ասք հայերեն սովորելու մասին

— Жизнь в Москве у нас была интересная. Мы снимали квартиру то тут, то там, периодически оставались на улице без денег. У нас в Кунцеве друзья жили вдевятером в двухкомнатной квартире. Девять парней, косящих от армии, и все в одинаково растерянном и неприкаянном положении. Они находили какую-то работу и тут же ее теряли. Сторожили ларьки, что-то где-то продавали, но это было совершенно не их ремесло: они же все были студенты, в основном биологи. Мы с Арташесом к ним попали, когда в очередной раз оказались на улице. Ужасно не хотели им звонить — их и так было много, и квартира вызывала подозрения у соседей: что у них там происходит? Что за пункт сбора молодых армян? А еще у них были постоянные проблемы с девчонками, — смеется вдруг Мариам.

— И вы жили там с ними в Кунцеве?

— Да, правда недолго. Они там все спали в одной большой комнате, стелили на пол матрасы… И придумали себе правила. Первое: не пить. Второе: не водить на ночь девчонок. Потому что куда их приведешь, собственно говоря? Не на общий же матрас. В общем, у них был там какой-то свой свод законов, они его повесили на стене и старались соблюдать.

— Девушек в итоге приводили, но не они, а их друзья, русские ребята, которые приходили в гости со своими подругами и оставались ночевать. Там всегда была куча народу: хиппи, которых они подобрали где-то на улице; невменяемые девицы, которые собирались резать себе вены, а их срочно спасали от самоубийства. Была 16−летняя девочка, мать и отчим которой эмигрировали в Америку. Она тоже жила там с ними, пока не вошла в какую-то банду латиноамериканцев. Тогда ее выслали обратно в Мос­кву к отцу. Но отца уже не было в живых, и девочка оказалась на попечении тети. Короче, наши ребята нашли ее, напивающуюся с какими-то бомжами. И она стала у них общим ребенком. Причем они и сами-то еще были дети. Они послали ее в школу, заставляли делать уроки. Запретили ей пить и чуть ли не курить. Учили говорить по-армянски. Она потом еще армян на улице пугала: идет девочка, румяная, голубоглазая, типичная русская, и вдруг как скажет что-то по-армянски! Иногда на кунцевской квартире бывало очень весело.

Մարիամ Պետրոսյանի հարցազրույցից

ու տենց

ասք նվերի մասին

ես ինձ հա թույլ չեի տալիս այս գիրքը, որովհետև այստեղ թանկ է։
ու ստացա նվեր։ նենց հավես ։
ուիշլիսթ գրելը լավ բան ա
օկ, բարի լինեմ, ձեզ ել տամ կարդաք։ հա չեի գցում հղումը, որ գնաք հարդվեր գիրք առնեք։ բայց հիմա մեկա լիքը տեղ կա,ահա, ստացեք՝ http://www.bigbook.ru/publications/petrosian-01.php
գնացի կարդալու։
ցգրություն։

ու տենց

ասք Հանսենի գրքի մասին

Շատ բարդ էր այս գիրքը գտնել։
Ու վերջապես գտա, օգտագործածը։

Իրան խորհուրդ էր տվել Creenshaw-ն իրա քոմփայլերների գրքում։

POINTER TO սինտաքսը հայտնվեց Մոդուլայում։
Նախկին գրքի տերը հաստատ փորձում էր թարգմանել ծրագրի տեքստը Պասկալից Մոդուլա, կամ Օբերոն։

Մոդուլայում և Օբերոնում արդեն չկա function բառը, կան միայն PROCEDURE ներ։ ։Ճ

ու տենց

ասք ժողովրդի պահպանակի մասին

այստեղից
Չգիտեմ, էդ դոդոշոփ է, թե ոչ՝ նման չէ դոդոշոփի։
Սակայն այն, որ ոստիկանության աշխատողների անգրագիտությունը, թվում է թե հանրահայտ է, դարձնում է այս նկարը ավելի հավատալի։

Ու ակամա հիշեցի այս անեկդոտը
երկու ոստիկան մտածում են, իրենց գործընկերոջը ինչ նվեր տալ ծնունդին։
– Արի գիրք նվիրենք։
– Չէ, գիրք արդեն ունի։

Տխուրն այն է, որ անմիջապես միտք է առաջանում՝ «կարող է և սա ճշմարիտ պատմություն է»։
էհ էհ։

Իսկ վերջին «էմո»-ական շուխուռներից հետո մնում է միայն ասել․
Զգուշացեք ոստիկաններից․ նրանք կարող են ձեզ պահպանել։
Եվ ունեցեք ձեզ հետ քաղաքացիական օրենսգիրք։
Եվ ընդհանուր առմամբ, ինչպես պատգամում է Տանաման՝
զգոն եղեք։

ու տենց

ասք Բեյրութի հոլովակի մասին


այստեղից
ինձ թվում ա որ վոկալիստի ընտանիքի սիրողական նյութերն են։
ու էդ լրիվ ինձի ա՝
պարզ, էժան հոլովակ, բայց և բարի և հուզող, տպավորիչ։
ու պետք չէ բնավ հոլովակ նկարել իրան հին ժապավենի սծիլիսծիկա տալով, եթե իրական հին ժապավեն կա, ինչու՞ այն չոգտագործել։
ու տենց

ասք խելքի և ազատության կապի մասին

Եթե ուշի ուշով հետևենք կենդանաբանական մեծ այգու այցելուների դիտողություններին, ապա հեշտությամբ կարելի է նկատել, որ, որպես կանոն, մարդիկ իրենց սենտիմենտալ խղճահարությունը շռայլում են այն կենդանիների հանդեպ, որոնք միանգամայն գոհ են իրենց ճակատագրից, մինչդեռ իսկական տառապյալները կարող են աննկատ մնալ հանդիսատեսից։ Մենք հակված ենք խղճալ հատկապես այն կենդանիներին, որոնք ընդունակ են խիստ հուզական ասոցիացիաներ առաջացնել մարդու մեջ, այդ իսկ պատճառով էլ սոխակի, առյուծի կամ արծվի պես կենդանիները այդքան հաճախ են հանդես գալիս մեր գրականության մեջ։
Թե սովորաբար որքան սխալ է հասկացվում սոխակի երգի էությունը, վկայում է այն փաստը, որ գրականության մեջ այդ թռչունը որպես էգ է ներկայացվում մեզ։ Գերմաներենում «սոխակ» բառը ընդհանրապես պատկանում է իգական սեռին։ Իսկ իրականում երգում է միայն արուն, և նրա երգի նպատակն է՝ զգուշացնել ու սպառնալ մյուս արուներին, որոնք կարող են ներխուժել երգչի տարածք, ինչպես նաև՝ հրավիրել մոտակայքով թռչող էգերին, որ միանան իրեն։

Հետագայում ես կանդրադառնամ սենյակային թըռչունների ենթադրյալ տառապանքների խնդրին։ Արդարև, վանդակում երգող արու սոխակը յուրովի հիասթափություն պետք է զգա, քանզի նրա տևական երգը մնում է անպատասխան, և էգը չի հայտնվում, սակայն նույն բանը հնարավոր է նաև բնական պայմաններում, քանի որ արուները սովորաբար ավելի շատ են, քան էգերը։
Առյուծը այլ բնույթի կենդանի է, որի խառնվածքն ու բնակության միջավայրը սովորաբար սխալ է մատուցվում մեզ գրական ստեղծագործություններում։ Անգլիացիները «ջունգլիների արքա» են կոչում նրան, խեղճ առյուծին ուղարկելով այնպիսի վայր, որը չափազանց խոնավ է նրա համար․ իսկ գերմանացիները, իրենց հատուկ լրջմտությամբ, ընկնում են մի այլ ծայրահեղության մեջ, և դժբախտ կենդանուն ուղարկում անապատ։ Գերմաներեն «առյուծ» այդպես էլ նշանակում է՝ «անապատի արքա»։ Իրականում առյուծը նախընտրում է երջանիկ միջինը և ապրում է տափաստաններում ու սավաննաներում։ Այդ կենդանու կեցվածքի վեհությունը, որի համար էլ նա ստացել է իր մականվան երկրորդ մասըմ պարտական է հասարակ մի հանգամանքի․ մշտապես խոշոր սմբակավորներ՝ բաց լանդշաֆտներում ապրող կենդանիներ որսալով, առյուծը վարժվել է դիտել ընդարձակ տարածություններ, անտեսելով այն ամենը, ինչ շարժվում է առաջին պլանում։
Գերության մեջ առյուծը շատ ավելի քիչ է տառապում մտավոր զարգացվածությամբ իրեն հավասար մյուս կաթնասուններից այն պատճառով, որ նա մշտական շարժման մեջ գտնվելու պակաս ցանկություն ունի։ Կոպիտ ասած, «գազանների արքան», ընդհանրապես, ավելի ծույլ է, քան մյուս կենդանիները, և նրա անբանությունը պարզապես նախանձելի է թվում։ Ապրելով բնական պայմաններում, առյուծը ընդունակ է կտրել անցնել վիթխարի տարածություններ, սակայն նա, հավանաբար, այդ անում է սոսկ քաղցի ազդեցության տակ, և ոչ թո ներքին որևէ այլ դրդապատճառներից։ Այդ իսկ պատճառով գերության մեջ գտնվող առյուծին հազվադեպ կարելի է տեսնել վանդակում անհանգիստ ետ ու առաջ քայլելիս, մինչդեռ գայլը կամ աղվեսը ժամեր շարունակ անընդհատ դես ու դեն են շարժվում։ Իսկ եթե շարժում կատարելու զուսպ պահանջը երբեմն ստիպում է առյուծին ետ ու առաջ անել բանտի ողջ երկայնքով, ապա նույնիսկ այդպիսի պահերի գազանի շարժումները ավելի շուտ ետ-աշյա զբոսանքի բնույթ են կրում և բացարձակապես զուրկ են այն մոլեգին շտապողականությունից, որ բնորոշ է շնազգիների ընտանիքի բանտված ներկայացուցիչներին, որոնք մշտապես անհաղթահարելի պահանջ ունեն մեծ տարածություններ անցնելու։ Բեռլինի կենդանաբանական այգում անապատից վերված ավազով ծածկված ու դեղնավուն կոպիտ ժայռաբեկորներով մի յսկայական փարախ կա, սակայն մարզվում է, որ այդ թանկարժեք կառույքը զգալիորեն անօգտագետ է։ Կենդանի առյուծները այնքան ծույլորեն են պառկում այդ ռոմանտիկ միջավայրում, որ կենդանիների խրտվիլակներով լանդ՛աֆտի վիթխարի մոդելը հաջողությամբ կարող էր ծառայել նույն նպատակին։

Իսկ հիմա՝ մի քիչ արծիվների մասին։ Ինձ համար հաճելի չէ խորտակել այդ հոյակապ թռչունների հետ կապված առասպելական պատրանքները, սակայն ես պարտավոր եմ հավատարիմ մնալ ճշմարտությանը․ բոլոր փետրավոր գիշատիչները, ճնճղուկների կամ թութակների համեմատությամբ չափազանց սահմանափակ էակներ են։ Դա հատկապես վերաբերվում է բերուտին՝ մեր լեռների ու բանաստեղծների գովերգած քարարծվին, որը բոլոր գիշատիչների մեջ ամենաբութերից մեկն է, շատ ավելի բութ, քան սոցորական թռչնանոցի բնակիչները։ Դա, իհարկե, չի խանգարում այդ վեհասքանչ թռչունին վայրի բնության հրաշալի արտահայտիչ մարմնացումը լինելու։ Սակայն այժմ խոսքը վերաբերվում է արծվի մտավոր կարողություններին, ազատության նկատմամբ ունեցած նրա սիրուն ու արգելափակման ընթացքում կրած ենթադրյալ տառապանքներին։

Ագռավը, կակադուն կամ շամբաճուռակը իրենց հաճույք պատճառելու համար են թռչում, ուրախությամբ լիովին օգտվում են իրենց տրված ազատությունից։ Իսկ իմ արծիվը թրչում էր միայն այն դեպքում, երբ պատահաբար ընկնում էր մեր այգու վրա սկիզբ առնող օդի հոսանքի մեջ, որը նրան հնարավորություն էր ընձեռնում սավառնելու, առանց մկանային մեծ էներգիա վատնելու։ Նույնիսկ նման դեպքերում նա չէր հասնում իրեն մատչելի բարձրության։ Առանց որևէ իմաստի ու նպատակի, նա պտտվում էր օդում, իսկ հետո իջնում մեր այգուց հեռու, որևէ տեղ և նստում թախծալի մենակության մեջ մինչև մութն ընկնելը, սպասելով, որ գամ ու տուն տանեմ իրեն։ Հավանական է, որ նա ինքն էլ կարող էր գտնել տան ճանապարհը, սակայն նա շատ շուտ էր նկատվում, և հարևաններից մեկնումեկը հեռախոսով զանգ էր տալիս ինձ ու հաղորդում, որ սանուհիս նստած է այսինչ կամ այնինչ տանիքին, և մի խումբ երեխաներ քարեր են նետում նրա վրա։ Նման դեպքերում ես նրա երևից գնում էի ոտքով, որովհետև այդ տկարամիտ արարածը սարսափելի վախենում էր հեծանիվից։ Այդպես, ամեն անգամ հոգնած, ես հազիվ էի տուն գնում, ձեռքիս վրա տանելով ծանր արծվին։ Վերջիվերջո, այլևս չցանկանալով մշտապես շղթայված պահել թռչունին, հանձների Շոնբրունյան կենդանաբանական այգուն։

Արդյոք գոյություն ունե՞ն կենդանիներ, որոնք իրոք արժանի են կարեկցանքի, երբ գերության մեջ են ապրում։ Ես արդեն մասնակիորեն պատասխանել եմ այդ հարցին։ Նախ և առաջ, այդպիսիք են խելացի ու բարձրակարգ արարածները, որոնց կենսական ունակություններն ու ակտիվ գործունեության պահանջը կարող բավարարություն ստանալ միմիայն վանդակավոր ցանկապատի այս կողմում։ Այնուհետև, կարեկցանքի են արժանի բոլոր այն կենդանիները, որոնց բնորոշ են գերության պայմաններում եկք չգտնող ներքին խիստ մղումները։ Դա հատկապես ակներես է (նույնիսկ անիրազեկ մարդու համար) կենդանաբանական այգու այն գերիների մոտ, որոնք ազատության մեջ ապրելու ընթացքում վարժվել են թափառել և հետևաբար մշտական շարժման խիստ պահանջ են զգում։ Ուստի հնաոճ կենդանաբանական այգիների չափից ավելի փոքր վանդակներում ապրող աղվեսներն ու գայլերը պատկանում են այն գերիների թվին, որոնք ամենից շատ են արժանի կարեկցանքի։

Կոնրադ Լոռենց, «Սողոման թագավորի մատանին»

Փաստորեն, նենց ա ստացվում, որ խելացի կենդանիները սիրում, գնահատում, և օգտագործում են ազատությունը, հնարավորությունները, և իրենց իսկ ունակությունները։ Իսկ առանց ազատության՝ տառապում են։
Ի տարբերություն նրանց, ավելի տկարամիտ կենդանիների ազատության ձգտումը այնքան էլ արտահայտված չէ։
Ես գրել եմ, որ ավելի զարգացած մարդիկ ավելի շատ և կարևոր պահանջներ ունեն։ Նույնիսկ, Տանամայի հետ եկանք մի այլ բուրգի գաղափարին, որը Մասլոուի բուրգի շուռ տվածն է արտաքինից։ Այսինքն, y առանցքով՝ զարգացվածություն, x առանցքով՝ պահանջներ։ Զարգացվածության հետ աճում են և պահանջները․ Դժվար է ասել, արդյո՞ք ավելի զարգացած մարդուն ավելի դժվար է բավարարել իր պահանջները։ Չնայած կարիքների աճած տիրույթին, նա կարող է ունենալ ֆոռա, իր խելքն ու միտքը, ու այդ հնարավորությունները կիրառելով, ավելի հեշտ բավականացնի իր պահանջները, քան ոչ զարգացած մարդը։
Նաև, «ինչպես տարբերել սպառողությունը չսպառողությունից» տեքստում գրել եմ այն մասին, որ չսպառող մարդիկ օգտագործում են իրենց հնարավորությունները, կամ ձեռք բերած իրերը։ Նրանք գիտեն ինչպես օգտագործել։ Կամ սովորում են ունակ լինել։
Ավելի խելացի կենդանիները ավելի հետաքրքրասեր են, իսկ ավելի բութ կենդանիները՝ պակաս։ Դա նույնպես հանգամանքներից մեկն է որ ստիպում է իրենց շրջել, և որից և բխում է շարժման կարիքը։ Որովհետև հետաքրքրասիրությունը օգնում է հասնելու կոնտրոլին, իմանալու աշխարհը, և հետևաբար՝ կիրառելու այդ գիտելիքը։
Հակառակ դեպքում, հաճախ ստացվում է այնպես, որ եթե դու չես վերահսկում իրավիճակը, ապա այն վերահսկում է քեզ։
Իսկ ինչու՞ են ավելի զարգացած կենդանիները ավելի հետաքրքրասե՞ր։ Ինձ թվում է որպիսի օգտագործեն եղած մտավոր կարողությունները, անգործ չթողնեն «քոմփյութեյշնլ փաուեր», այսպես ասած։ Որովհետև դա բանական է, օգտագործել եղած մտավոր ռեսուրսները։
Ազատություն, և հնարավորություն օգտագործել ռեսուրսները՝ դրան ձգտում են զարգացած և խելացի էակները։
Նրանք ձգտում են իմանալ, ինչպես օգտագործել իրենց համակարգիչները, մեքենաները, ֆոտոխցիկները, նույնիսկ պարզապես ծրագրերը։ Նրանք հետազոտում են, փորձում են, կտացնում են այստեղ-այնտեղ, որ հասկանան ինչպես է այս ծրագիրը աշխատում։ Նրանք կարդում են ձեռնարկներ, եթե հնարավոր է։
Փաստորեն, ազատության ձգտումը և խելքը՝ անբաժանելի են։ Խելացի մարդը առանց սովորելու ունակության, օրինակ առանց գրքերի, կամ առանց խոսքի ազատության, օրինակ ավտորիտար ռեժիմի ժամանակ, իրեն զգում է համեմատելի նրան, ինչպես իրեն զգում է գայլը վանդակի մեջ։
Եվ արժանի է կարեկցանքի։

ու տենց

ասք «գովազդելու» մասին

Նորայրը ցուցադրում է մայքրոսոֆթի գովազդը maemo-ոտ n900-ով։

Դեվելոփերս, դեվելոփերս, դեվելոփերս, դեվելոփերս։
Կեցցե՜ մսը։ Ուռա, ընկերներ։

ց կրտսերը։
ու տենց

ասք երկրորդ ինքնության մասին

տենց ա էլի, երբ ինքնությունը փակում ես, տակից մեկա թափանցում ա՝

ու տենց

ասք ալտրուիզմի մասին

Гамильтоновская математика содержит важный символ – “r”, предложенный ранее биологом Сьюэллом Райтом, но теперь наполненный новым значением; “r” представляет степень родства организмов. У полных родных братьев, r = 1/2, среди полуродных братьев, племянниц, племянников, тёть и дядей он составляет 1/4, у кузенов – 1/8. Новая математика говорит, что гены самопожертвенного поведения будут процветать, пока издержки для альтруиста (в смысле воздействия на будущий репродуктивный успех) меньше, чем выгода получателю той же степени родства между ними. То есть пока C меньше, чем B*r.
Когда Гамильтон анонсировал теорию родственного отбора, он использовал как пример ту же самую группу организмов, которые так озадачили Дарвина. Также как и Дарвин, он был поражен экстраординарным самопожертвованием среди многих насекомых отряда перепончатокрылых, особенно высокообщественных муравьёв, пчёл и ос. Почему у них наблюдается такая интенсивность альтруизма и сопутствующее ему социальное единство, которые в мире насекомых наблюдаются редко? На это может быть несколько эволюционных причин, но Гамильтон показывает пальцем на ту, что ему представляется центральной. Он отметил, что благодаря своеобразному типу воспроизводства (гаплодиплоидности – А.П.), у этих видов наблюдается необычайно большой r. Сёстры-муравьихи разделяют 3/4 своих генов, благодаря общему происхождению, а не 1/2. Это как раз тот случай, когда альтруизм экстраординарной величины оправдан в глазах естественного отбора.
Если r больше 3/4, то эволюционные аргументы за альтруизм и социальную солидарность становятся даже сильнее. Возьмём клеточную культуру плесени, она так сильно переплетена, что это вызвало аргументированные дебаты относительно того, как лучше её рассматривать – как общество клеток или как единый организм. Поскольку клетки плесени воспроизводятся бесполо, то r у них равен 1; они все – идентичные близнецы. С генетической точки зрения в этом случае нет никакого различия между своей судьбой и судьбой близлежащей клетки. Не удивительно, что так много клеток плесени не размножаются сами, а вместо этого посвящают себя защите плодовитого товарища – клетки – от стихии. Благо соседа, в эволюционных координатах, идентично собственному. Это – альтруизм.
С людьми дела обстоят аналогично – не с группами людей, но группами клеток, которые являются людьми. В некоторый момент, сотни миллионов лет назад, возникла многоклеточная жизнь. Общества клеток так тесно объединились, что приобрели право называться “организмом”, и эти организмы, в конечном счете, произвели нас. Но как видно по клеточной культуре плесени, граница между обществом и организмом довольно условна. Технически правомочно говорить об организме (даже таком, как организм человека), как о дружном сообществе одноклеточных организмов. Эти клетки демонстрируют такое сотрудничество и самопожертвование, в сравнении с которым даже машиноподобная эффективность колонии насекомых выглядит неряшливой. Почти все клетки в человеческом теле бесплодны. Только половые клетки – наши “царицы пчёл” – должны делать копии себя для потомства. Тот факт, что миллиарды бесплодных клеток действуют как по договору, несомненно основан на том, что r между ними и половыми клетками равен 1; гены в бесплодных клетках передаются будущим поколениям через сперму или яйцеклетку столь же однозначно, как словно бы они передавали их самостоятельно. Опять же, когда r = 1, альтруизм абсолютен.

այստեղից՝ http://www.ethology.ru/library/?id=189

ու տենց

ասք ծառայելու մասին

RMS on software as a service

http://www.gnu.org/philosophy/who-does-that-server-really-serve.html

Does condemning SaaS mean rejecting all network servers? Not at all. Most servers do not raise this issue, because the job you do with them isn’t your own computing except in a trivial sense.

The original purpose of web servers wasn’t to do computing for you, it was to publish information for you to access. Even today this is what most web sites do, and it doesn’t pose the SaaS problem, because accessing someone’s published information isn’t a matter of doing your own computing. Neither is publishing your own materials via a blog site or a microblogging service such as Twitter or identi.ca. The same goes for communication not meant to be private, such as chat groups. Social networking can extend into SaaS; however, at root it is just a method of communication and publication, not SaaS. If you use the service for minor editing of what you’re going to communicate, that is not a significant issue.

Services such as search engines collect data from around the web and let you examine it. Looking through their collection of data isn’t your own computing in the usual sense—you didn’t provide that collection—so using such a service to search the web is not SaaS. (However, using someone else’s search engine to implement a search facility for your own site is SaaS.)

E-commerce is not SaaS, because the computing isn’t solely yours; rather, it is done jointly for you and another party. So there’s no particular reason why you alone should expect to control that computing. The real issue in e-commerce is whether you trust the other party with your money and personal information.

Using a joint project’s servers isn’t SaaS because the computing you do in this way isn’t yours personally. For instance, if you edit pages on Wikipedia, you are not doing your own computing; rather, you are collaborating in Wikipedia’s computing.

Wikipedia controls its own servers, but groups can face the problem of SaaS if they do their group activities on someone else’s server. Fortunately, development hosting sites such as Savannah and SourceForge don’t pose the SaaS problem, because what groups do there is mainly publication and public communication, rather than their own private computing.

Multiplayer games are a group activity carried out on someone else’s server, which makes them SaaS. But where the data involved is just the state of play and the score, the worst wrong the operator might commit is favoritism. You might well ignore that risk, since it seems unlikely and very little is at stake. On the other hand, when the game becomes more than just a game, the issue changes.

Which online services are SaaS? Google Docs is a clear example. Its basic activity is editing, and Google encourages people to use it for their own editing; this is SaaS. It offers the added feature of collaborative editing, but adding participants doesn’t alter the fact that editing on the server is SaaS. (In addition, Google Docs is unacceptable because it installs a large nonfree JavaScript program into the users’ browsers.) If using a service for communication or collaboration requires doing substantial parts of your own computing with it too, that computing is SaaS even if the communication is not.

Some sites offer multiple services, and if one is not SaaS, another may be SaaS. For instance, the main service of Facebook is social networking, and that is not SaaS; however, it supports third-party applications, some of which may be SaaS. Flickr’s main service is distributing photos, which is not SaaS, but it also has features for editing photos, which is SaaS.

Some sites whose main service is publication and communication extend it with “contact management”: keeping track of people you have relationships with. Sending mail to those people for you is not SaaS, but keeping track of your dealings with them, if substantial, is SaaS.

If a service is not SaaS, that does not mean it is OK. There are other bad things a service can do. For instance, Facebook distributes video in Flash, which pressures users to run nonfree software, and it gives users a misleading impression of privacy. Those are important issues too, but this article’s concern is the issue of SaaS.

For the simple case, where you are doing your own computing on data in your own hands, the solution is simple: use your own copy of a free software application. Do your text editing with your copy of a free text editor such as GNU Emacs or a free word processor. Do your photo editing with your copy of free software such as GIMP.

But what about collaborating with other individuals? It may be hard to do this at present without using a server. If you use one, don’t trust a server run by a company. A mere contract as a customer is no protection unless you could detect a breach and could really sue, and the company probably writes its contracts to permit a broad range of abuses. Police can subpoena your data from the company with less basis than required to subpoena them from you, supposing the company doesn’t volunteer them like the US phone companies that illegally wiretapped their customers for Bush. If you must use a server, use a server whose operators give you a basis for trust beyond a mere commercial relationship.

However, on a longer time scale, we can create alternatives to using servers. For instance, we can create a peer-to-peer program through which collaborators can share data encrypted. The free software community should develop distributed peer-to-peer replacements for important “web applications”. It may be wise to release them under the GNU Affero GPL, since they are likely candidates for being converted into server-based programs by someone else. The GNU project is looking for volunteers to work on such replacements. We also invite other free software projects to consider this issue in their design.

ու տենց

ասք ժամանակի մեքենայի բացակայության մասին

ուրեմն, ՌԿ-ն, ՍՍ-ն, և ԼՏՊ-ն զրուցում են․
ՌԿ-ն ասում ա՝
– բայց Հայաստանը մի երեսուն տարի անց հավես երկիր կլինի, լավ տեղ ապրելու համար։
ՍՍ-ն համաձայնվում ա։
– Ահա, ափսոս մենք էդ վախտ չենք լինի։
ԼՏՊ-ն ավելացնում ա․
– Ոչ թե ափսոս, այլ որովհետև։

վարագույր
ու տենց

ասք Սթոլմանի երրորդ խոսքի մասին

Վերջապես․
Հայ ցանցառները իրան դավադիտ արին։ Այսօր իր ստանդարդ ճառն էր կարդում սակայն լիքը ժամանակ հատկացրեց սերվեր սայդ կոդին։
Հարութը այնտեղ լիներ լիքը բավարարված իրան կզգար։
Այսպիսով՝
ա) ֊ ոչ ազատ ջավա սկրիպտը չարիք է։
Ու չկա մեխանիզմ բրաուզերին ասել՝ ուզում եմ միայն ֆրի ջս կատարես։ Կամ պիտի անջատես, կամ պիտի օգտագործես։
բ) ֊ ԾԱ որպես ծառայություն (software as a service) վաբշե չարիք է։
ԾԱ-ն որին դու տալիս ես (ընդ որում ինքդ քո բարի կամքով) քո դեյթան որ այն մշակի (չգիտես ինչպես) ու տա քեզ։
Ասում ա եթե փրոփրայաթարի սոֆթը կարաս վ պրինցիպե դիզասմ անել, ու գոնե փորձել հասկանալ ինչ ա անում, ապա սերվերի վրա վոոբշե չգիտես ինչ ա անելու։ Ու եթե փրոփրայաթարի սոֆթը գողանում ա քեզանից տվյալներ, ապա ստեղ ինքդ ես իրան տալիս տվյալներդ։
Եզրակացություններ․ Գուգլ դոքսը չար է։ Ու քանզի նույնը հնարավոր է անել լոկալ և ազատ ԾԱ-ի օգնությամբապա՝ էդպես ել արեք։
Եվս այլ եզրակացություն, իմը։ Ես ճիշտ էի որ տղեքին ասում էի ձեր բառարանը լավ եք արել սքան եք արել, լավ եք արել գցել եք ինտերնետներ որ մենք օգտվենք, բայց եկեք ձեր սքան արածի տեքստը շեյր արեք, ես իրանից իմ համար Սթարդիքթի կամ այլ ազատ ֆորմատի բառարան սարքեմ օգտվեմ։ Ասենք ինչպես այ այս բառարաններով մարդիկ են օգտվում։ Ասացին՝ չէ, մեզ պետք ա մեր սայթ մարդիկ մտնեն։

Անցյալ անգամ կամ ինքը նե տո էր ասում կամ իրան ենք սխալ հասկացել։

գ) ֊ եթե ասենք տեքստ ես կարդում, ասենք օնլայն գրադարանում, կամ բլոգում՝ քեզ սկզբունքորեն չպետք ա հետաքրքրի ինչ ա սերվեր սայդ աշխատում ԱյԱյԷս, թե ԱյԱյԷն։ Քանզի քեզ պետք ա տեղեկատվություն, տեքստ, նկար՝ դու իրանց ստանում ես։

Էլի կրկնեց․
ազատությունը էդպիսի բան ա, որ եթե չեզ պաշտպանում, տենդենց կա կորցնել։

Պատմեց որ քանզի Լինուսը (մր Թորվալդս) թքաց ունի ազատության վրա (դազնթ քեյր էբաութ ֆրիդըմ) իրա կերնելի մեջ մի վախտ փրոփրայաթարի կոդ կա՝ ֆիրմվերը։
Ու հարց առաջացավ դահլիճում՝ արդյո՞ք դա ջփլ վայալեյշն չէ, ու ինչի դատերով չի քարշ տվել դեռ Լինուսին։
Պատասխանեց որ շատ կուզենար սակայն խախութ վիճակ ա որովհետև մի կողմից Լինուսենք ասում են դե նենց չի որ էդ կերնելի մաս ա, ու առհասարակ ինքը մեյն պրոցեսորի վրա չի կատարվում, ու առանձին ծրագիր ա, ու նենց ա որ շատ բարդ կլինի իրանց ստիպել իրանք էդպես չանեն։ Բայց ինքը ՌՄՍ-ը վիպիլիված ա անում Լինուսի կերնելներից էդպիսի կտորներ ու առաջարկում GnewSence-ում։ (ի դեպ ասեմ որ ծրագիր կա՝ վռմս, այսինքն վիրչուալ ռմս, որը գտնում ու անինսթալ ա անում ոչ ազատ ԾԱ ։Ճ)

Մի քանի հարց հնչեց՝ ինչպե՞ս աշխատել փող։ Դե իրա ստանդարտ բաները պատմեց՝ ծախի, աջակցություն տրամադրի, պատվերով բան գրի, սկզբունքորեն նույնը էլի ինչպես և ոչ ազատ ԾԱ-ի դեպքում։
Մեկը ասաց՝ «բայց պատվիրատուները հանաձայն չեն որ մենք ազատ ԾԱ գրենք կարող ա»։ Սթոլմանը պատասխանեց՝ «մի գրի, ես չեմ գրում ոչ ազատ ԾԱ։ Եթե դու ընտրություն ունես գրել ոչ ազատ ԾԱ թե չգրել, ապա ճիշտ ա չգրելը ընտրել, որովհետև հակառակ դեպքում, եթե գրում ես, ապա դու անում ես աշխարհը ավելի վատ տեղ։ Իսկ եթե չգրես, մի հատ բիդլոկոդեր ծրագրավորող քիչ կլինի, ու աշխարհը առանձնապես բան չի կորցնի։» Դե, ավելի կոնկրետ ասեց՝ «եթե չես կարողանում նենց գործ կպցնել որ ազատ ԾԱ գրես, ապա արի դու պրագրամիստ մի եղի, էլի լիքը այլ գործեր կան, արի դու այլ բան արա»։

Ես ասացի․ «փաստորեն, ասենք ես պատվեր ունեմ ծրագրի, գրում եմ, փողս ստանում եմ, շեյր եմ անում որպես Ֆրի։
Այլ տղա, էլի պատվեր ունի, գրում ա, իրա փողը ստանում ա։ Հետո մի այլ պատճեն ա վաճառում, հետո մի այլ։ Ու տենց ա ստացվում որ ինքը մի քանի անգամ շատ ա փող աշխատում քան ես, եթե ես շեյր եմ անում իմ գործը որպես ֆրի։
Նա այդ իրավունքը ունի, ու ստացվում ա, որ օրենքը իրան ավելի լավ դրության մեջ ա դնում, աջակցում ա։ Հիմա ո՞նց ես կարծում, արժի՞ որ օրենքով արգելված լինի փրոփրայաթարի սոֆթվար գրելը»։
Ասում ա՝ «դե, կատարյալ աշխարհում, այո, ես կարծում եմ, որ սոֆթը պիտի միմիայն ազատ լինել։ բայց ես այժմ դեմ եմ այդպիսի օրենքներին, որոնք կարգելեն փրոփրայաթարի սոֆթ գրելը, որովհետև հասարակությունը դրան պատրաստ չէ ու դա չի գործի միևնույն է, իսկ պատմությունը ցույց ա տալիս, որ եթե ինչ որ բան փաստացի չի աշխատի, իմաստ չունի էդպիսի օրենքներ ընդունել»։
տես․ Սթոլման վս մարիհուանայի արգելքներ։
Բացի դրանից, երբ հարցս տալիս էի, արդեն մտածեցի, որ իրականում, եթե իրա ու իմ ծրագիրը նույն ֆունկցիոնալը ունեն, ապա իրականում նա չի կարողանա վաճառել իր ծրագիրը, որովհետև իմը արդեն ազատ ա, էն ա իմը կվերցնեն։ Իսկ եթե իմը վերցնեն, արդեն եթե աջակցություն պետք գա, ապա սկզբից բնականաբար ինձ կդիմեն, ու էդպես էլ կշարունակվի, որովհետև ես չեմ ուզենա որ իրան դիմեն, ու լավ աջակցություն կապահովվեմ։
Ասացի՝ «իսկ էն քո արտիստների աջակցության գաղափարները կարծու՞մ ես արժի կիրառել ԾԱ-ի ոլորտում»։
Ուրեմն կարճ ասեմ, անցյալ անգամ պատմեց, որ արվեստ սիրում ա, սակայն կրկին խնդիր ունի տարածելու հետ։ Ո՞նց ընկերոջը գիրք չտա, կամ դիսկ, կամ կինո։ Բայց այդ դեպքում ո՞նց նկարիչը/երաժիշտը/գրողը ապրի։ Ասում ա, եկեք տաքս մտածենք, որ հասարակությունը վճարի որպես արվեստի աջակցություն։ Ու էդ փողից տանք արտիստներին՝ ըստ նրանց պուպուլարության։ Բայց ոչ գծային․ ասենք եթե այս երգիչը հազար անգամ ավելի պուպուլար ա քան այս երգիչը, ապա սրան տալիս ենք հարյուր անգամ շատ փող քան նրան։ Ոչ հազար։»
Հա, ասաց՝ չէ, չեմ կարծում որ ազատ ԾԱ-ի դեպքում էդ գործող կլինի, որովհետև չես կարող հետևել ու կշռադատել թե ով ա ինչքան ներդրում ունեցել ԾԱ-ի մեջ, այնքան քոնթրիբյութըր կա, ու քոնթրիբյուշն, որ շունը տիրոջը չի ճանաչում։

Ու քանզի նա ասաց որ «փրոփրայաթարի սոֆթ գրելը չարիք ա» ես նրան հարցրեցի։
(Լև, ուշադրություն, էդ դու՞ էի՞ր ասում ինձ որ ես կորպորածիվ եմ ու չեմ հետևում ազատության արժեքներիս)
– Պարոն Սթոլման։ Ես ունեմ երկու գործի առաջարկ․ աշխատել որպես ծրագրամիստ ու գրել փրոփրայաթարի կոդ, կամ աշխատել որպես վարչապետ ադմին ու վաճառել, փաստորեն ոչ իմ գրած կոդը, այլ իմ արված սպասարկությունը, աջակցությունը։
Ո՞րն ա էթիկլի լավ։
– Ասեց՝ անշուշտ ադմինությունը պիտի ընտրես, քանզի դու էդպես դու լավ բան կանես, ու ոչ մի վատ բան դրանով չես անում, իսկ փրոփրայաթարի կոդ գրելը՝ չարիք ա։
Տակ շտո ապեր, դու որ դարձար կորպորածիվ ու եկար մեր մոտ աշխատելու, այ դու հիմա չարություններ ես անում։ Ու բնավ ոչ ես։

Ես բարի եմ, իմ գործը բարի է ու ես տարածում եմ լույս և գիտելիք աջակցում եմ մարդկանց, ի տարբերություն քեզ, ագահ և չար փրոպրիետարշիկին։ Ու դու լուչշը գնաս գցվես քեզ ավելի լավ գործ գտնես որ բարին տարածես։

Իսկ այսօրվա ադորաբլ ԳՆՈՒ-ն գնաց Ինսծիգեյթ։
(ծ-ով ա որովհետև ես ել եմ ինձ իդենտիֆիկացնում ինստիգեյթի հետ, իսկ ինքդ քեզ հումորով վերաբերվելը լավ ա, ու կավելացնեմ որ հումորը և ուժը հաճախ կողք կողքի են լինում)
ՀՈւռռռաաաա, ընկերներ։
Ես իրան հաճախ կտեսնեմ էլի։
Սթոլմանը իրա վրա գրեց՝ «հափի հաքինգ»։
Դե ջիջիլ։

ու տենց

ասք դիզայնի մասին։

Мне поручили исследовать btrfs на предмет её применимости в энтерпрайз-системах, ну я и нашёл сильную внутреннюю фрагментацию на тех моделях, где остальные ФС работают безупречно. Соответственно начал выяснять, ошибка это, или «фича». Правда, прошло уже пол-года а я до сих пор ничего вразумительного про алгоритмы btrfs так и не услышал. Какое тут может сложиться мнение? Понял только, что они хотят фичу «tail packing» файловой системы reiserfs, совершенно не понимая, как работают алгоритмы и структуры данных последней. Скажу только, что в B-деревьях понятие «tail packing» начисто лишено какого-либо смысла. И, более того, попытка размещать в таких деревьях айтемы переменного размера ведёт к неограниченной внутренней фрагментации. А Reiserfs не использует B-деревья и их общеизвестные модификации. Там применяются совсем другие алгоритмы (изобретение российских ученых, между прочим) — с них в начале 90-х началась история Namesys. И модифицировать их для балансировки «сверху вниз», как того требует дизайн btrfs, — задача не совсем тривиальная в отличии от классических B-деревьев.

Очень часто слышу о том, что маинтейнер btrfs Крис Мейсон, поработав в своё время в Namesys, как Дункан Маклауд позаимствовал оттуда весь позитивный опыт наработок. Я же пока что вижу только обратное. На ключах он почему-то сэкономил (ключ в btrfs — 136 бит, в reiser4 — 192 бита), но терабайты дискового пространства (и оперативной памяти) пользователей неудачной балнсировкой под откос пустил. Дополнительные поля ключа — это возможность по-разному группировать данные и метаданные. И что, это всё не нужно??? А балансировка сверху вниз — так это вообще, по-моему, сплошной компромисс: фазу squeeze балансировки, а также компрессию и шифрование данных отложить наподобие техники «delayed allocation» нельзя. А потом, мне кажется, что эти ребята упрутся в проблемы с масштабируемостью из-за невозможности организовать приличную схему блокировок на таком дереве. Скажу только, что гораздо выгоднее распределить «работу по дереву» между бо́льшим количеством процессов, и пустить часть из них навстречу (снизу вверх), а не так, чтобы все они ломились в это дерево сверху через общий корень.

В общем, не знаю… Я, конечно, помогу, чем смогу, но тут такое дело: если проект основан на неудачных идеях, из него сложно сделать конфетку. К слову, вся история Namesys — это непрерывные контакты с академическими институтами (МГУ, Институт программных систем РАН в Переславле-Залесском). XFS — это тоже целая школа в Silicon Graphics. А Btrfs — это история чего? Пары низкоуровневых воркшопов?

Շիշկինի հետ հարցազրույցից։

մեկնաբանություններից՝

Лично мне он внушает и то, и другое. Насчёт работы по выходным – так многие, если не большинство, опенсорс-девелоперов, не делают и этого. К тому же, действительно, в reiser принципиально ничего технически нового уже не требуется, потому что в основе лежат фундаментальные алгоритмы, уже реализованные. Сейчас нужно просто запилить все баги.
У меня интервьюируемый вызывает огрмное уважение тем, что он занимается интеллектуальным трудом, а не продаёт себя, как проститутка, зарабатывая клепанием говно веб-, java- и flash-контента, и всякой бизнес-ориентированной фигни. Он создаёт новое, прогрессивное, а не тупо прогибается под потреблядский маркетинг .

ու տենց

ասք գլամուր պանրի մասին

на комитаса в ларьке женщина каждый раз убеждает покупать импортные продукты. сыр, кажется, прошу, говорю: “аштарак-кат, пожалуйста”. говорит: “у нас голландский есть”, “это аштарак-кат, а то голлаааандия,”- говорит.

Ну это стандарт. Надо объяснять, что пестициды, канцерогены, метан, холестирин и синхрофазатроны дороги, поэтому в Голландии их добавляют в пищу коровам, а у нас нет. Поэтому армянские коровы питаются дерьмом с домашним мусором, а на этом деле получается самое здоровое молоко. Если это говорить с серьезной рожей, они не знают что отвечать. Но в душу западает и перестают покупателям предлагать покупать баклажаны в целофане из Норвегии 🙂

այստեղից
ու տենց

ասք էթնոհոգեբանության մասին

Ինքներդ ել գիտեք որ բանտից դուրս եկած տղերքը մի ուրիշ ձև հարգանք ունեն։
Իսկ մեկ ծեծվածին երկու չծեծվածի հետ են փոխանակում։
Փաստորեն, նենց ա ստացվում, որ Նիկոլը արդեն ծեծված նստած հելած տղա ա լինելու, այսինքն, ինչպես և ամեն կարգին հեքիաթային հերոս, յոթ սարեր անցած, յոթ ձորեր անցած, հազարան բլբուլ գտած փորձություններ անցած, ու ըստ սցենարի իրան հասնում ա նախագահ և սիրուն աղջիկ։

ու տենց