ասք իմ չաթի մասին

(15:09:46) norayr: anyone tried to crosscompile gentoo system in QEMU by using sd card as a qemu hard drive?
(15:10:05) norayr: then get out out the card and insert it into nokia
(15:10:27) Stskeeps: norayr: there are insane people like that around here, yes
(15:10:33) norayr: nice 🙂

ու տենց

ձոն լինելու մասին

խաղից հետոն՝
մինչ խաղն է
Ս․ Հերբերգեր

Վազելուց երեք

լինեի անծանոթ,
երկինքը հասկաղող,
տիեզերանավ,
լռության մեջ թռչող,
արքայադուստր,
ու ձեռքիս տակ բանակ,
լինեի ղեկավար,
հասկացնելու համար,

լինեի ես գրող
անտեսանելին տեսնող,
լինեի ես աղոթք,
միտքս արտահայտող,
լինեի ես անտառ,
ծառեր չթաքնվող,
լինեի լուսացում,
գաղտնին բացահայտող

լինեի ես որսորդ
այլ սնունդ փնտրող,
լինեի կենդանի
այդ վիճակին սազող,
լինեի ես մի անձ,
անչափ շունչ ունեցող,
լինեի սրտի թխկոց,
երբևէ կանգ չառնող

Թոմ Տիկվեր
und so weiter
ու տենց

ձոն տան մասին

էս իմ տունն ա
իրա պատերը հաստ են,
բայց էդ ինձանից կախված չի
պատուհանների մեջ արև երբեք չի ընկնում
ու էդ նույնպես ինձանից կախված չի
բայց ինչ ինձանից կախված ա՝
արել եմ․
իրա պատին կախված սրբապատկերը․
խորհրդավոր քեֆի՝
հանել եմ
իրա պատին կախված սրբապատկերը․
ամերիկայի դրոշը՝
ռադ եմ արել
իրա պահարանի միջի
գունատ ու հոտած դիակի պես սառը բյուրեղապակին՝
լցրել եմ աչքից հեռու․
որ այնտեղ շարոինակի փտել փոշոտվել,
լռին ապացույց դառնալով,
որ բյուրեղը փայլում է
միայն երբ իրանով հիացող ձեռքերը
իրան կապույտ հեղուկի մեջ թրջված
գարշահոտ քրջիկով ու
քնքուշ եռանդով տրորում են
միամտորեն հավատալով որ
փայլունը՝ սիրուն է,
իսկ խսիրը՝ ոչ։
ձեզանից ինչ մնացել է
ինձ շատ խորթ է
ձեզանից ինչ մնացել է՝
ջրափոս է, որ թողել են մեզ
սևանի տեղը,
ձեզանից ինչ մնացել է՝
պոչամբար է,
որ մեզնից հետո կմնա
նույն սևանի տեղը
ձեզանից ինչ մնացել է՝
մաքրել եմ, աքսորել եմ, վտարել եմ
միայն մոխրամանն եմ թողել,
ես իրա մեջ օճառ եմ դնում
բայց ես ամեն բան չեմ կարող
արտաքսել ու փոխել բնավ։
ես, ասնեք պատերը, չեմ կարող տեղաշարժել,
քաջարանի սարերի պես,
ու ոչինչ, որ էդ պատերի գույնը
ձեր թաքուն, բայց տղայավարի ծխած
ծխուկների մոխիրի գույնն է։
ես այն ծածկել եմ նկարներով
վարպետների
որոնք գունատ չեն բնավ,
այլ թեև սև-սպիտակ են, բայց վառ են
Իսկ էդ կրակն ու գույնը ձեր աչքին չի երևում
քանզի այն ուղեղի մեջ է․
ինչպես շաքարի համը, լեզվի վրա չէ
ինչպես ձագուկի վնգստոցը աղջկա ականջների մեջ չէ
որ գրկելու ցանկություն է առաջացնում,
ինչպես այդ աղջկա հրապուրիչ հմայքը՝
իմ աչքերի մեջ չէ,
այլ գլխի մեջ է հրդեհվում,
իսկ դու՞ք ինչ մտածեցիք, ո՞րտեղ։
ու սա իմ տունն է
իրա մեջ ինչ ինձանից կախված ա
ես արել եմ
բյուրեղի տեղ ապակու հետևը
հորս, մորս, պապուս խցիկներն են,
որոնք մինչ այժմ աշխատում են,
ու ես իրանց հանում եմ, իրանցով նկարում եմ,
այստեղ վաղուց չափահաս դարձած
կոմպերն են
որ մինչև հիմա աշխատում են,
ու ես իրանցից օգտվում եմ,
էս տանը հիմա ամեն ինչ աշխատում է
ես ել եմ աշխատում՝ գլուխս ել ա աշխատում
ու ես իրանով օգտվում եմ,

Ու միայն ձեր ապուշ երեխեքի
«տուրբո» ծամոնների պիտակները
չեմ պոկել հայելու վրայից
որովհետև այս տան պատմության
ամենակենդանի դրվագների վկաներն են։
իսկ փոշին․․․
ո՞վ ասաց որ փոշին պետք է չլինի
ո՞վ ասած որ ձեր ջիպը պետք է շքեղ լինի
ու գլամուր ճաճանչի արևի տակ
իր տիրոջ ոսկե ատամների պես,
սխալ տեղում թողած՞։
Թե՞ սարերում ու անապատներում
չոբանի շան պես լեզուն հանած,
պիտի չլվեր ու ցեխոտվեր վաստակելով իր փայ բենզինը,
Մի՞ թե չեք զգում
դռան մոտ կանգնելուց
ծանոթ բայց մոռացված մի հոտ,
«221բ» համարը տեսնելով։
Հա, բա կզգաք, չեք զգա։
Շաղ տված բուրմունքի,
որ կեղտը թաքցնելու նպատակով են մտածել,
հոտին են սովոր ձեր քթերը,
իսկ եթե ուղեղին հասնի,
միևնույն է չի հասնի։
Ու դուք մի հասցրեք։

Իսկ դռան մոտ կանգնելուց մի փորձեք բռնացնել ձայնն հեռուստացույցի,
որի մեջ լուռ թաղվելով
ձանձրությունից էր խուսափում
այն ինչին ընտանիք են ասում,
Հեռուստացույցը լռում է, որովհետև իրա կարիքը չկա
Քանի որ այստեղ զվարթ է,
թեև ձեզ թվում ա, որ մութ են ապակիները,
Այստեղ ուրախ է,
թեև ձեզ թվում ա որ ոչ մի ձայն չի պլստում,
դռան ճեղքերից,
իսկ ուրախ լինելու համար բնավ պետք չէ
սեյֆի սրտի բանալի փնտրողի մասին երգեր քոքել,
որ հարևանի ականջը քաշի,
Այստեղ հանդարտ է, նույնիսկ երբ հյուրեր են գալիս,
որովհետև ոչ ոք չի վախենում լռությունից,
նույնիսկ սերը լուռ է
թեև դուք սովոր եք մարմնավաճառների տնքոցներին,
նույնիսկ շունը չի հաչում,
թեև դուք սովոր եք ժինջիլ շղթաները ձգող պահապան շների խռխռալուն,
այստեղ պահապան պետք չէ, որովհետև տանելու բան չկա,
իսկ այն ինչ կա՝ չես տանի։
Չես տեսնի, ու չես լսի։

ու սա իմ տունն է
իրա մեջ ինչ ինձանից կախված ա
ես արել եմ
իսկ դու՞ք ձեր կյանքում ի՞նչ եք արել
բացի էդ տունը ինձ վարձով տալուց։
ու տենց

ասք ավելի հավասար կենդանիների մասին

Дело в том,что у моей мамы есть наследство, родительский дом в крутом районе, полученный ею еще в 1988 году, так вот, какой-то судья еще в коммунистический период построил у нас на территории гараж, временно конечно, даже документ составили что при первом же требовании он самолично должен снести гараж. Жили мы тихо-мирно, но тут случилось так, что надо было менять сертификат о собственности на новый, и тут начались всякие странности, у которых было вполне обычное объяснение…
Во- первых, кадастр не дал нам сертификат и написал крайне глупое основание для отказа, мы собрали все нужные бумаги – из налоговой, из госархива, что земля наша и все такое, но в ответ снова отказ – ни снести, ни узаконить гараж мы не смогли. Оказалось, что судья уже обошел своих старых знакомых в инстанциях и мало того что не собирался сносить гараж, так еще намерился его продать, за.. 15000$ нам же! Мы были жутко ошарашены и возмущены, но дальше все было хуже, во всех инстанциях кадастра начиная от мелкой сошки до начальника отдела нам ставили палки в колеса, на требования узаконить гараж отвечали отказом, на требование снести гараж отвечали тем же отказом. Мы писали в разные инстанции, наняли адвоката, он сказал что тут и адвокат не нужен, ясно же земля ваша, так что кадастр обязан! НО кадастр так не думал, мало того в субботу получили повестку в суд! Бывший судья решил подать на нас в суд и оттяпать еще и нашу землю.

այստեղից

ու տենց

ասք մի ուրիշ տեսակի տղայի մասին

author of QEMU, tcc (tiny c compiler), ffmpeg, and other projects, Fabrice Bellard is also author of tv signal generator
inspired by this radio signal generator made from a Linux pc and a monitor.
ու տենց

ասք հին սակայն ճշմարիտ գրքերի մասին

Հա։ Ու մի բան էլ
«ավատարի» վերաբերյալ։
Հեհե։
Հարրի Հարրիսոնի «նեուկրածիմի պլանետան» գիտե՞ք։
յանիմ կարդացած տղա եմ Իսկ արժեր իմանալ։

Պարզապես դե ո՞նց հանրամատչելի տելեպածիա ցույց տաս, նույնիսկ եթե անունդ Կամերոն ա ու մի վախտ քիչ փող ունես։
Բայց ինչքան ավելի նագլյադնո հասկանալի ու պարզ ա երբ կապը վայրելեսս չէ, այլ վայրեդ է։
Ինտերֆեյսներ, կոնեկտորներ։
Ինտերֆեյս ափ, ինտերֆեյս դաուն։
Չէ մի չէ, վենծիլյատոր։

ու մի բան էլ ասեմ։ Էն որ մեր ախպարների հետ թանքսգիվինգ էինք նշում, ասում էին՝ «ֆոր տհե հափի ջենոսայդ օֆ նեյթիվ ամերիքանս»
հո զոռով չի՝ պատմությունը չի ջնջվում։ ՁեռաԳրածը չի վառվում։ ԿՄ-ի փասվորդը չի փոխվում, իսկ եթե փոխվի Աբու Հասանի մաշիկների պես վերադառնում ա։
«տուգա վսասիվայեծե, գասպադա» (ց) պարոն Ազատամարդիկ

Ու հա, Մատրիցան Լեմից թխեցին, չամաչեցին, բայեվիկ սարքին, հիմա էլ անցան Հարիսոնին։ Էս սաղ ամերիկյան կինո-ֆանտասծիկան պիտի կռիվ-կռիվ լինի՞։ Լրիվ այսպես ա դառնում։ Թե՞ հիմա Յանգին էլ կփչացնեն։ ՕՄԳՎՏՖ։

ՀԳ․ Չլինի Կոպոլայի հայ պրոդյուսերն ա Կամերոնին փող տվել ու պնդել որ էն հարգարժան տիկնոջ անունը Ծաղիկ լինի։
Դե լավ․ Կամերոն, Կոպոլա՝ ինչ տարբերություն։
Մի բուռ հայ ենք։

ու տենց

ասք տղա լինելու մասին

Yeah, l… It never occurred to me, not for a second.
In fact, the very first scene I read, it was a scene between House and Wilson.
And I just assumed from the character description that Wilson was going to be…
I mean, traditionally in American TV dramas, Wilson is the guy.
You know, he’s the sort of saintly figure doing the right thing, trying to make the world a better place.
And much to my amazement, I discovered that this was about a character who actually wasn’t necessarily trying to make the world a better place.
I mean, he was about solving problems, and inadvertently, people’s lives are improved by the solving of those problems,
But, you know, he’d have been… If he’d chosen to be an arms dealer,
it would have been a very different outcome.

այստեղից

author of The Gun Seller,
Hugh Lauri
crosspost to house_am
ու տենց

ասք ձիսիձենտության մասին

Այսօր մտածեցի, երբ ամբոխը տեսա, տրանսպարանտով, որի վրա Նիկոլի դիմանկարն ա խփած։
Մտածեցի, որ Նիկոլը գոնե բանտից գրում ա, իսկ մարդիկ կան, որ չեն կարող գրել իրանց ԿՄ-ներում։

Եվ երկու բանով եմ ուզում կիսվել։
Այս բանաստեղծությամբ

ասք ավատարի մասին

Մի հատ էլ բայեվիկ նայելու եթե հավես ունեք՝ ապա նայեք։ Մի քսան տարի անց սա կնայվի ավելի վատ քան հիմա նայվում ա հին «միլիոն տարի մինչ մեր թվարկությունը» տիկնիկ դինոներով։

Հա, էմոցիաները պակաս են։ Ավատարը կառավարվելով մարդու կողմից, ենթադրվում ա, որ պետք ա կարողանար այդ մարդու էմոցիաները արտահայտել։ Իսկ իրանք նույնիսկ մարսկոյ պեխոծինեցների մոտ շատ են լինում՝ ոչ միայն «զարմանք», «զայրանք», «ժպիտ», «վախ» ու էլի մի երկու հատ։ Մուլտերում երբեմն ավելի լավ ա ստացվում։

ամփոփելով՝
մեկ – ավատար սաքս։
երկու – եթե տենց շարունակվի, էլ կինո նայել չի լինի։ լիշ բի ես չեմ նայելու։

ու տենց

ասք լեգենդների մասին

դե նայեցի էդ լեգենդներից առաջինը։
փրոդաքթ փլեյսմենթը շատ չէր, բայց տենց ձեռի հետ չէր, այլ լրիվ էքսփլիսիթլի։ ու կարար ավելի սիրուն լիներ, քան «արարատ»-ի փոսթերը ցույց տալը։
Դայրեքթոր օֆ ֆոթոգրաֆի ոմն Շեյն Դեյլը լավն ա։
Դե ֆիլմը ռուսական շուկայի համար ա։ Ռուս տղա, հասկանում ես, աղջիկն էլ ոչ հայ ա, ոչ էլ հայի նման, ոչ էլ գրկվել գիտի։ Դե տղեն էլ չգիտի։
Ու «րազլուկայից» հետո իհարկե տարբեր ձև կարելի ա պահել, բայց հաստատ ոչ տենց, աչքիս Շամմասյանները հեռվից հեռու չեն հիշել-միշել դիսթանթ րիլեյշնշիպ չեն ունեցել, իրանց ջանն էլ սաղ լինի։
Հա, իսկ Ջիգարխանյանը աշխատանքային միգրանտ է։ Սկզբից իրա գյուղում, հետևը սարը, նուռ է ուտում, իսկ հետո պարզվում է որ տաքսու շոֆեր է։ Այ մարդ, էդ սարն ու նուռը ու՞ր էս թողել եկել օտար քաղաքներ տարբեր ռուսների տանել-բերելու համար, որ հետո մի հատ էլ խելացի խելացի զահլեն տանես, պրիտչա պատմելով։ Երևի գործ չկար գյուղում՝ եկավ քաղաք։ Այսպիսով, ֆիլմը բարձրացնելով տրաֆիկինգի խնդիրը մի տեսակ մոտենում է վեհ ֆիլմերի դասին։

Նենց մի տեսակ ավելի գովազդոտ էր այս ֆիլմը, քան ֆիլմոտ։

Իսկ ես Շամմասյան ախպերների մասին դեռ վաղուց գիտեմ, այս գովազդից՝


բայց մտածում էի, վաղուց մոռացել են որ հայ են։ Դե Մարիամ Պետրոսյանի մասին ել էի մտածում որ մի ռուսաստանյան էմիգրանտ/ասիմիլյանտ ծիտ կլինի իսկ դու արի ու տես, մեր հետ ապրում ա, մեր հետ նույն փողոցներով ման ա գալիս, ես էլ իրան տենց մի քիչ գիտեմ։
ու տենց