
Մի գեղեցիկ օր բանակի ներկայացուցիչ է գալիս դպրոց։ Ոչ, նա չի փնտրում աղջկան։ Նա առաջարկում է գրել բանակի մասին շարադրություն։ Լավագույն շարադրությունը կպարգեւատրվի։

Ի՞նչ պետք է գրի նա բանակի մասին։

Նրանք սպանեցին նրանց։
Նրանք սպանեցին նրանց։

․․․Զինվորները խելագար են։
․․․Զինվորները խելագար են։

Նրանք ստիպված են փախչել, հետո փոխել շարադրությունը։ Քանի որ կայրանում քնելը հարմար չէ։ Իսկ ավազի մեջ տունը լավն է։ Երբ մակընթացություն չէ։
Մայրը ասում է՝ գրի հակառակը։
Այնտեղ գրված էր՝

Ու նրանք սպանեցին իմ զարմիկին։
Ու նրանք սպանեցին իմ զարմիկին։

Բանակը վատ բան է։
Բանակը վատ բան է։

Նա կարող էր գրել՝ «բանակը լավ բան է, ու նրանք բնավ չեն սպանել իմ զարմիկին»։
Մայրը ճշտում է՝ գրի ինչ խիզախ եւ համարձակ են զինվորները։
Բայց իր մոտ չափազանց լավ է ստացվում գրել։
Ամեն ինչի մասին։ Նա կիրթ ու կարդացած երեխա է։

Մեծ տառերո՞վ գրենք։
Մեծ տառերո՞վ գրենք։

Ու հիանալի մայր ունի։ Ու հիանալի հայր ունի։
Ում հավանաբար, սպանել է բանակը։
Ահա թե ինչ է նշանակում։ Սպանե՞լ են նրան։
Ահա թե ինչ է նշանակում։ Սպանե՞լ են նրան։

Սակայն նա ուզում է ստանալ վաստակած պարգեւը։ Բանակից։ Նաեւ ուզում է տեսնել հորը։
Ընկերություն է անում համադասարանցի աղջկա հետ նույնիսկ նրանից հետո, երբ նա իրեն «ծախում» է։ Ասում է ուսուցչուհուն ով է օգնել ստուգողականը անել դասարանցի տղային։
Բայց նրանք մնում են ընկերներ։

Ինչ կարեւոր է ուսուցչուհու համար այդ պարգեւը։ Ու ինչ կարեւոր է լավ շորերով ներկայանալ պարգեւ ստանալու։ Եթե չկան նոր կոշիկներ, ապա նա կտրամադրի իր դստեր կոշիկները։ Չէ որ պարգեւը բանակի կարեւոր է։ Իր կյանքում ամենակարեւորն է գուցե։ Իսկ աղջկա կյանքում կա դավաճան ընկերուհի, նյարդայնացած մայր, ով չի սիրում բանակ, ու պարզ չէ, կա թե չկա հայր, ում գուցե սպանել են զինվորները։
Կա ջուր, անձրեւ, ու ավազ։
Հիանալի գույներ են։ Ու ես ուզում եմ այս ֆիլմը կրկին նայել։ Որ հիշեմ տրամադրությունը։
Բայց հիմա կարող եմ դիտել միայն այս հատվածը՝

Կամ կադրերը։

ու տենց

ասք փինայի մասին


Չէի սպասում որ Վիմ Վենդերսը 3d ֆիլմ կնկարի։ Ու շատ լավ էր, որ 3d էր։ Շատ ավելի արտահայտիչ էր։ Օպերատորական աշխատանքը հրաշք էր, Փինան վերջն էր, ու իրան անհանգստացնող թեմաները շատ մոտիկ։
Անթերի հավաքված է եւ նկարահանված։ Իսկական պրոֆեսիոնալ աշխատանք է։
Ֆիլմի ընթացքում կարելի է լսել տարբեր լեզուներով խոսք, քանի որ պարողները չեն խոսում, նրանք մտածում են, կամ արտահայտվում պարի միջոցով։ Իսկ մտածում են նրանք տարբեր լեզուներով։ Ուշադրություն դարձրի մի դետալի վրա՝ Փինան ամենը չի մտածում ինքնուրույն, նա ունի միտք, եւ խնդրում է պարողներին իրենց մտածել ինչպես նրանք դա կարտահայտեին։ Ու դա հավելյալ մոտիվացիա է այդ պարողների համար, իրականացնել Փինայի մտահղացման իրենց լուծումը։
Այսքանը, իսկ այժմ թրեյլերը մեջբերեմ։

Վիմ Վենդերսի մասին նախկինում գրել եմ
այստեղ
այստեղ
այստեղ
ու այստեղ

ու տենց

ասք անատոլիայում մի անգամ կատարվածի մասին


«Մի անգամ Անատոլիայում», Նուրի Նիլգե Ջեյլան։

Մածուն էր։ Ի՞նչ մածուն։
Մածուն էր։ Ի՞նչ մածուն։

Ռեժիսորը պատմեց, որ սցենարը իր ընկերոջ հետ է պատրաստել, ով բժիշկ է։ Պատմությունը ստեղծվեց ընդարձակելով իրական դեպքը։
Սա իմ համար ոչ թե էթնոգրաֆիկ, այլ մասնագիտագրաֆիկ ֆիլմ էր։ Այսինքն ֆիլմ, որը պատմում է ոստիկանների, դատախազների ու իրենց վրա աշխատող բժիշկների մասին։ Ու ինչ պատմություններ են լինում։

Այդ ամենը կարող էր նկարագրված լինել դատական բժշկի բլոգում, այսինքն ոչ թե կինոյի, այլ տեքստի տեսքով։ Ու պատմությունը ձգում է, չնայած որ կարծես ձանձրալի փնտրտուկների մեջ են ֆիլմի մեծ մասը։

Լավ երեւում է ինչու են նյարդայնանում ոստիկանները, ինչու է սխալ հանցագործներին մեքենայից հանելը տուժվածների ներկայությամբ, ու ինչպես են քննական տեքստեր կազմում դատախազներըն ու բժիշկները։


Նաեւ կարելի էր նկատել որ իրենց գյուղի բարեկամի անունը Մուխտար էր, որը Ռուսաստանում եթե չեմ սխալվում շներին են դնում։ Թուրքերը թեյը մատուցում էին պարսիկների պես, փոքր թափանցիկ էսթաքաններով։ Սակայն ես դա արդեն «Սոուլ քիթչենից» գիտեի։

Այն պատմությունը որը պետք է լիներ առեղծվածային, այսինքն անկապ տեղը մահացած կնոջ մասին, իմ համար բնավ այդպիսին չէր։ Այսինքն ես գիտեմ, որ ամեն ինչը պատճառ ունի, ու մարդիկ անկապ չեն մահանում, առանց պատճառ։ Իսկ որ սիրտ կանգնելը ասենք, մեթոդ է, որը հնարավոր է կանչել որոշիվենթ հանգամանքներում։
Ու այդ կողքից դեպքը այնքան ինձ չզարմացրեց ինչքան դատապազին։

Այնուամենայնիվ ես չհասկացա ինչու վերջում բժիշկը պահեց մեղավորին, ու չթելադրեց լրիվ ճշմարտությունը որ իմացել էր դիակը հերձելու ընթացքում։

Հետաքրքիր էր, որ տեքստերը պատրաստում էին նոութբուքով, այլ ոչ թե թղթերի վրա։ Ու նույնիսկ դաշտի մեջ դատախազի օգնականը բերեց աթոռ, տեղավորեց դրա վրա նոութ, որ դատախազի թելադրածը հավաքի։ Ընդ որում նա փախորենը նստի աթոռին ու նոութը տեղավորի ծունկներին, պպզեց աթոռի մոտ։
Բնութագրող էր այն, ինչպես նրանք մոռացան քաղաքում դիակի համար փաթեթ, ու ինչպես պետ․ աշխատողները այդ դաշտից մի քանի դդում գողացան, ու տեղավորեցին դիակի հետ, մեքենայի բագաժնիկում։

Բժիշկը նույնպես ուներ նոութ իր մի սենյակում, իսկ մյուսի մեջ ուներ մեծ կոմպ մեծ հին մոնիտորով։ Նա գրում էր դեղատոմս հատուկ բլանկների վրա։ Ճշտեց, կանաչ բլանկ էր՞։ Այսինքն տարբեր բլանկեր կան։ Իսկ մեր մոտ չգիտեմ, հատուկ բլանկներ կան դեղատոմս գրելու համար՞։

Իսկ դատախազի դեմքը ինչ որ մեկին ինձ հիշեցնում էր։ Ավելի ճիշտ ինչ որ տարբեր անձանց։ Նա այնպիսի դեմք ուներ որ շատերին էր նման։ ։Ճ

ու տենց

ասք խոսելու արվեստի մասին

լվացքն անելն արգելված չի՞
լվացքն անելն արգելված չի՞

«խոսելու արվեստը», Էմանյուել Դըմորի։
էստեղ արգելված չի։ Սաուդյան Արաբիայում արգելված է։
էստեղ արգելված չի։ Սաուդյան Արաբիայում արգելված է։

Այսպիսով, Եգիպտոսը հիրավի ազատ երկիր է։ Քանի որ լվացք անելը այնտեղ բնավ արգելված չէ։ Հավանաբար կրոնական տոներին։
Ֆիլմի սկզբից պարզ չէր ինչի մասին է։ Սկզբից թվում է որ ինչ որ մարդ որոշել է օգնել քաղաքի աղքաթ բնակիչներին միս եւ բրինձ բաժանելով։ Նա ձեռք է բերում երկու գառ եւ մի քանի պարկ բրինձ, ընտանիքի հետ միասին սկսում են բրինձը մասերի բաժանել։
Մի անգամից մտածեցի, որ իր տունը բնավ ապահով ու հարուստ չի երեւում։ Արդյո՞ք նա կարող է իրեն թույլ տալ դա։ Հետո քիչ քիչ պարզվում է, որ իսլամական ֆունդամենտալիստներն են։ Նրանք են ով տարբեր ձեւերով մանիպուլյացիա են անում բնակիչներին որ դրանք գնան մզկիթ։
Ընդ որում բնակիչներից մեկը հասկանում է որ դա անկեղծ չէ, ասում է, ախր դա հավատալ չէ։

Տարբեր այլ մարդիկ պատմում են, ինչպես են ապրում։
Կանայք, որ բան ու գործ չունեն։

Ձանձրույթից նեղվում ենք։
Ձանձրույթից նեղվում ենք։

Տան գործերը ավարտում են, ու ձանձրանում։

Ես սիրում եմ սարսափազդու ֆիլմեր։
Ես սիրում եմ սարսափազդու ֆիլմեր։

Եթե կռիվ լինի, ինձ կանչիր։
Եթե կռիվ լինի, ինձ կանչիր։

Դիտում են ֆիլմեր, լսում են երգեր։ Ու այսպիսի մշակութային կյանք, ինչպես կիմանանք կա միայն առաջադեմ ընտանիքներում։

Երգեր կան որ լավն են, բայց՝ ոչ բոլորը։
Երգեր կան որ լավն են, բայց՝ ոչ բոլորը։

Աշխատել, սակայն չեն ուզում։ Ուրախ են, որ հեռուստացույց են ձեռք բերել, ազատ ժամանակը հեշտ է անցնում։
․․․երգեր սիրո մասին,
․․․երգեր սիրո մասին,

Պատմում են, ինչ են լսում։
էդպիսի բաների ու ուրիշ բաների մասին
էդպիսի բաների ու ուրիշ բաների մասին

Մի կին կա, որ հետաքրքիր բան ասաց։ Ասաց, որ ֆունդամենտալիստների «նվիրված» ընտրակաշառքից ուտելիքից հրաժարվել է։ Բայց իր խելքով չէ։ Առաջին անգամ վերցրեց, իսկ ամուսինը եկավ, ջղայնացավ։ Ասաց՝ մեզ ուրիշից բան պետք չէ։ Տար վերադարձրու։ Իրենց մոտ կանայք այդքանը հասկանալ չեն կարող, քանի որ իրենք լրիվ հիմարիկներ են։ Ու հիմարիկներ մեծացվել են։ Հետո ամուսնու խոսքերը կրկնում էր, ասում էր, որ հետո կասեն, մենք ձեզ ուտելիք ենք նվիրել, իսկ դուք ուրեմն մեզ պետք է ինչ որ բան անեք։ Եկեք մեզ հետ մզկիթ, ինչու՞ չեք գալիս։ Եկեք մեզ հետ երգեք։ Ինչու՞ չեք գալիս մեզ հետ երգելու։
էդ ֆունդամենտալիստները շատերին են ցույց տվել արդար ուղին։
էդ ֆունդամենտալիստները շատերին են ցույց տվել արդար ուղին։

Կինը նաեւ պատմեց այն մասին ինչպես են կրոնականները ճշմարիտ ուղղու վրա կանգնեցնում մարդկանց, ու ինչպես ազդված քաղաքացիները սկսում են իրենց ընտանիքներում կարգ ու կանոն հաստատել՝ դստրերին չեն թողնում տնից դուրս գալ, իսկ հեռուստացույցով թողում են միայն կրոնական հաղորդումներ դիտել։
աղջիկն ընկերուհիների հետ դուրս էր գալիս, արգելեց։
աղջիկն ընկերուհիների հետ դուրս էր գալիս, արգելեց։

Մնա տանը՝ մորդ հետ, դուրս չգնաս։
Մնա տանը՝ մորդ հետ, դուրս չգնաս։
հեռուստացույցով թողնում է նայել միայն
հեռուստացույցով թողնում է նայել միայն
կրոնական հաղորդաշարերը
կրոնական հաղորդաշարերը

Ընդհանուր առմամբ այս կինը գոհ է ֆունդամենտալիստներից։

ես են բերում ճշմարիտ ուղի
ես են բերում ճշմարիտ ուղի

Երեւում է, որ եթե ամուսինը չլիներ, ով հոգում է իր ազատության մասին, գլուխը կուտեին։
Ասում է գոնե վատություն չեն անում։

Մարդկանց վատ բաներ չեն սովորեցնում
Մարդկանց վատ բաներ չեն սովորեցնում

Տանը նստելը վատ բան չէ։ Զարգանալն է վատ բան։ Զրուցելը, դուրս գալը։ Իսկ զարգանալ պետք չէ, որովհետեւ դա չի օգնում հավերին նայել։ Հավերին նայել օգնում է տանը նստելը։
Պիտի հավերին կերակրեմ։ ․․․մարդկանց աղոթքի կկանչեն։
Պիտի հավերին կերակրեմ։ ․․․մարդկանց աղոթքի կկանչեն։

Իր երեխան ի դեպ, հա ոտքերի տակ էր։ Լացում էր, որ իր վրա ուշադրություն դարձնեն, խնդրում էր ծունկը նստել։ Որ չխանգարի, կինը պարզապես փայտի կտորով փակում է սենյակի ելքը։ Երեխան թռվռում է, փորձում է անցնել, ուզում է ազատ լինել, ուզում է դուրս գալ այդ սենյակից։ Ու լրիվ անուշադրության մատնված է։ Ինչպես եւ արվել էր այդ կնոջ ընտանիքում, երբ նա փոքր էր, անկասկած։

Ֆիլմի ընթացքում վերջ հարցազրույց կա քարոզող մահմեդականի հետ։

Նրանք հորիցս թաքուն նոր շեյխ բերեցին։ Էդպես չի կարելի։
Նրանք հորիցս թաքուն նոր շեյխ բերեցին։ Էդպես չի կարելի։

Շեյխը վաճառում է ծամոն ու սիգարետներ։ Ու զրուցում է կրոնական մեխանիզմների մասին։ Հանգիստ է խոսում, չնայած խոսքը ընդատում է, օգնում է հաճախորդներին, սդաչի տալիս։
ու տենց

ասք ազատագրված կինոթատրոնի մասին

ինչո՞ւ են իրենք իրենց դեմ ամբաստանագիր տալիս։
ինչո՞ւ են իրենք իրենց դեմ ամբաստանագիր տալիս։

Փախուստ «Ազատություն» կինոթատրոնից ընդհանուր առմամբ հիշեցնում էր պերեստրոյկայի վախտի ֆիլմերը։
Ցուցադրումից առաջ Վոյչեխ Մարչեւսկին խոսեց, ու պարզվեց որ շատ հավես պապիկ է։ Սկսեց նրանից որ քաքի մեջ է, որովհետեւ չգիտի ցուցադրումից առաջ ինչի մասին խոսել։
ես թույլ չեմ տա, ես արգելում եմ
ես թույլ չեմ տա, ես արգելում եմ

Կիսվեց ֆիլմի պատմությամբ։ Ֆիլմը ինքը գրաքննության մասին է։ Ու երբ Վեյչեխը եկավ կինոստուդիա իր սցենարի մասին կարծիք իմանալու, նրան ասացին․ «հիանալի սցենար է, շատ գեղեցիկ պատկերներով, Շագալական․․․»։ Ու ռեժիսորը զգում է որ, ինչ որ բան ճիշտ չէ։ Որովհետեւ իր ֆիլմը չպետք է այսպես ընկալվեր։ Իսկ կինոստուդիայի աշխատողը շարունակում է՝ «ու այդ պատկերները այդ փոքր քաղաքում․․․»։ «Սպասեք, ի՞նչ փոքր քաղաք» – զարմանում է Մարչեւսկին։
ես արգելում եմ քաղձր բամբակ ուտել։ հասկացա՞ր։
ես արգելում եմ քաղձր բամբակ ուտել։ հասկացա՞ր։

«Գիտես, դա շատ ավելի լավ կնայվի փոքր քաղաքում» – պնդեց գրաքննիչը, նա գիտեր որ փոքր քաղաքներում գրաքննությունը այդքան էլ արտահայտված չէր, ու ֆիլմը պետք է լրիվ փոխվի։ Բայց այդ իր Լեհաստանում, կարծում եմ, այդքան վատ չէր գործը, որ գրաքննիչները չէին խոսում քաղաքականությունից, այլ կարծես խոսում էին պարզապես զուտ արվեստից, տեսարաններից։
երբեք չեմ լսել այնպիսի մի բանի մասին, ինչպիսին է ըմբոստ
երբեք չեմ լսել այնպիսի մի բանի մասին, ինչպիսին է ըմբոստ

Այդպես էլ պահանջեցին, որ ֆիլմը լրիվ փոխվի։ Իսկ Վոյչեխը միեւնույն է ֆիլմը նկարեց այնպես, ինչպես ուզում էր։ Հետո, երբ ավարտեցին ֆիլմը, դրա հաջորդ օրը Լեհաստանում գրաքննությունը վերացվել է։ Այնպես որ նրանք տոնեցին ոչ միայն ֆիլմի աշխատանքների ավարտը, այլ եւ ազատությունը։
մարդիկ, ինչպես գիտեք, դադարել են ըմբոստանալ
մարդիկ, ինչպես գիտեք, դադարել են ըմբոստանալ

Ֆիլմը չնայած երբեմն ձգված էր թվում, այն թվերի սոցիալիստական երկրի համար բավականին լավն է։ Հիանալի հումորով լի է։ Հանճարեղ երկխոսություններ են։
դրսում հավաքված ամբոխը ոստիկանների գործն է։
դրսում հավաքված ամբոխը ոստիկանների գործն է։

Դուրս չեկավ միայն արեւմտյան կինոարվեստի որպես «մակարդակի» ցուցանիշ մեջբերելը, ու սեփականը՝ գավառական անվանելը։ Չէ՞ որ իր իսկ ֆիլմը գավառական չէր, ու քանի տարի անց դեռ ցուցադրվում է, եւ ակտուալ է։ Իսկ նահանգներում այդպիսի ֆիլմ չէին նկարի ։Ճ
կամ կարող եք գնալ․․․ շինվել։ Բժշկին կանչեք։

Շատ լավ էին ներկայացված ավտորիտար ռեժիմի մարդիկ։ Ինչպես են վախենում, խոհում, փորձում թաքցնել, իսկ երբ չի ստացվում, վառել ժապավենը եւ ըմբոստ դերասաններին։
դու քո փառքն էլ ունես, պատիվն էլ․․․
դու քո փառքն էլ ունես, պատիվն էլ․․․

Շատ ափսոս որ այս եւ մի շարք այլ ֆիլմերի շատ քիչ մարդ է եկել, կուզենայի տեսնեին իրենց թախիծով հիշվող «սովետը»։
Ահա։
էստեղ երեխաներ կան։ խորտակեք երեխաներին։
էստեղ երեխաներ կան։ խորտակեք երեխաներին։

Սեանսի ժամանակ իմ ձախից լեհ աղջիկ էր նստած, իսկ աջից՝ երկու հայ աղջիկ։ Ու ահավոր ուժեղ, զզվելի պարֆյումի հոտ էր կանգնած։

Ես մտածում էի, տեսնես ումից է։ Հետո հայ աղջիկները չդիմացան, փախան։ Օդն էլ մաքրվեց։ Իհարկե, լեհը ով քիչ է Հայաստան է եկել, Հայաստանում էլ փառատոնի ոչ գլամուր, ոչ էքշն, ու մտածելու տեղիք տվող ֆիլմ է նայում, դժվար թե այդպես բուրեր։ Իսկ հայ աղջիկներին դա բնութագրում էր։
Օ, թանկագինս, նյարդերից է, նյարդերից․․․
Օ, թանկագինս, նյարդերից է, նյարդերից․․․

Մի պահ կադրի մեջ կարգիչ երեւաց։ Աթարիի էր նման։ Այսպես։
Խմելու բան ունե՞ս։ Ունեմ։
Խմելու բան ունե՞ս։ Ունեմ։

ու տենց

ասք բնավ ոչ վերջին ու բնավ ոչ հիփիի մասին

«Վարդագույն քաղաքի վերջին հիփին» ֆիլմը լրիվ սխալ էր։
Սկսած անվանումից։
Ռոբերթ Սահակյանցը բնավ հիփի չէր։ Ու բնավ ոչ վերջին։ ։Ճ
Թեկուզ եւ վարդագույն քաղաքի։ Հույս չունենաք ։Ճ
Ռեժիսուրան թույլ էր։
Հարցազրույցները զարմանալիորեն միայն Շարմ-ական տուսովկայի մարդկանց հետ էին՝ Ջազ, Ռաֆայել, Տիգրան։ Թոխատյանն էլ նենց չի որ իրենցից չէր։ Երեւի միայն Երջնկյանն էր Շարմից անկապ, ու նա էլ գոնե մի քիչ հետաքրքիր բաներ պատմեց Ռոբի հետ ԿՎՆ խաղալու ժամանակներից։
Հարցազրույցների ժամանակ կադրը տեղավորված էր գրադիենտ մասկայի մեջ, ու կադրի շուրջը ինչ որ ռաբիս անկապ գույնի ֆոն էր շարժվում։ Էժան էր շատ ու ավելի էր նման հարսանիքի տեսանյութի քան վավերագրական ֆիլմի։
Բարեկամների հետ բնականաբար հարցազրույցներ կային։ Հետաքրքիր է որ բոլորը իրեն նկարագրում էին որպես «Ռոբ», ու միայն տղան մեկ թե երկու անգամ ասաց «պապա»։
Ասաց «պապայիս հետ միասին մի երկու անգամ կռիվ արել եմ»։

«Ռոբի» մասին կասեմ որ բավական mixed feelings ունեմ։ Ավելի շատ նեգատիվ, քան պոզիտիվ։ (բաժակը ավելի լիքն է քան դատարկ)։ Ինձ թվում է նա այն մարդկանցից էր, ով չի խորանում։ Ասում է այսպես է։ Ու չի մտածում ինչու է այսպես։ Ու սիրում է հնչող բառեր։ Նույնիսկ անհեթեթ հնչող։ Այդպես, առանց խորանալու չի լինում լուծել խնդիրը, լինում է լուծել սիմպտոմները։ Այսպես նա չմտածված կամ հիմար բաներ էր ասում։ Օրինակ, ասաց՝ գտա կլոունի որ մանուկ ժամանակ նկարել եմ։ Չորս պրոեկցիայիով։ Կարելի է շարժել ուրեմն։ Այսինքն, ասում է, այնքան հասկացել եմ որ կարելի է շարժել։ Ուրեմն անիմացիան իմ մեջ կար ինչ որ տեղից, ի ծնե նստած էր։ Ոչ, անիմացիան «նստած» չի լինում ի ծնե։ Ցանկացած մանուկ այդպիսի բաներ արել է։ Նույնիսկ ես արել եմ։ Իսկ անելու համար պետք չէ ծնվել կամ չծնվել ռեժիսոր։ Ակնհայտ է որ մի քիչ մտածելուց հետո այդպիսի միտք առաջանում է։ Էլ չեմ ասում որ մանկական ամսագրերում ու հեռուստատեսությամբ սովորեցնում են ինչպես փոքրիկ անիմացիա պատրաստել «ծունկների վրա»։
Իհարկե, «ցուրտումութի» «աբիժնիկությունը» սպասել չտվեց։ Ես ասում է «Ռոբը», չեմ հասկանում, ինչպես կարելի է մեկ մարդու պատճառով, լինի նա նախագահ, թե ով, առանց լույս լինել ու չաշխատել։ Նա ո՞վ է – շարունակում է Սահակյանցը – որ ինձ խանգարի աշխատել։ Իսկ ես հենց «ինադու» կվերցնեմ ու կաշխատեմ։
Դե իհարկե դա ընդամենը մեկ մարդու քմահաճույքն էր։ Չկար ազգային ազատագրական պայքար, որի հետեւանքով չկար պատերազմ եւ շրջափակում։ Չէ, ընդամենը մեկ մարդու կամք։
Իրենից գոհ պատմում էր ինչ անպատկառն էր նա։ Օրինակ, ինչպես ԿՎՆ-ում Կենտրոնական Հեռուստատեսության ներկայացուցիչները պահանջեցին որ նա մորուքը սափրի։ Որովհետեւ ԿՀ-ում մորուքով մարդ չպետք է լիներ, պարզվում է։ Նա, իհարկե ըմբոստացավ, օրինակ բերեց Մարքսին, Էնգելսին,ու այլ վեհերին(վեհ բառը լրիվ լրջությամբ եմ օգտագործում)։ Վերջը իրեն «թույլ տվեցին» չսափրել, բայց այնպես էին նկարում որ նա հանկարծ «կռուպնի» չերեւա։ Մյուս անգամ, երբ արդեն որպես նկարիչ էր եկել Մոսկվա ԿՎՆ թիմի հետ, մորուքը սափրել էր, որ «ցույց տա», նա «պահանջով» մորուք չի սափրի, բայց երբ ուզի, կսափրի։ Ակնհայտ է իհարկե, որ եթե ուզի կսափրի։
Տեսնես նկատեցի՞ն որ սափրեց։ Լավ, ստեղ ասելու բան չունեմ, ընդհանուր առմամբ ոչ կոնֆորմիսթ էր։ Լավ է դա։ Ու նույնիսկ հասկանում եմ իր ցանկությունը ամեն մի հիմար պատճառով կռվի մեջ մտնել ու կռիվ անելը։ Երբեմն վատ չէ։ Տեսնես քանի անգամ է տենց ծեծ կերել։
Այնուամենայնիվ հաստատ չարժեր հպարտանալ որ երբ բժիշկները մի երիկամը հեռացրել են, ու զգուշացրել են, որ երեք կիլոյից ծանր բաներ չբարձրացնի, նա երկու հոգի օդ է հանում ու լուսանկարվում։
Հետո էլ զարմանում են, ինչու «այդքան շուտ» մահացավ։ Որովհետեւ չէր կարող իր սահմաննը իմանալ, հա չափը անցնում էր։
Ֆիլմը ավարտվում է նրանով, ինչպես է Ռոբը «իսկական Երեւանցիներին» հավաքում իր տանը։ Այսինքն ուզում էր հավաքել երբ դեռ կենդանի էր, բայց դե «իսկական Երեւանցիները» ու իր «ընկերները» չափազանց զբաղված էին գտնվել որ իր կյանքի «օրոք» հավաքվեն։ Բայց դե որ մահացավ, կարելի է հարգել, հավաքվել։ Այն էլ ֆիլմի համար։ Կռահեք ո՞վքեր են «Երեւանցիները»։ Ջազը, Ռաֆիկը, Շուշանը, ու Թոխատյանը։ Իրենք են, փաստորեն։

Սահակյանցը ցեղասպանության թեմային էլ անդրադարձավ։ Ակնհայտ մտքեր նա շատ էր արտահայտում։ Այս դեպքում՝ որ ազգային գաղափարախոսությունը չի կարող լինել ուղղված անցյալ։ Ու ասաց, ես ավելի մեծ հաճույքով կճանաչեի թուրքերի ցեղասպանությունը հայերի կողմից, որ իմ երեխաները գիտակցեն որ հաղթող ազգի սերունդ են։ Չեմ ասի, որ մոտիկ չէ ինձ միտքը։

ու տենց

մեջբերում գեղցիության մասին

Չեմ կարող չմեջբերել Սերգեյ Դանիելյանի այս տեքստը՝

Երբեմն քայլում եմ Երևանով և ակամայից ինձ տգետ եմ զգում: Հայատառ խանութի,սրճարանի, ռեստորանի անվանում գրեթե չես գտնի: Նայում ես անգամ տաքսիների վրա գրված սերվիսների անվանումները և քեզ թվում է` այլ մոլորակ ես ընկել:

Էն օրը մտա ռեստորան, մենյուն բերեցին միայն ռուսերենով: Երբ հայտնեցի դժգոհութունս, ինձ ասացին, թե սա ռուսական ռեստորան է: Լավ է` չինական ռեստորան չէր, թե չէ չինարեն էլ պիտի սովորած լինեինք:

Մեր բոլոր դժբախտութունների պատճառը տգիտութունն է: Եթե այդ բոլոր հիմնարկների ,օֆիսների, խանութների,սրճարանների տերերը իմանայի~ն, թե իրենց օտարամոլության պատճառը որն է: Իհարկե, այլ կերպ կվարվեին: Չեմ կարծում, որ այս հոդվածը նրանք կկարդան, բայց փորձենք վերլուծել:

Օտար, ավելի մեծ ազգի լեզվով հանրությանը ներկայանալու ցանկությունը փոքր, իրենից ոչինչ չներկայացնող, քաղաքակրթությունից դուրս գտնվող ժողովրդի ցանկութուն Է; Ֆրանսիացու մտքով անգամ չի անցնի Փարիզում անգլերեն գրել, կամ հայերեն: Դեռ ավելին` Լուվրի համաշխարհային թանգարանում մի հատ անգլերենով ցուցանակ չկա: Այսինքն, եթե մեր հարգարժան բիզնեսմենը մայրենի լեզվով կոչի իր սրճարանը կամ խանութը, ապա իր կարծիքով գրավիչ չի լինի, կդիտվի որպես գավառական, տեղային նշանակություն ունեցող մի ՕԲԵԿՏ: Այ, եթե ռուսերեն կամ անգլերեն լինի, դա ուրիշ բան:
Հայերենով ցուցանակը գրավիչ չի լինի արտասահմանցիների համար: Դե, պատկերացնո±ւմ եք` որևէ սուպերմարկետ հայկական անուն ունենա: Խեղճ արտասահմանցին ոնց պիտի իմանա` որ էդտեղ երշիկ են ծախում, այ, եթե լինի անգլերեն գրված, սաղ կասեն. “wow, it’s amazing!” ու կվազեն առևտուր անելու: Մենք հո գեղցի չենք, որ հայկական անուն դնենք: Հետաքրքիր է` լրիվ հակառակ պատկերն է արտասահմանում: Սփյուռքում մեր հայրենակիցների բոլոր խանութները հայկական անվանումներ ունեն: Դա ասում եմ հենց էնպես, առանց մեկնաբանության:
Կարելի է մտածել` մեր բիզնես-աշխարհի բոլոր մարդկանց պորտերը Կրեմլում կամ Բիգ-Բենի տակ են կտրել: Իսկ ամենասարսափելին այն է, երբ այդ անգլերեն անվանումերը “ստիպված” գրում են նաև հայերեն,տառերով: Մինչև մի ցուցանակ ես կարդում, լեզուդ կուլ ես տալիս: Անգլերեն գրած է “Terranova” հայերեն` ՏԵՌՌԱՆՈՎԱ: Լավ, գոնե “Թերրանովա” գրեին, “ՏԵՌՌԱՆՈՎԱ”-ն որն է: Բանն այն է, որ վերացել է լեզվական ասոցիացիա հասկացութունը: Հիմա բացատրեմ: Ասենք, այն հայը, որն ապրում է Ռուսաստանում, երբեք իր տղայի անունը Сасун, Вагинак կամ Панос չի դնի: Որ էրեխեքը բակում ձեռ չառնեն: Իսկ ոնց կարելի է քաղաքի կենտրոնում Թերրանովայի փոխարեն ՏԵՌՌԱՆՈՎԱ գրել: Կամ էն օրը մի սրճարան եմ մտել, գրած է “Good cake”: Այսինքն` լավ թխվածք կամ երևի տորթ: Դե արի ու հիմա էտ քեյքը կեր: Դե հասկանում եք, չէ, եթե գրվեր “Լավ թխվածք”, մարդ չէր ուտի: Քեյքի համը դուրս կգար: Էլ չեմ ասում, թե մենք ունենք լեզվի կոմիտե, թե չգիտես էլ ինչ:

Հետաքրքիր է` ինչով են զբաղվում այդ պարոնները: Հազիվ տասը տարին մեկ մի ապուշ բառ հորինեն` գրգռաճեղք կամ պտուտակահան…Ավելի լավ է դիմեք ձեր հարգելի պառլամենտին, որ իրենց իսկ ընդունած լեզվի օրենքը չոտնահարվի: Վերջապես հոգնել ենք էս, Սիլ,Գրանտ,Պլազա,Նամբեր ուան, Սքուեր ուան, Զոլոտոյ դյուկ, Սաս,Պռինտ, Գալաքսի և այլ այլանդակ անուններից: Եթե չեմ նշում էն մյուսներին, ապա չի նշանակում, որ հատկապես էդ անվանումերն էի ուզում նշել: Ուղղակի դրանք հիշեցի:

Ես երբեք չեմ եղել ազգայնամոլ և “Մեկ ազգ` մեկ խոհանոց” արտահայտությունն ինձ հարազատ չէ, ուղղակի չեմ ուզում քայլել հարազատ քաղաքով և ինձ տուրիստ զգալ: Եթե ուզենայի շրջագայել կգնայի որևէ ավելի քաղաքակիրթ երկիր` հանգիստս վայելելու: Իսկ էստեղ քայլելով հասկանում եմ, որ մեր բիզնեսի մարդկանց 90 տոկոսը ինքնագնահատականի և արժեվորման պրոբլեմ ունի: Հոգեբանի կարիք ունի:

Այ, եթե հոգեբան լինեի, նրանց բոլորին կհավաքեի,ու հիպնոսի ազդեցության տակ կբացատրեի. “Տղեք ջան, ոչինչ, որ դուք հայ եք, էդպես էլ է պատահում: Դե իհարկե, բախտներդ չի բերել, որ ռուսների նման բոյով,կապուտաչյա և շիկահեր չեք: Անգլիացու պես հարուստ և ազատ չեք: Այո, դուք կոլոտ եք և մազոտ, միշտ ցանկացել եք այլ ազգի կանանց, որովհետև միայն նրանց հետ կարող եք թուլանալ և անել այն, ինչ ձեր կանանց հետ չեք անում: Դուք երբեք Մարկ Ցուկերբերգի չափ փող չեք ունենա, որովհետև ընդամենը առևտրական եք, այլ ոչ թե ծրագրավորող: Ձեզ երբեք չի սիրի Մարիա Կալլասը, որովհետև դուք Օնասիսի նման գոնե տարին մի անգամ օպերա չեք գնում: Բայց դե ինչ արած. աստված ձեզ էդպես է ստեղծել, սիրեք ինքներդ ձեզ, միգուցե այդ ժամանակ, էս անտեր մոլորակի վրա ձեր տեղը գտնենք:

Էհ… Չէ, ինձնից հոգեբան դուրս չի գա…

Սյունյակում արտահայտված մտքերը կարող են չհամընկնել ոչ միայն Ejournal-ի,
այլև Հայաստանի իշխանական և ընդդիմադիր գրաքննիչների տեսակետին:
Ինչարած:

այստեղից

ասք xfs-ի մասին

Այ ինչու եմ ես սիրում xfs-ը, որովհետեւ այն շատ հեշտ դեֆրագ է լինում։
Առանց անմաունթ լինելու։

# xfs_db -r /dev/sda1
xfs_db> frag
actual 478171, ideal 476058, fragmentation factor 0.44%
xfs_db> quit

Եթե սակայն ֆակտորը մեծ է

# xfs_fsr -v /dev/sda1

ու տենց